Οι καλλιτέχνες ρεύονται επί σκηνής, ψάχνοντας δημοσίως οι έρμοι απάγκιο στις ερημιές του έργου τουςΑπό τον
Γιώργο Κ. Στράτο
Oπερα μπούφα σε απευθείας μετάδοση αενάως. Φαρσοκωμωδία τραγική και ατελείωτη.
Τα τρισέγγονα των αντιπροσώπων στην Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας, θαλερά και μέσα από «δημοκρατικές διαδικασίες», συνεχίζουν τον βίο τους ως πληρεξούσιοι του έθνους. Του μόνου έθνους που, κατά παγκόσμια πρωτοτυπία, ο εξουσιοδοτών φέρει αποκλειστικά την ευθύνη και είναι πάντα υπόλογος και απολογούμενος στον… πληρεξούσιο!
Τα εγγόνια των δωσιλόγων στις επάλξεις της «εθνικοφροσύνης».
Οι διαπρύσιοι κήρυκες της ανοιχτής φιλελεύθερης κοινωνίας και της αξιοκρατίας, αδούλευτοι αχθοφόροι μεγάλων ονομάτων.
Τα παιδιά των εγχώριων θαυμαστών του εθνικοσοσιαλισμού, θεματοφύλακες του εκσυγχρονισμού και πρωθιέρειες της σοσιαλδημοκρατίας.
Οι σπορές των κατσαπλιάδων, ένθεν κακείθεν, φαντασιώνονται κι άλλους «γύρους» για να καθαρίσουν τα «μιάσματα».
Οι κληρονόμοι των μαυραγοριτών, καλοστεκούμενοι και πάντα με τον τρόπο τους.
Οι καταβροχθίσαντες το Σχέδιο Μάρσαλ, σε χιονισμένα και ηλιόλουστα κοσμικά απυρόβλητα. Σπανίως περνάνε από δω, και όσοι έμειναν βιάζονται να την κάνουν.
Τα κέρδη του οικονομικού «θαύματος» της χούντας επενδύθηκαν καταλλήλως στα χρόνια της «αλλαγής» και τώρα αγοράζουν «ηθικά πλεονεκτήματα».
Οι δικαστές δεμένοι με μεταξωτές γραβάτες, κρέμονται ανυπεράσπιστοι πάνω από τους «γκρεμούς» που χάσκουν κάτω από τα δωδεκάποντα.
Οι δημοσιογράφοι; Το πένθος απαιτεί σιωπή.
Οι καλλιτέχνες; Ρεύονται και κλάνουν επί σκηνής, ψάχνοντας δημοσίως οι έρμοι απάγκιο στις ερημιές του έργου τους.
Τίποτα όρθιο; Μόνο τα ερείπια.
Κάτι που να αντιστέκεται; Μόνο οι μνήμες.
Ελπίδα από πουθενά; Δεν ζητείται.
Κι οι άξιοι; Πού και πώς ν’ αδειάσει ο χώρος για να υπάρξουν και να φανούν ανάμεσα σε τέτοια υπερπληθώρα καλά εγκατεστημένων κενών;
*Δικηγόρος – δημοσιογράφος
