Η απαράδεκτη δήλωση Φωκά ως «μάθημα» για το σύστημαΑπό τον
Μανώλη Κοττάκη
H τελευταία φορά που είδα ένα Κοινοβούλιο στις φλόγες ήταν το καλοκαίρι του 2016. Τότε που οι πραξικοπηματίες επίδοξοι ανατροπείς του Ερντογάν βομβάρδισαν την τουρκική Εθνοσυνέλευση, από το κτίριο της οποίας έβγαιναν για ώρα πυκνοί καπνοί. Δεν ενθουσιάστηκα με το θέαμα, κι ας επρόκειτο για το Κοινοβούλιο της συγκεκριμένης χώρας. Πρόχειρη έρευνα στο διαδίκτυο έδειξε ότι Κοινοβούλια ερρίφθησαν στην πυρά από διαδηλωτές σε χώρες του Τρίτου Κόσμου – στην Γκαμπόν το 2016 και την Μπουρκίνα Φάσο το 2014. Στην Ελλάδα, παρά την κρίση, το Κοινοβούλιο το έχουμε γενικώς σεβαστεί. Ούτε αλευρώματα σημειώθηκαν εντός του (αλβανική Βουλή προσφάτως) ούτε κροτίδες έπεσαν (Μαυροβούνιο).
Θα ήθελα, λοιπόν, να πω στον εκλεγμένο από τον λαό της Θεσσαλονίκης βουλευτή κύριο Φωκά, αλλά και στον αγαπητό πρόεδρό του Βασίλη Λεβέντη (που, αντί να τον επιπλήξει, τον δικαιολόγησε κιόλας) ότι, όταν ανεβαίνει σε βήμα συγκέντρωσης και επαναλαμβάνει το γνωστό σύνθημα για τη Βουλή, αντί να μηρυκάζει πως αυτό είναι «σχήμα λόγου», υπάρχει κι άλλος δρόμος: Να κλείσει τα μάτια του και να σκεφθεί για λίγο μια εικόνα – το Κοινοβούλιο να καίγεται! Να γίνεται το βήμα «κάρβουνο»! Τα έδρανα, στάχτη. Οι κάλπες, αποκαΐδια. Να σκεφτεί και κάτι ακόμα: Αν θα μπορούσε να αντέχει να ζει χωρίς Κοινοβούλιο σε μια χώρα με 11.000.000 κατοίκους και 20.000.000 γνώμες! Αν θα μπορούσε να ζήσει χωρίς ελευθερία και δημοκρατία. Θα μπορούσε; Σε λίγες μέρες πλησιάζει η επέτειος της ημέρας που κάποιοι ανέβηκαν στα τανκς και έβαλαν λουκέτο στο Κοινοβούλιο. Μήπως μπορεί ο κύριος βουλευτής να επαναλάβει αυτή τη δήλωσή του και το προσεχές Σάββατο 21 Απριλίου; Το αντέχει;
Βεβαίως, αγαπητοί αναγνώστες, αυταπάτες δεν υπάρχουν. Αν τυχόν το σύνθημα αυτό, που γεννήθηκε στις τάξεις της Ακροδεξιάς στις συγκεντρώσεις των «αγανακτισμένων» το 2011 (μάλιστα, κάποιοι επιχείρησαν να εισβάλουν στο Κοινοβούλιο φωνάζοντάς το), το θέταμε σε ψηφοφορία σε μυστική δημοσκόπηση, τα αποτελέσματα μπορεί να μας εξέπλητταν. Οπως το ίδιο μπορεί να μας εξέπλητταν οι απόψεις των πολιτών για άλλες θέσεις του ίδιου βουλευτή για το «κράτος των Αθηνών», για τις Περιφέρειες των οποίων η Αθήνα παρακρατά την τοπική φορολογία κ.λπ., κ.λπ. Αν αναρωτιέστε γιατί οι θέσεις αυτές μπορεί να είναι πλειοψηφικές στην ελληνική κοινωνία, η απάντηση νομίζω ότι είναι απλή:
Οταν απουσιάζει ο αυθεντικός λαϊκός λόγος από το λεξιλόγιο των μεγάλων κομμάτων, τότε προφανώς βρίσκει «τρύπα» και περνά στον λαό ο λαϊκίστικος και ανακριβής λόγος των μικρών κομμάτων. (Ο κ. Φωκάς θεωρεί τις Περιφέρειες αποδυναμωμένες, αγνοώντας ότι διαχειρίζονται μόνες τους το ΕΣΠΑ- μαμούθ. Κατηγορεί την Αθήνα, όταν στο λεκανοπέδιο συγκεντρώνονται οι μισοί και πλέον φόροι του ελληνικού κράτους, από τους οποίους χρηματοδοτείται το κοινωνικό κράτος όλης της επικράτειας.) Οπως κενό υπάρχει όπου απουσιάζει ο ηγετικός λόγος.
Οσο όμως οι ηγεσίες των κομμάτων είναι επιλεκτικές στα σχόλια που κάνουν για την ποινική αξιολόγηση συμπεριφορών επιχειρηματιών -στοχοποιούν τον έναν, αλλά σιωπούν για τον άλλον- τόσο, βεβαίως, θα ανοίγει μεγάλη λεωφόρος για το παιχνίδι του λαϊκισμού. Η εκτροπή Φωκά μπορεί να είναι έως και διδακτική για το πολιτικό σύστημα ως προς το εξής: Πώς μια απαράδεκτη δήλωση βρίσκει έδαφος λαϊκής απήχησης, αντί της αναμενόμενης κατακραυγής.
