Μετρώντας τις συνέπειες από τις σχέσεις με τη διαπλοκήΑπό τον
Μανώλη Κοττάκη
Για να είσαι αξιόπιστος όταν καταγγέλλεις τη διαπλοκή, πρέπει να τηρείς ασυμβίβαστη στάση απέναντί της. Να έχεις αρχές. Να μην ανοίγεις «τεφτέρια» μαζί της. Να μη ζητάς χάρες. Διότι, αν το κάνεις και έρθει μια ωραία πρωία η στιγμή μιας απρόβλεπτης σύγκρουσης μαζί της, τότε δεν θα έχεις την έξωθεν καλή μαρτυρία, ακόμη κι αν έχεις όλα τα δίκια του κόσμου μαζί σου. Ακόμη κι αν ξέρεις ότι δέχεσαι επίθεση για τις δικαστικές εξελίξεις που επίκεινται σε πολλά μέτωπα. Ακόμη κι αν είσαι σίγουρος ότι κάποιοι σου «κλέβουν» βουλευτές για να οδηγηθεί η υπόθεσή τους στο αρχείο.
Δυστυχώς για σένα, τίποτε από όλα αυτά δεν θα έχει σημασία αν, είτε ως κυβέρνηση είτε ως αξιωματική αντιπολίτευση, δέχθηκες να καθίσεις στο ίδιο τραπέζι με αυτούς που καταγγέλλεις σήμερα και έκανες συμφωνίες μαζί τους. Εάν το 2014 έκανες ανίερο κομπρεμί σε κάποιο ταβερνάκι της Πειραϊκής για να ανταλλάξεις ψήφους και να κερδίσεις την Περιφέρεια Αττικής. Αν το 2016 συζήτησες μαζί τους στον μεγάλο καναπέ του Μαξίμου πώς θα ιδρύσουν κανάλι με ανθρώπους της δικής σου επιλογής. Οταν, λοιπόν, τα έχεις κάνει όλα αυτά, ποιον νομίζεις ότι μπορείς να συγκινήσεις φωνάζοντας στους πολίτες «προσοχή, αυτοί οι δύο με “ρίχνουν”»; Ακόμη και οι τελευταίοι που σου έδιναν την ανοχή τους αδιαφορούν. Και το μόνο που τους προβληματίζει τώρα είναι το κόστος της αστάθειας. Να μην πάνε οι θυσίες τους χαμένες. Αλλά γι’ αυτό το ειδικό ζήτημα δεκάρα δεν δίνουν. Και ας είναι πράγματι μέγα θέμα δημοκρατίας.
Και ξέρεις γιατί δεν δίνουν; Διότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ με τον τρόπο που πολιτεύτηκε σε θέματα διαφάνειας υποβάθμισε ένα πράγματι μείζον θέμα δημοκρατίας σε μια τυπική αλλαγή φρουράς ολιγαρχών. Εξόντωσε τους εργολάβους και τις γάτες Ιμαλαΐων για να παραδώσει την εξουσία στους πιστολέρο, στους εμπόρους, στα «βαλιτσάκια», στη νέα τάξη ολιγαρχών.
Η διαφορά της παλαιάς από τη νέα φρουρά αυτή ουσιαστικώς είναι. Η παλαιά «αστική» είχε μια σχετικώς τυπική σχέση με τον νόμο προκειμένου να τηρούνται τα προσχήματα. Η νέα «πειρατική» θέλει ο νόμος να είναι η ίδια! Αυτοπροσώπως. Αν μπορούσε να κατεβάζει τους εισαγγελείς από τις έδρες για να αποφασίζει η ίδια για τις δικές της υποθέσεις, θα ήταν τέλεια γι’ αυτήν. Και αν, για να γλιτώσει τυχόν συνέπειες του νόμου, απαιτείται να ανατινάξει τη χώρα στον αέρα, θα το κάνει, ας μην υπάρχουν αμφιβολίες.
Αλλά το πρόβλημα του τόπου δεν είναι αυτοί. Η κυβέρνηση είναι. Με αυτήν λογαριάζεται ο κόσμος. Η κυβέρνηση, όμως, δεν διαθέτει πλέον ηθικό έρεισμα για να συγκρουστεί μαζί τους. Διεπλάκη μαζί τους. Σε ανέμελες στιγμές ισχύος διαπραγματεύτηκε τον νόμο μαζί τους. Ιδού τώρα τα επίχειρα. Οπως έστρωσε!
