Αντιδράσεις για τις διώξεις που υφίσταται η παράδοσηΑπό τον
Μανώλη Κοττάκη
Χρειαζόταν πραγματικά πολύ θράσος για να υιοθετήσει κανείς το ρητορικό σχήμα που επινόησε ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας για να απευθυνθεί χθες στη Βουλή. Και φυσικά μείζων ανικανότητα εκ μέρους της αντιπολιτεύσεως για να μην το διακρίνει και να το καταγγείλει.
Ακουσα τον κύριο πρωθυπουργό από το ραδιόφωνο. Μίλησε στο Κοινοβούλιο με το αφ’ υψηλού ύφος του ενοχλημένου ηγέτη της νεοελίτ τον οποίο οι βουλευτές του, η Εκκλησία, οι πολίτες απασχολούν με ασήμαντες λεπτομέρειες του τύπου «πρέπει ή δεν πρέπει να υιοθετούν παιδιά τα ομόφυλα ζευγάρια», ενώ τα σπουδαία και τα σημαντικά είναι -κατ’ αυτόν- ότι μειώνεται ο χρόνος αναδοχής και υιοθεσιών. Που είναι, αλλά δεν είναι τα μόνα.
Με ύφος μπλαζέ ο πρωθυπουργός τοποθέτησε τον εαυτό του σε ένα βάθρο πολύ υψηλότερο από το βήμα του ομιλητή και από εκεί ψηλά μάλωσε τους βουλευτές από όλες τις πτέρυγες επειδή ανέδειξαν το ζήτημα των ομοφύλων. Η παρατήρησή μου είναι γενική, δεν συνδέεται με το επίδικο: Φοβάμαι πολύ τους ηγέτες που διαμαρτύρονται συνεχώς επειδή αδυνατούν να επιβάλουν την ατζέντα τους. Ναι, γνωρίζω ότι είναι καμιά φορά αντίξοες οι πολιτικές συνθήκες, ναι, οι συσχετισμοί στα ΜΜΕ είναι γνωστοί, αλλά το ζήτημα της υιοθεσίας από ομόφυλα ζευγάρια κεντρικό στην ατζέντα το έκανε η κοινωνία – όχι η διαπλοκή. Την πίεση της κοινωνίας δέχονται οι βουλευτές του. Δεν έπεσαν από τον ουρανό αυτές οι απόψεις. Το να βάζεις, λοιπόν, το χέρι στη μέση, να εκπέμπεις το ελιτίστικο μήνυμα «σπαταλάτε τον πολύτιμο χρόνο μου», να ανεβαίνεις σε ένα βάθρο και να αρνείσαι να εξηγήσεις, διότι ο σεξουαλικός προσανατολισμός είναι «λεπτομέρεια» για σένα, στην πραγματικότητα κάνεις το λάθος να υποτιμάς την άλλη άποψη. Λάθος που δεν περιορίζεται στο συγκεκριμένο νομοσχέδιο. Θα επαναληφθεί. Και όταν ανακαλύψεις ότι ζεις σε παράλληλο σύμπαν θα είναι πολύ αργά.
Πέραν όμως της αρχής, υπάρχει το κεντρικό ζήτημα: Τα παιδιά. Πράγματι, αυτά είναι το βασικό θέμα του επίμαχου νομοσχεδίου – όχι οι ιδεοληψίες ενός εκάστου. Αλλά αυτό που παρατηρούμε είναι πως δεν υπάρχει ευαισθησία για όλα τα παιδιά. Ο ΣΥΡΙΖΑ δείχνει ευαισθησία για τα παιδιά των μεταναστών στα οποία έδωσε ιθαγένεια, ναι, δείχνει ευαισθησία για τα παιδιά των ομοφύλων, αλλά για τα υπόλοιπα;
Δεν είδα κανέναν βουλευτή να παθαίνει κρίση συνειδήσεως όταν προσφάτως καταργούσε τα επιδόματα σε χιλιάδες τρίτεκνες οικογένειες! Δεν είδα καμία ιδιαίτερη ευαισθησία όταν βουλευτές κατάργησαν φοροαπαλλαγές οικογενειών όπως δαπάνες για φροντιστήρια κ.λπ. Εκεί η συνείδηση όλων πήγε περίπατο! Ετσι είναι, κύριε πρωθυπουργέ. Οταν πρέπει να λάβετε μέτρα που θίγουν την παραδοσιακή οικογένεια, όλοι σας βάζετε στους βουλευτές ζήτημα κομματικής πειθαρχίας! Αν είναι όμως να κάνουμε κανένα ανοιγματάκι σε ειδικές ομάδες (αλλαγή ταυτότητας φύλου, υιοθεσίες ομοφύλων, σύμφωνο συμβίωσης ομοφύλων) για να μαζέψουμε κανένα ψηφαλάκι, πάμε στο «κατά συνείδηση» και στην ελευθερία έκφρασης.
Και εδώ για ζήτημα αρχής πρόκειται. Η μεγάλη κοινωνία αισθάνεται ότι η εξουσία αντιμετωπίζει και καταδιώκει το παραδοσιακό μόνο επειδή είναι παραδοσιακό. Και ότι κάνει θετικές διακρίσεις στο διαφορετικό μόνο και μόνο επειδή ισχυρίζεται ότι είναι διαφορετικό.
