Οι Ευρωπαίοι τιμωρούν τις παραδοσιακές πολιτικές δυνάμειςΑπό τον
Χρήστο Ξενοκώστα*
Στις πρόσφατες ουγγρικές εκλογές αναδεικνύεται εναργέστερα ένα νέο πολιτικό πεδίο για την Ευρώπη. Στην επανεκλογή Ορμπάν, όπως αντίστοιχα συνέβη στην Ιταλία με το Κίνημα των Πέντε Αστέρων, στη Γαλλία με τον Μακρόν, στην Αυστρία και σε πολλές άλλες πρόσφατες εκλογικές διαδικασίες σε ολόκληρη τη γηραιά ήπειρο, αλλά και το ίδιο το Brexit, διαπιστώνεται ότι εξοβελίζονται τα συστημικά κόμματα και καταποντίζονται ταυτόχρονα όλες οι παραδοσιακές πολιτικές δυνάμεις.
Η Αριστερά και η σοσιαλδημοκρατία βρίσκονται πλέον σε ελεύθερη εκλογική πτώση, συμπαρασύροντας μαζί τους και τα κλασικά, συστημικά λαϊκά – κεντροδεξιά κόμματα. Οι αναδυόμενες πολιτικές δυνάμεις αντιτάσσονται στις μονοπωλιακές οικονομικές πολιτικές της Ε.Ε., στην αντιδημοκρατική λειτουργία της ως προς τη λήψη των αποφάσεων, στις πολιτικές της λιτότητας, στην αποδόμηση του κοινωνικού κράτους πρόνοιας, στην άκριτη εκχώρηση εθνικών αρμοδιοτήτων στην Ε.Ε. και την αποτροπή της αθρόας και ανέλεγκτης μετανάστευσης.
Τουναντίον, προκρίνονται οι εθνικές πολιτικές, οι οποίες προστατεύουν τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις από τους αδηφάγους Ευρωπαίους ολιγάρχες, επιδιώκουν τη δίκαιη ανάπτυξη για ολόκληρη την κοινωνία, προστατεύουν τα κοινωνικά κεκτημένα και το κράτος δικαίου και επιθυμούν την ελεγχόμενη μετανάστευση, η οποία υπηρετεί πρωτίστως τα εθνικά κοινωνικά συμφέροντα. Η κυριαρχία του ΣΥΡΙΖΑ στην ελληνική πολιτική σκηνή, όπως και των ΑΝ.ΕΛ. και πολλών άλλων πολιτικών δυνάμεων, οι οποίες αναδείχτηκαν την τελευταία δεκαετία στη χώρα μας, αντικαθρεφτίζουν αυτές ακριβώς τις διεργασίες, οι οποίες συντελούνται επίσης σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
Ούτε όλοι όσοι έχουν ψηφίσει τον ΣΥΡΙΖΑ είναι αριστεροί ούτε τους ΑΝ.ΕΛ. ακροδεξιοί ούτε ναζιστές όσοι ψήφισαν τη Χρυσή Αυγή, αλλά εκφράστηκαν, κυρίως, οι κοινωνικές αντισυστημικές προσδοκίες, για μεγάλες συστημικές τομές. Εάν ανταποκρίνονται οι αναδυόμενες πολιτικές δυνάμεις σε αυτές τις προσδοκίες και σε ποιον βαθμό, μέλλει να διαφανεί στο εγγύς μέλλον.
Η πιθανή όμως διάψευση των κοινωνικών προσδοκιών δεν θα οδηγήσει τους ψηφοφόρους να επιστρέψουν στις αγκαλιές των παραδοσιακών συστημικών κομμάτων, όπως μπορεί κάποιοι να ελπίζουν, αλλά θα ριζοσπαστικοποιήσει ακόμη περισσότερο το εκλογικό σώμα.
Ας επεξεργαστούν, λοιπόν, τα επιτελεία των συστημικών κομματικών σχηματισμών προσεκτικότερα τις κοινωνικές ζυμώσεις, οι οποίες διενεργούνται σε ολόκληρη την Ευρώπη, εάν δεν θέλουν να βρεθούν ενώπιον των δυσμενέστερων σεναρίων.
Ολόκληρο το ευρωπαϊκό πολιτικό οικοδόμημα τρίζει πλέον και οι κοινωνίες εμπιστεύονται εκείνες τις πολιτικές δυνάμεις οι οποίες θα τους διασφαλίζουν ευημερία, πρόοδο και ασφάλεια, αντιτιθέμενες στις ολιγαρχικές δυνάμεις, οι οποίες οδηγούν την Ευρώπη σε νέο Μεσαίωνα!
*Συγγραφέας, αρθρογράφος
