Οι κίνδυνοι από πιθανή ανατροπή ΕρντογάνΑπό τον
Γιώργο Χαρβαλιά
Δεν χρειάζεται να είναι κάποιος εξειδικευμένος γεωστρατηγικός αναλυτής για να καταλάβει πλέον ότι η πάγια και διαχρονική «τουρκική απειλή» μεγιστοποιείται στην προοπτική ανατροπής του Ερντογάν και επανόδου στην εξουσία των κεμαλιστών.
Αυτοί, άλλωστε, στο πρόσφατο παρελθόν μάς δημιούργησαν τα σοβαρότερα προβλήματα και αυτοί προτάσσουν απολύτως συγκεκριμένες εδαφικές αξιώσεις, σε αντίθετη με τον γενικόλογο όσο και αδιέξοδο ρεβιζιονισμό του «σουλτάνου» περί Λωζάννης. Ακριβώς γιατί σε αντίθεση με τον Ερντογάν οι κεμαλιστές βλέπουν προς δυσμάς τον μελλοντικό ζωτικό χώρο της Τουρκίας και εκεί επιθυμούν να αποκτήσουν πρόσθετα ερείσματα.
Το αξιοσημείωτο της υπόθεσης είναι ότι η «ανακατάληψη» νησιών και νησίδων, που οι Τούρκοι θεωρούν δικά τους (και είναι κυρίως όσα δεν αναφέρονται ονομαστικά στις διεθνείς συνθήκες που οριοθετούν τα ελληνοτουρκικά σύνορα), προσλαμβάνει πλέον χαρακτήρα κεντρικής προεκλογικής εξαγγελίας της αξιωματικής αντιπολίτευσης, η οποία κατηγορεί τον Ερντογάν για εθνική ολιγωρία, ασκώντας έντονες πιέσεις να αναλάβει εκείνος δράση πριν έρθουν εκείνοι στην εξουσία. Στην ίδια κατεύθυνση, άλλωστε, πιέζουν και οι Τούρκοι εθνικιστές – Γκρίζοι Λύκοι.
Η παραφιλολογία περί «χαμένων τουρκικών εδαφών» στο Αιγαίο που πρέπει να ανακαταληφθούν, εν ανάγκη και με τη χρήση βίας, δημιουργεί μια φιλοπολεμική ατζέντα εις βάρος της Ελλάδας, που τείνει να κυριαρχήσει στο ταραγμένο πολιτικό σκηνικό της γειτονικής χώρας. Προσωπικά, έχω εκφράσει την πεποίθηση ότι ο Ερντογάν δεν θα αναλάβει τέτοιου είδους δράση. Οχι επειδή μας λυπάται, αλλά επειδή έχει άλλους… νταλκάδες στο κεφάλι του. Γνωρίζει επιπλέον ότι, αν επιχειρήσει οτιδήποτε εις βάρος μας, θα βρει απέναντι και τρίτους «νοικοκύρηδες», όπως οι ΗΠΑ, το Ισραήλ, ακόμη και η Γερμανία.
Αντιθέτως, αν «πέσει» ο Ερντογάν και τον διαδεχθεί ένα κεμαλικό, «δυτικόστροφο» σχήμα, ο ενθουσιασμός όλων των προαναφερομένων θα είναι τέτοιος, που είναι εξαιρετικά πιθανό να… κάνουν τα στραβά μάτια σε οποιαδήποτε έμπρακτη αμφισβήτηση της ελληνικής εδαφικής κυριαρχίας.
Αυτό που χρειάζεται επομένως είναι η έγκαιρη διεθνοποίηση της τουρκικής εδαφικής απειλής. Και η αξίωση από όλους, συμμάχους και εταίρους, να καταδικάσουν χωρίς περιστροφές όχι τις αναθεωρητικές μπουρδολογίες του Ερντογάν, αλλά τις εκπεφρασμένες εξαγγελίες των κεμαλιστών για βίαιη αλλαγή των συνόρων στο Αιγαίο.
Εκεί πρέπει να δοθεί η έμφαση γιατί στην πράξη βρισκόμαστε ενώπιον ακόμη ενός τουρκικού «casus belli», την ομόφωνη και ρητή καταδίκη του οποίου πρέπει να απαιτήσουμε εγκαίρως σε όλα τα διεθνή όργανα, πριν επέλθει η αλλαγή φρουράς στη γείτονα και αναλάβουν την εξουσία «συμπαθέστερες» προς τη Δύση δυνάμεις…
