Τι σηματοδοτεί για την Ελλάδα η επικείμενη παραχώρηση του ελέγχου 11 περιφερειακών λιμανιών σε «ξένα χέρια»Από τον
Μανώλη Κοττάκη
Ζούμε σε συγκλονιστικούς καιρούς, αλλά φοβάμαι ότι δεν το έχουμε καταλάβει. Αν το είχαμε καταλάβει, άλλη θα ήταν και η συμπεριφορά μας. Θα το ανακαλύψει ο ιστορικός του μέλλοντος όταν οι πηγές για κάθε διένεξη που ξέσπασε στην Ευρώπη στις αρχές του νέου αιώνα θα τον οδηγήσουν υποχρεωτικά στην Ελλάδα. Από το γεγονός ότι η υπερδύναμη πάτησε πόδι στην Ευρώπη και ήλεγξε τη νομισματική πολιτική της μέσω Ελλάδος έως ότι το πρώτο «κούρεμα» χρέους εις βάρος ιδιωτών εφαρμόστηκε εδώ και το μοντέλο δέσμευσης της δημόσιας περιουσίας προς ασφάλιση του χρέους μετά την Ανατολική Γερμανία πρώτη φορά εφαρμόστηκε στην Ελλάδα. Από το γεγονός επίσης ότι η Κίνα για δικούς της λόγους, πλανητικούς, συνέδραμε αποφασιστικά στην παραμονή της χώρας στο ευρώ το 2012 και το 2015 έως και ότι ακόμη και αυτή η Ρωσία αξιοποίησε την αφέλεια του ΣΥΡΙΖΑ το πρώτο οκτάμηνο του 2015 για να αποσταθεροποιήσει τη μισητή Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ.
Η Ελλάς παραμένει το κέντρο του θεάτρου επιχειρήσεων του 21ου αιώνα στην πιο κρίσιμη γεωπολιτική περιφέρεια του κόσμου. Ωστόσο, ας μην πλανώμεθα. Ο Ελληνισμός έχει μπροστά του τα προσεχή χρόνια δύο μείζονες προκλήσεις, που συνδέονται η μία με την άλλη. Η πρώτη αφορά τον έλεγχο των λιμανιών της πατρίδας μας. Εντεκα περιφερειακά λιμάνια θα ιδιωτικοποιηθούν με καθαρή πώληση μετοχών και όχι με συμβάσεις παραχώρησης μετά τις εκλογές, όπως προβλέπει το πρόγραμμα του ΤΑΙΠΕΔ. Για τα τρία τέσσερα εξ αυτών θα δοθεί μεγάλη μάχη! Για την Αλεξανδρούπολη θα δώσουν μάχη Αμερικανοί, Ρώσοι και Κινέζοι. Προνομιακός ο ακριτικός λιμένας, όποιος τον κατέχει θα ελέγχει την κίνηση στα στενά των Δαρδανελίων. Για το λιμάνι της Καβάλας ενδιαφέρονται Αμερικανοί και Κινέζοι.
Για τα Ναυπηγεία του Νεωρίου στη Σύρο πάλι οι Αμερικανοί μπορούν να αποτελέσουν ιδανικό αγκυροβόλιο για τον έκτο στόλο. Για το λιμάνι στο Καστέλι επίσης οι ΗΠΑ, για λόγους που είναι κατανοητοί. Απομακρυνόμενη η Τουρκία από τη Δύση καθιστά την Ελλάδα στρατηγική χώρα στην περιοχή!
Και όσα συμβαίνουν, άλλωστε, στα λιμάνια του Πειραιά και της Θεσσαλονίκης αυτό τον καιρό την άλλη όψη του ίδιου νομίσματος αποτελούν. Οι καθυστερήσεις που επιχειρεί ο ΣΥΡΙΖΑ στις επενδύσεις των Κινέζων διά του πρόθυμου Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου (ακυρώνει τις επενδύσεις του master plan της Cosco κηρύσσοντας όλο τον Πειραιά αρχαιολογικό χώρο) έχουν χαρακτήρα φιλολαϊκό και τοπικιστικό, αλλά στην πραγματικότητα εξυπηρετούν αντικειμενικά τα συμφέροντα τρίτων δυνάμεων, που δεν επιθυμούν τη γιγάντωση των Κινέζων στον Πειραιά. Αν, μάλιστα, είναι κάποιος λίγο υποψιασμένος μπορεί να καταλάβει εύκολα ποιος παίζει με ποιον. Τα αυτά ισχύουν και για τον Βορρά.
Το ποιος ή ποιοι θα ελέγχουν τα ελληνικά λιμάνια στο μέλλον λοιπόν -ερχόμαστε στη δεύτερη πρόκληση που αντιμετωπίζει ο Ελληνισμός τα επόμενα χρόνια- συνδέεται απολύτως με το ποιος ή ποιοι θα ελέγχουν τους δρόμους της ενέργειας και του εμπορίου προς τη δυτική Ευρώπη στο μέλλον. Εάν είχαμε καταλάβει την υπεραξία του οικοπέδου εγκαίρως, αν ήμασταν ενωμένοι, αν δεν είχαμε στο μυαλό μας ποια δημόσια θέση θα διατυπώσουμε για να ικανοποιήσουμε είτε τους Αμερικανούς είτε τους Ρώσους ή τους Κινέζους, τότε αυτός ο τόπος θα είχε άλλη τύχη. Κανείς δεν θα είχε τολμήσει να τον βάλει σε Μνημόνιο. Αλλά με τη δημόσια περιουσία δεσμευμένη, τις τράπεζες ελεγχόμενες από διοικητικά συμβούλια με πλειονότητα αλλοδαπών, τα περιφερειακά αεροδρόμια ελεγχόμενα, τα λιμάνια ελεγχόμενα, τις ασφαλιστικές εταιρίες υπό έλεγχο, τις μεγάλες ξενοδοχειακές επιχειρήσεις υπό ξένο έλεγχο στην πλειονότητά τους, την ακτοπλοΐα μας να εξαγοράζεται από τους Ιταλούς, τις δημόσιες δαπάνες πλήρως ελεγχόμενες, τι μας μένει για να εορτάσουμε την ανεξαρτησία το 2021; Μόνο η ναυτιλία μας και ορισμένοι μοναχικοί καβαλάρηδες στον τουριστικό τομέα και στις αερομεταφορές, οι οποίοι είδαν έγκαιρα τη μεταβολή και προσαρμόστηκαν.
Στη δε πολιτική μας τάξη, δεδομένων όλων αυτών, μένει να τσακώνεται για μερικά επιδόματα και για τη μείωση των πλεονασμάτων ώστε να διευκολυνθεί η μείωση των φορολογικών συντελεστών. Μένει, επίσης, η άχαρη μάχη της υπεράσπισης των σπιτιών των Ελλήνων από τα ξένα funds. Αυτά μένουν!
Πού θέλω να καταλήξω; Μα, ότι η γεωπολιτική βοήθησε την Ελλάδα να μείνει στο ευρώ και να διατηρηθούν βασικές κατακτήσεις του βιοτικού επιπέδου έστω και με μεγάλες απώλειες, η γεωπολιτική «ασφάλισε» αμυντικά την Ελλάδα, αλλά ταυτόχρονα η γεωπολιτική καθήλωσε την Ελλάδα. Δεχθήκαμε έναν σωρό επώδυνους συμβιβασμούς και αντί να έχουμε τα αντίστοιχα οφέλη φθάσαμε να εκλιπαρούμε έως και το 1 δισ. ευρώ που είχαν κέρδη τα ομόλογα της ΕΚΤ από την ελληνική κρίση. Θέλω να καταλήξω ότι για σάκος του μποξ πληρωθήκαμε πολύ λίγα. Μας λείπουν η σύνταξη και η παράταξη. Αν συνειδητοποιούσαμε τι σημαίνει η τακτική τού «διαίρει και βασίλευε» δεν θα επιτρέπαμε ποτέ στους ξένους να αρπάζουν τα φιλέτα και τις υποδομές μας. Θα τα αξιοποιούσαμε μόνοι, με στρατηγικές συμμαχίες έστω, στις οποίες θα είχαμε το πάνω χέρι. Τώρα, στην ανάγκη μας θα δώσουμε κοψοχρονιά και τα λιμάνια μας.
Και το μελαγχολικό ξέρετε ποιο είναι; Οτι, όπως και με αεροδρόμια -το «Μακεδονία» ήδη λειτουργεί ρολόι-, οι ξένοι θα τα δουλέψουν καλύτερα από ό,τι θα τα λειτουργούσαμε εμείς. Τόσο αξίζουμε. Αλλά αυτό δεν αναιρεί τη βασική διαπίστωση: Οι βασικές υποδομές μας είναι στα χέρια τρίτων και εμείς από κέρδος, ελάχιστο. Ελπίς καμία. Δεν υπάρχει χώρα.
