Η κοινωνία και η πατρίδα δεν έχουν ανάγκη από νέες γραμμές αντιπαράθεσης, αλλά από ενότητα και νηφαλιότητα
Η Ιστορία δεν είναι πεδίο επιλεκτικής μνήμης, αλλά ούτε και εργαλείο ιδεολογικής προπαγάνδας. Οφείλει να καταγράφει αυστηρά τα γεγονότα και τις συνέπειές τους και να αποδίδει ευθύνες. Ετσι, όταν αναφερόμαστε στα τραγικά χρόνια του συμμοριτοπολέμου, δεν είναι αποδεκτό να τα παρουσιάζει κάποιος ως «ένδοξες σελίδες» ή να προβαίνει σε… εορτασμούς!
Η ίδρυση του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ), από το ΚΚΕ, προφανώς και δεν ήταν πράξη «αντίστασης» ή «λαϊκού αγώνα», όπως επιχειρείται σήμερα, έπειτα από 80 χρόνια, να παρουσιαστεί. Ηταν απλώς η κορύφωση μιας συνειδητής επιλογής ένοπλης σύγκρουσης απέναντι στη νόμιμη κυβέρνηση της πατρίδας για την ανατροπή της. Και μάλιστα σε μια περίοδο που η Ελλάδα προσπαθούσε να συνέλθει από τις πληγές της Κατοχής και να διεκδικήσει τα δίκαιά της στο πλευρό των νικητών του Πολέμου.
Το ΚΚΕ, όμως, επέλεξε τον δρόμο της βίας, του διχασμού και της αιματοχυσίας, με αποτέλεσμα δεκάδες χιλιάδες νεκρών, κατεστραμμένα χωριά, διαλυμένες οικογένειες. Η ευθύνη των μητραλοιών εκείνης της εποχής δεν είναι δυνατόν να αποσιωπηθεί και να εξωραϊστεί, όπως γίνεται όλα αυτά τα χρόνια, τόσο από τους επιγόνους των αυτουργών των γεγονότων όσο και από αυτούς που το ανέχονται όλο αυτό.
Ογδόντα χρόνια μετά όταν εξυμνείς έναν στρατό που έστρεψε τα όπλα εναντίον της πατρίδας μας, όταν το παρουσιάζεις αυτό ως αγώνα κοινωνικής δικαιοσύνης, τότε δεν τιμάς την Ιστορία, αλλά την παραχαράσσεις, δηλητηριάζοντας ταυτόχρονα τη συλλογική κοινωνική και εθνική συνείδηση. Αυτό ακριβώς συμβαίνει με τις γιορτές μίσους που διοργανώνει το ΚΚΕ φέτος ανά την Ελλάδα και μάλιστα σε περιοχές που δοκιμάστηκαν ιδιαίτερα από τις τότε συμμορίες του, όπως το Λιτόχωρο, η Φλώρινα κ.ά.
Κι όλα αυτά χωρίς ίχνος αυτοκριτικής ή αναγνώριση λαθών, χωρίς καμιά συγγνώμη για τις τραγικές συνέπειες ή διάθεση να ειπωθεί η αλήθεια χωρίς ιδεολογικές παρωπίδες. Κι εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία του προβλήματος. Γιατί δεν πρόκειται μόνο για το παρελθόν, αλλά για το παρόν και κυρίως για το μέλλον. Οταν ένα πολιτικό κόμμα επιμένει να επενδύει στον διχασμό, να αναμοχλεύει τα πάθη και να καλλιεργεί ένα συγκρουσιακό κλίμα, τότε λειτουργεί ως παράγοντας αποσταθεροποίησης. Και φυσικά οδηγείται στην αυτοαπονομιμοποίησή του. Η κοινωνία και η πατρίδα δεν έχουν ανάγκη από νέες γραμμές αντιπαράθεσης, αλλά από ενότητα και νηφαλιότητα.
Η Ελλάδα του 21ου αιώνα δεν μπορεί να πορεύεται με τα φαντάσματα του παρελθόντος, ούτε να παρακολουθεί αδιάφορα την προσπάθεια εξωραϊσμού μιας τόσο σκοτεινής περιόδου και των πρακτικών των εγκληματιών εκείνης της εποχής. Η ευθύνη φυσικά βαραίνει και όσους σιωπούν, όσους επιλέγουν να μην αντιδρούν, για λόγους πολιτικών σκοπιμοτήτων. Η ανοχή απέναντι στην παραχάραξη της Ιστορίας είναι το ίδιο, αν όχι περισσότερο, επικίνδυνη από την ίδια την παραχάραξή της.
Αν κάτι πρέπει να θυμόμαστε από εκείνη την περίοδο δεν είναι οι «στρατοί» και οι «αγώνες» της Αριστεράς, αλλά το κόστος του διχασμού που αυτοί επέφεραν. Και αν κάτι πρέπει να απορρίψουμε είναι η προσπάθεια της, έστω και συμβολικά, επιστροφής στις «λογικές» εκείνων των ζοφερών ημερών.
Η Ιστορία δεν γράφεται με συνθήματα, αλλά με ευθύνη. Και αυτή η ευθύνη απαιτεί να λέμε πια τα πράγματα με το όνομά τους, χωρίς ωραιοποιήσεις και ιδεολογικές εκπτώσεις. Και όσοι δεν το κατανοούν αυτό είναι τουλάχιστον επικίνδυνοι και σίγουρα υπόλογοι για την ανοχή τους απέναντι σε φαινόμενα διαλυτικά της εθνικής και κοινωνικής συνοχής.
*Διευθυντής περιοδικού «Ενδοχώρα»
[email protected]
