Ραβίνος Μορντεχάι Φριζής: Θρίλερ στο Ισραήλ

Αυτές ακριβώς τις μέρες, κατά την επέτειο του ηρωικού έπους του ’40, το Ισραήλ καταμετρά ακόμη τις ψήφους, της τελευταίας εκλογικής αναμέτρησης, της 27ης Οκτωβρίου.

• Του Ραβίνου Μορντεχάι Φριζή*

Σε αντίθεση με σχεδόν όλα τα γκάλοπ των ΜΜΕ του συστήματος, εντός και εκτός του Ισραήλ, τα φιλικά προσκείμενα στην ισραηλινή Αριστερά, ο πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου συνεχίζει ακόμα μία φορά να έχει το προβάδισμα. Το κόμμα του Λικούντ συνεχίζει να είναι το μεγαλύτερο ισραηλινό κόμμα.

Και ο πατριωτικός δεξιός συνασπισμός του Λικούντ, μαζί με τα ιδεολογικά δεξιά κόμματα των Μπεν Γκβιρ, Σμότριτς/Φέιγκλιν και με τα δύο υπερ-ορθόδοξα εβραϊκά κόμματα, συνεχίζει να είναι το μεγαλύτερο πολιτικό στρατόπεδο σε δύναμη.

Σε αντίθεση με όλα τα μαγειρεμένα προγνωστικά, η ισραηλινή Αριστερά, υπό την ηγεσία των Αϊζενκοτ, Μπένετ/Λαπίντ, Γκολάν και Λίμπερμαν, δέχθηκε πολύ μεγάλο πλήγμα και φυσικά δεν έχει τη δυνατότητα χωρίς την έμμεση ή άμεση υποστήριξη των αραβικών αντι-ισραηλινών κομμάτων να δημιουργήσει κυβέρνηση.

Από την άλλη πλευρά, για την ώρα, η Δεξιά του Ισραήλ και αυτή δυσκολεύεται στη δημιουργία ξεκάθαρα δεξιού κυβερνητικού συνασπισμού, αν και πλησιάζει αρκετά. Ενα από τα πιο σοβαρά προβλήματα που προκύπτουν από αυτές τις κρίσιμες και δραματικές εκλογές είναι η πολύ μεγάλη ενίσχυση των δύο αραβικών αντι-ισραηλινών ως και φιλο-τρομοκρατικών κομμάτων, που ανοιχτά και απροκάλυπτα πια αφιερώνουν αυτή τη νίκη τους στους «μάρτυρες» της Γάζας και καλούν στο τέλος της ισραηλινής «κατοχής» ολόκληρης της ψευτο-παλαιστίνης.

Το πρόβλημα δεν εστιάζεται πως τα κόμματα αυτά είναι αραβικά. Το πρόβλημα εστιάζεται πως πρόκειται για κόμματα υπέρ της αραβικής, ισλαμικής τρομοκρατίας, που καλούν στο τέλος του Ισραήλ ως εβραϊκού κράτους.

Το πρόβλημα εστιάζεται πως ένα μεγάλο τμήμα των Ισραηλινών Αράβων πολιτών υποστηρίζουν αυτά τα κόμματα και θεωρούν τους εαυτούς τους ως ψευτο-παλαιστινίους. Το πρόβλημα, επίσης, εστιάζεται στο πως το Ισραήλ τόσα χρόνια έκλεινε τα μάτια του μπροστά στη φανατική ισλαμοποίηση της αραβικής κοινωνίας του Ισραήλ, κάτι που, όπως στο παρελθόν έτσι και τώρα, θα επιφέρει αιματηρές συγκρούσεις, στιλ Γαλλίας και Ιταλίας.

Αν η μειοψηφική ισραηλινή Αριστερά προχωρήσει ξανά στη δημιουργία κυβέρνησης με τέτοια εχθρικά στοιχεία, θα αποτελέσει ακόμα μία φορά τρανταχτό παράδειγμα του απόλυτου εθνο-μηδενισμού της. Αν πάλι ο πρωθυπουργός Νετανιάχου, με πιέσεις του αμερικανικού επιτελείου, εν όψει μιας νέας ίσως φάσης του πολέμου εναντίον των αγιατολάχ του Ιράν, στραφεί σε κυβέρνηση «εθνικής ενότητας» με τον Αϊζενκοτ, αφήνοντας έξω τα κόμματα της ιδεολογικής Δεξιάς, θα πρόκειται για μια κίνηση ενάντια στην πλειοψηφία των ψηφοφόρων του ίδιου του Λικούντ, που επιθυμούν μια δεξιά κυβέρνηση με τη δυνατή παρουσία των δημοφιλών δεξιών πολιτικών Ιταμαρ Μπεν Γκβιρ, Μόσε Φέιγκλιν και Τάλι Γκότλιβ.

Αν πάλι δεν βρεθεί διέξοδος, το Ισραήλ θα οδηγηθεί σε ακόμα μία εκλογική αναμέτρηση σε λίγους μήνες, ακόμα κι αν αυτή τη φορά ψήφισε το 77,7% του ισραηλινού πληθυσμού. Οι επόμενες μέρες θα δείξουν προς ποια κατεύθυνση θα κινηθεί η πολιτική σκηνή του Ισραήλ, πράγμα που θα καθορίσει πολλά θέματα και στην παγκόσμια γεωπολιτική.

*Πρόεδρος του ελληνικού παραρτήματος του Λικούντ