Τhe final countdown

Το κομμάτι «The final countdown», του συγκροτήματος Europe, ταυτίστηκε με τη μεγαλειώδη πορεία της Εθνικής Ελλάδας προς την κορυφή της Ευρώπης το 1987. Η ομάδα είχε ηγέτη τον παγκόσμιας κλάσεως Γκάλη, τον Γιαννάκη, που ήταν από τους μεγαλύτερους πλέι μέικερ που ανέδειξε ποτέ η ήπειρός μας, τον καταπληκτικό Φασούλα, τον υπέροχο Χριστοδούλου, τον αγαπημένο Καμπούρη και μια πλειάδα παικτών που απέπνεαν σοβαρότητα και σιγουριά.

Εχω την αίσθηση ότι αυτά τα παιδιά, που μας σήκωσαν στον ουρανό, δεν αξιοποιήθηκαν στη συνέχεια όσο θα έπρεπε. Οπως γίνεται συνήθως σε αυτόν τον τόπο, η ζήλια «δαγκώνει» τους άκαπνους και τους ελλειμματικούς, οι οποίοι κάνουν ό,τι μπορούν για να φέρουν τους κορυφαίους στο (υπο)επίπεδό τους. Μια χώρα που έχει έναν προπονητή του μεγέθους του Γιαννάκη, έναν γνώστη του αθλήματος όπως ο Φασούλας, έναν γίγαντα όπως ο Γκάλης θα όφειλε να τους είχε ως βιτρίνα της, γιατί είναι το καμάρι της.

Πρόσφατα άρχισε ένα άλλο «final countdown», αυτό που οδήγησε στην απώλεια της καρέκλας για τον Βαγγέλη Λιόλιο. Τον Λιόλιο τον γνώριζα καθώς ήμουν στη διοίκηση ομάδας του λεκανοπεδίου, έκανα ό,τι μπορούσα για να την απαλλάξω από δυσάρεστες καταστάσεις, τα κατάφερα και την εξυγίανα και παρέδωσα τη σκυτάλη στους επόμενους, με την ελπίδα να τα καταφέρουν τουλάχιστον όσο καλά τα καταφέραμε εμείς, κάτι που, δυστυχώς, δεν έγινε. Κάτι ανάλογο ισχύει και με τον Λιόλιο, αφού και με αυτόν η ελπίδα μου διαψεύστηκε.

Προτού εκλεγεί, το 2021, τον άκουγα να μου λέει ότι θα αλλάξουν όσα γίνονταν επί 40 χρόνια στο ελληνικό μπάσκετ, έδινε την εντύπωση ότι ήθελε να κάνει κάτι, απέπνεε την εικόνα πετυχημένου επιχειρηματία και επιστήμονα, καθώς είναι παιδίατρος, και έδειχνε και ευσεβής, αφού έκανε συνεχείς επισκέψεις στο Αγιον Ορος. Τα πάντα διαψεύστηκαν όταν ανέλαβε, τίποτε δεν τήρησε, και άρχισε γρήγορα να βυθίζεται το μπάσκετ σε απίστευτα χάλια.

Αρχισα δημοσίως να επισημαίνω, μέσα από τα ΜΜΕ τα οποία φιλοξενούσαν την άποψή μου, πόσο ανεπαρκής και ασυνεπής αποδείχθηκε. Αποφάσισα, λοιπόν, στις επόμενες εκλογές της ΕΟΚ, το 2024, να στηρίξω τον Φασούλα, που είναι φίλος μου. Ο Λιόλιος, βεβαίως, δεν ήθελε να με βλέπει ούτε ζωγραφιστό επειδή ήμουν από τους ελάχιστους που του έκαναν συντριπτική κριτική και στήριξα δημοσίως τον Φασούλα για την προεδρία της ομοσπονδίας.

Το σύστημα του Λιόλιου ήλεγχε ασφυκτικά την ψηφοφορία και έτσι πήρε ποσοστό τύπου… Τσαουσέσκου: 77% ο Λιόλιος και 23% ο Φασούλας… Σήμερα η ομοσπονδία μπάσκετ θα έπρεπε να είχε ήδη οδηγηθεί σε μια τελείως άλλη διοίκηση και ασφαλώς δεν μπορεί να συνεχίζει να διοικείται από το σύστημα Λιόλιου, ούτε βεβαίως να κάνουν εκείνοι τις εκλογές. Στη χρυσή γενιά του 1987 φαίνεται πλέον να πέφτει ο κλήρος να σταματήσει το σημερινό τραγικό «final countdown», την αντίστροφη μέτρηση για το άθλημα που μας έκανε τόσο περήφανους.

*Π. βουλευτή Β’ Αθηνών