Την περασμένη Κυριακή της Αποκριάς, εν μέσω γενικής χαράς και ευφορίας, αναγκάστηκα να επισκεφθώ ένα νοσοκομείο έπειτα από ξαφνικό πρόβλημα υγείας (ευτυχώς αποδείχτηκε περαστικό).
Από τον
Δημήτρη Ριζούλη
Εχοντας ακούσει τα χειρότερα το τελευταίο διάστημα για τα δημόσια νοσοκομεία, ομολογώ ότι η καρδιά μου σφίχτηκε. «Ωχ, Θεέ μου, ποιος ξέρει τι θα αντιμετωπίσω εκεί…» αναρωτήθηκα.
Ωστόσο, το πρόβλημα υγείας ήταν επείγον και δεν είχα άλλη επιλογή. Καθ’ οδόν σκεφτόμουν ότι μια τέτοια ημέρα, Κυριακή και μάλιστα της Αποκριάς, θα έκαναν βάρδια τίποτα γιατρουδάκια, που με δυσκολία θα τα έβγαζαν πέρα.
Επίσης, με τρόμαζαν και οι καταγγελίες των νοσοκομειακών γιατρών για δωμάτια (κυρίως στην περιφέρεια) με κατσαρίδες, μηχανήματα που δεν δουλεύουν, εξετάσεις που δεν γίνονται για λόγους οικονομίας κ.λπ.
Γράφω σήμερα αυτό το κείμενο, μετά τη σύντομη περιπέτειά μου, νιώθοντας το χρέος να αποκαταστήσω εν μέρει την αλήθεια και να αποδώσω την τιμή που αξίζει στους καθημερινούς υπερήρωες του δημόσιου συστήματος υγείας. Η δική μου εμπειρία στο Νοσοκομείο του Βόλου (διότι γι’ αυτό μιλάμε) ήταν άκρως διδακτική. Από την πρώτη στιγμή, οι κυρίες της υποδοχής με εξυπηρέτησαν ταχύτατα και με ευγένεια, παρότι δεν είχα μαζί μου ούτε βιβλιάριο ούτε ταυτότητα!
Σημειώνω (για τους καχύποπτους) ότι δεν χρησιμοποίησα την ιδιότητα του δημοσιογράφου, αφού δεν υπήρχε κανένας λόγος, επομένως δεν έτυχα ξεχωριστής αντιμετώπισης. Αμέσως μετά, με οδήγησαν στην αίθουσα νοσηλείας, όπου ακολούθησε η δεύτερη έκπληξη: Με υποδέχτηκε ένας έμπειρος γιατρός, ήρεμος, γλυκός και πολύ καθησυχαστικός. Είχε τον απόλυτο έλεγχο της κατάστασης, παρότι όλα τα κρεβάτια ήταν γεμάτα και συνεχώς κατέφθαναν διάφορα περιστατικά με τα ασθενοφόρα.
Γρήγορα έδωσε εντολή για όλες τις εξετάσεις (αιματολογικές, ακτινογραφίες κ.λπ.) και λίγο αργότερα με έστειλε στον αξονικό τομογράφο! Σε ένα εμφανώς ταλαιπωρημένο κτίριο, οι άνθρωποι λειτουργούσαν σαν καλοκουρδισμένο ρολόι, με ταχύτητα, ευγένεια και επαγγελματισμό. Και να φανταστεί κανείς ότι επρόκειτο για αργία…
Φεύγοντας δεν πλήρωσα ούτε ένα ευρώ, παρότι με «ξετίναξαν» σε πανάκριβες εξετάσεις! (Βρε, μπας κι έχει δίκιο τελικά ο Πολάκης για ορισμένα από αυτά που λέει και το χάνει με τον άγαρμπο τρόπο του;)
Στις περίπου τέσσερις ώρες που παρέμεινα στα επείγοντα, είδα τους γιατρούς και το νοσηλευτικό προσωπικό να φροντίζουν τους πάντες και να προσπαθούν να σώσουν ακόμα και τις ζωές ασθενών οι οποίοι έμοιαζαν να μην έχουν καμία ελπίδα. Εντυπωσιάστηκα και συγκινήθηκα με τον αγώνα που έκαναν για να χαρίζουν ζωή. Αυτοί οι άνθρωποι είναι οι ήρωες της διπλανής πόρτας και, δυστυχώς, κανείς δεν θα γράψει για τα κατορθώματά τους. Τι κι αν οι υπηρεσίες που προσφέρουν είναι απείρως σημαντικότερες από αυτές των ηθοποιών και των τραγουδιστών, που τους γνωρίζουν οι πάντες και είναι πάμπλουτοι;
Λίγο πριν φύγω, τόλμησα να κάνω στον αξιαγάπητο επικεφαλής γιατρό Ηλία Καραμέτο μια αδιάκριτη ερώτηση: «Γιατρέ, τώρα με τις περικοπές, εσείς τελικά πόσα χρήματα παίρνετε;» Η απάντησή του ήταν αφοπλιστική: «Λιγότερα από όσα ένας υδραυλικός. Ασ’ τα, αν δεν είχα οικογένεια, ίσως να είχα φύγει για το Ντουμπάι». Αυτή, λοιπόν, είναι η πικρή αλήθεια. Κονιορτοποιημένοι μισθοί ακόμα και σε αυτούς που μας σώζουν τη ζωή. Ατιμα Μνημόνια…
Ακόμα κι έτσι, όμως, αυτοί οι άνθρωποι δεν λυγίζουν, δεν κάνουν εκπτώσεις στη δουλειά τους, ούτε χάνουν το χαμόγελό τους. Θεωρώ ευλογία το ότι έτυχε να βιώσω αυτή την περιπέτεια, γιατί πήρα ένα από τα σημαντικότερα μαθήματα ζωής. Και, κυρίως, φεύγοντας ένιωσα υπερήφανος που ακόμα υπάρχουν ήρωες ανάμεσά μας.
