Η αντίδραση των πολιτών τόσο απέναντι στη λιτότητα όσο και στην κριτική που δέχονται για τις θέσεις τουςΑπό τον
Γιώργο Κ. Στράτο*
Η άγνοια, η επιπολαιότητα και η απονιά, με τις οποίες έγκριτοι αναλυτές και κονδυλοφόροι της νέας παγκόσμιας τάξης επιχειρούν να ερμηνεύσουν τη συμπεριφορά των λαών απανταχού της Γης, δεν μου προξενούν καμία κατάπληξη. Πάνε χρόνια που έχω πεισθεί σε τι οφείλουν και την ανέλιξή τους και την ύπαρξή τους. Εχουν και ακριβά γούστα, όπως διαπιστώσαμε και από τους παρ’ ημίν εκπροσώπους των.
Γι’ αυτό, αντί να αναδείξουν τα στοιχεία που συνθέτουν τον φαύλο κύκλο στον οποίο έχει περιέλθει ο κόσμος διά της παγκοσμιοποίησης, επιλέγουν κομψές κραυγές. Αδιακρίτως και συλλήβδην, άνθρωποι απαξιώνονται ως «γραφικοί», οι απόψεις τους ως «λαϊκίστικες», οι θέσεις τους ως «ακραίες».
Τους είναι αδιάφορο αν όλα τα παραπάνω έχουν τύχει της λαϊκής ψήφου και επιδοκιμασίας. Κάθε άλλο, όπως θα δούμε παρακάτω, ακόμη και οι αρχές της αστικής δημοκρατίας μπορεί να συνιστούν πρόβλημα, οπότε στο πυρ το εξώτερο και αυτές! Αν δεν μπορούμε να χειραγωγήσουμε τους ψηφοφόρους στην κατεύθυνση που θέλουμε, βαφτίζουμε την ψήφο «αντισυστημική» και ξεμπερδεύουμε!
Τι συμβαίνει στις δυτικές κοινωνίες; Η παγκοσμιοποίηση έχει σμπαραλιάσει τα μεσαία στρώματά τους. Οι πολίτες αυτοί δεν αγωνίζονται πλέον να διατηρήσουν την ευημερία και τις κατακτήσεις τους, αλλά αγωνιούν κυριολεκτικώς για την επιβίωσή τους.
Οι σταθερές της ζωής τους ανατρέπονται βιαίως και θυσιάζονται η μία μετά την άλλη στον βωμό του κέρδους, καθώς ο «χρηματοπιστωτικός νέος καπιταλισμός» δεν έχει ανάγκη ούτε τους μικρομεσαίους επιχειρηματίες ούτε την παραδοσιακή εργατική τάξη και τα δικαιώματά τους.
Ηταν η μεσαία τάξη, όμως, που με τις ψήφους της εξασφάλιζε μέχρι σήμερα τη συναίνεση που ήταν απαραίτητη για την ανάπτυξη. Πάνω της χτίστηκε η πολιτική ηγεμονία του δίπολου Κεντροδεξιά – Κεντροαριστερά και με βάση αυτό το κοινωνικό συμβόλαιο πορεύτηκαν αμφότερες.
Από τη στιγμή, όμως, που αποφάσισαν να υπηρετήσουν τον επελαύνοντα νεοφιλελευθερισμό, είτε ως πολιτική επιλογή είτε ως υπαλληλική σχέση, το έδαφος έφυγε κάτω από τα πόδια τους μαζί με τους ψηφοφόρους τους. Οι πολίτες αισθάνθηκαν -και δικαίως- προδομένοι. Η αντίδρασή τους δεν υπήρξε άμεση, καθώς ο δημόσιος δανεισμός των κρατών συντήρησε για ένα διάστημα την ευημερία του παρελθόντος.
Ομως, εξαγριώθηκαν όταν τα οικονομικά βάρη από την κρίση σε συνδυασμό με τη ραγδαία ανισοκατανομή του πλούτου ανά την υφήλιο μεταφέρθηκαν στις δικές τους πλάτες με κωδικό τη «λιτότητα».
Και επειδή κανένας δεν είναι πρόθυμος να μεταβληθεί άθελά του σε αυτόχειρα, οι πολίτες αποφάσισαν να ψάξουν άλλα πρόσωπα και άλλες απόψεις για να προστατεύσουν τη ζωή τους και να περιορίσουν τις απώλειές τους.
Είναι ακριβώς αυτό το δικαίωμα της επιλογής τους που καθιστά πλέον τη δημοκρατία άχρηστη, αν όχι επικίνδυνη, για τη μικρή δράκα των συμφερόντων που διαφεντεύει τον παγκόσμιο πλούτο.
Αυτός είναι ο λόγος που ο λαός και οι επιλογές του επιχειρείται να αμφισβητηθούν ως προς την ορθότητα και την αποτελεσματικότητά τους. Αυτός είναι ο λόγος που «νεοαριστοκρατικές» αντιλήψεις «ειδικών» επιχειρείται να του σερβιριστούν επί παντός επιστητού. Και επειδή με όλα αυτά κόντεψαν να σκάσουν τα «πρόβατα», πήραν αμπάριζα και βγήκαν από τα «μαντριά» και άντε να τα μαζέψουν οι «τσομπάνοι»!
*Δικηγόρος – δημοσιογράφος
