Η γυναίκα που ξύπνησε από κώμα έπειτα από 27 χρόνια και τα υπόλοιπα θαύματα που συμβαίνουν κάθε μέρα Από τον
Δημήτρη Ριζούλη*
Ο θάνατος είναι το «φοβερότερον μυστήριον». Ετσι τον περιγράφει η Εκκλησία. Και τέτοιο είναι, αν σκεφτεί κανείς ότι η επιστήμη δεν έχει καταφέρει να προσδιορίσει ακριβώς πότε επέρχεται. Οταν ο άνθρωπος κλείσει τα μάτια του, όταν το εγκεφαλογράφημα δείξει ευθεία γραμμή ή λίγο μετά, όταν «πετάξει» η ψυχή του;
Το μυστήριο μεγαλώνει όταν βλέπουμε να «ανασταίνονται» άνθρωποι που θεωρήθηκαν νεκροί αλλά δεν ήταν. Ενα τέτοιο απίστευτο περιστατικό αποκαλύφθηκε προχθές και ήρθε να προστεθεί σε άλλα παρόμοια που έχουν συμβεί στο παρελθόν. Μια γυναίκα από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ξύπνησε από κώμα έπειτα από 27 ολόκληρα χρόνια. Τη θεωρούσαν «τελειωμένη» οι γιατροί. Κι όμως επέστρεψε από τον κόσμο των νεκρών. Δίπλα της στάθηκε όλα αυτά τα χρόνια ο γιος της, που πίστευε στο θαύμα. Δεν την εγκατέλειψε όσο κι αν απελπίστηκε. Δεν τράβηξε την πρίζα από τα μηχανήματα και δικαιώθηκε.
Ενας άλλος άνδρας, από την Ισπανία, που είχε πέσει σε κώμα το 1987 έπειτα από τροχαίο, ξύπνησε 15 χρόνια μετά. Δίπλα του είχε κάθε μέρα τη μητέρα του. Σαν κι αυτές υπάρχουν δεκάδες άλλες απίστευτες για τον κοινό νου και τη λογική περιπτώσεις:
Μια γυναίκα από την Αργεντινή το 2011 γέννησε το πέμπτο παιδί της 12 εβδομάδες πριν από την ώρα του. Δεν κατάφερε να ζήσει και οι γονείς έφυγαν από το μαιευτήριο κρατώντας στα χέρια τους το πιστοποιητικό θανάτου. Θέλησαν να το δουν για τελευταία φορά και βρέθηκαν μπροστά στο θαύμα. Ανοίγοντας το συρτάρι του νεκροτομείου, το βρέφος άρχισε να κλαίει, παρότι είχε εξεταστεί από μαιευτήρες, γυναικολόγους και παθολόγους και όλοι τους συμφωνούσαν ότι ήταν νεκρό. Ο Κάρλος Καρμέλο σκοτώθηκε σε τροχαίο το 2007, η οικογένειά του ενημερώθηκε για το τραγικό συμβάν και ο ιατροδικαστής άρχισε τη νεκροψία. Ο άνδρας όμως ξαφνικά ξύπνησε από τους αφόρητους πόνους και διαπιστώθηκε ότι ζούσε.
Αυτά μπορεί να είναι κάποια ακραία περιστατικά, να οφείλονται σε ανεξήγητες καταστάσεις ή σε λανθασμένες αρχικές διαπιστώσεις των γιατρών. Μπορεί όμως να είναι και θαύματα. Καθένας τα ερμηνεύει ανάλογα με την πίστη του. Σε κάθε περίπτωση αποδεικνύουν ότι τα όρια μεταξύ ζωής και θανάτου είναι πολύ λεπτά. Ωστόσο στην Αυστραλία το 30% των θανάτων στα νοσοκομεία είναι έπειτα από απόφαση των ιατρών, που σταματούν τη θεραπεία στο τελικό στάδιο του ασθενούς.
Το αντίστοιχο ποσοστό στην Ολλανδία είναι 16%, στο Βέλγιο 18% και στις ΗΠΑ 11%. Στις σύγχρονες κοινωνίες γίνεται όλο και περισσότερο αποδεκτό ότι, όταν η επιστήμη σηκώσει τα χέρια ψηλά, δεν υπάρχει ελπίδα. Το θαύμα αποκλείεται!
Η ανθρωπότητα εξελίσσεται επιστημονικά και τεχνολογικά, αλλά είναι λυπηρό το γεγονός ότι ηθικά και πνευματικά δεν έχει την ίδια πρόοδο και έπαψε να ελπίζει. Ο υλισμός, ο κυνισμός και η θεοποίηση της ανθρώπινης γνώσης κυριαρχούν. Ομως τα παραδείγματα που προανέφερα αποδεικνύουν το αντίθετο. Θαύματα γίνονται και σήμερα. Οπως κι αν τα προσδιορίσει κανείς.
Σήμερα, Μεγάλη Παρασκευή, προσκυνούμε τον νεκρό Ιησού που αύριο θα αναστηθεί. Αυτή ακριβώς είναι η ελπίδα μας. Αυτό είναι το δώρο του Χριστού και ο σκοπός που έγινε άνθρωπος: να μας δώσει την ευκαιρία της κατάργησης του θανάτου. Η σημερινή θλιβερή μέρα αύριο θα γίνει μέρα χαράς. Μόνο έτσι θα έχει νόημα η παρούσα ζωή. Αλλιώς όλα είναι μάταια.
Κλείνω με τα λόγια του αείμνηστου Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου: «Ονειρο του ανθρώπου είναι να κατανικήσει τον θάνατο, να παρατείνει τη ζωή του στη γη. Πότε θα γίνει αυτό; Οταν πιστέψουμε ότι ο Χριστός ανέστη. Γιατί η Ανάσταση του Χριστού είναι αναίρεση του θανάτου, είναι εξαγορά της αμαρτίας. Ο Χριστός νίκησε τον θάνατο με τον δικό του θάνατο, θανάτω θάνατον πατήσας. Εκτοτε πια ο θάνατος είναι πρόσκαιρος για εμάς. Δεν μας κρατάει αιώνια στην ψυχρή του αγκαλιά. Προς στιγμήν μας επισκέπτεται, αλλά τελικά δεν κυριαρχεί επάνω μας».
