Δεν χρειαζόμαστε πάλι διχασμό με προδότες και πατριώτεςΑπό τον
Νίκο Ελευθερόγλου
Tελικά επιβεβαιώνεται καθημερινά ότι το πάθος για την καρέκλα είναι για τους πολιτικούς αυτής της χώρας υψηλότερο ιδανικό από το καλό της χώρας και των πολιτών. Τα ίδια έκανε ο Παπανδρέου στον Καραμανλή, τα ίδια ο Τσίπρας στον Σαμαρά, τα ίδια ο Μητσοτάκης στον Τσίπρα. Αντιπολίτευση για την αντιπολίτευση και ό,τι βρέξει ας κατεβάσει. Ακόμη και για το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων η ίδια υποκρισία. Λες και όλα πρέπει να μπαίνουν στην κρεατομηχανή της μικροπολιτικής για να κερδίζουμε πόντους στο εσωκομματικό χρηματιστήριο, μπας και κυβερνήσουμε.
Για να μη βρεθούμε, όμως, μπροστά σε μια νέα εθνική τραγωδία, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος, όπως έχει κάνει σε πολλές περιπτώσεις, πρέπει να αναλάβει εδώ και τώρα πρωτοβουλία, πριν χαθεί για τα καλά η μπάλα με τις δηλώσεις διαφόρων. Το έχουμε πει και το ξαναλέμε.
Τα εθνικά θέματα δεν είναι για να βγαίνουν στην πασαρέλα, αλλά για να συζητούνται σοβαρά και υπεύθυνα, πίσω από κλειστές πόρτες. Γι’ αυτό πριν όλη αυτή η ιστορία με το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων μετατραπεί σε τσουνάμι, καλό θα ήταν να σοβαρευτούν άπαντες και να μετρούν όχι μόνο μία, αλλά πολλές φορές τα λόγια τους πριν τοποθετηθούν. Ιδιαίτερα όσοι έχουν εκτεθεί στο παρελθόν πολλαπλά.
Δεν χρειαζόμαστε άλλη μία φορά διχασμό, με προδότες και πατριώτες. Οποτε το πράξαμε βρεθήκαμε την επόμενη μέρα ηττημένοι ως έθνος και χωρισμένοι ως πολίτες. Το ερώτημα που οφείλουμε να απαντήσουμε είναι αν η Ελλάδα έχει την πολυτέλεια να αφήσει ακόμη ένα θέμα στο ράφι, πιστεύοντας, όπως πάντα, ότι ο χρόνος λειτουργεί υπέρ της.
Μια ματιά στις ιστορίες του Κυπριακού, του Βορειοηπειρωτικού και άλλων εθνικών θεμάτων δίνει πολλές απαντήσεις στο παραπάνω ερώτημα.
Το ζήτημα είναι εάν έχουν προετοιμαστεί πολιτικοί και πολίτες για την όποια λύση. Ή εκείνο που περνά στην κοινωνία είναι ότι πρόκειται για άλλο ένα «yes» στις απαιτήσεις συμμάχων και φίλων. Αυτών δηλαδή που έχουν ήδη αναγνωρίσει τα Σκόπια με ένα ιστορικό όνομα που δεν τους ανήκει.
Δυστυχώς, οι ευθύνες για τις εξελίξεις σε αυτήν την εθνική υπόθεση είναι δικές μας. Οταν έπρεπε, δεν πείσαμε τη διεθνή κοινότητα. Αλλά είναι πολύ αργά για δάκρυα. Ιδίως όταν είναι κροκοδείλια..
