Οι απαραίτητες κινήσεις σε αμυντικό και διπλωματικό επίπεδο για να ωφεληθεί η χώρα από το χαστούκι της Ουάσινγκτον στην ΑγκυραΑπό τον
ΣΑΒΒΑ ΚΑΛΕΝΤΕΡΙΔΗ
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ μετά πόνου ψυχής δήλωσε ότι η συμμετοχή της Τουρκίας στο πρόγραμμα παραγωγής των F-35 με βάση τον νόμο πρέπει να παγώσει.
Ετσι, ακόμη κι αν οι κυρώσεις των ΗΠΑ περιοριστούν στο πάγωμα της συμμετοχής της Τουρκίας στο πρόγραμμα παραγωγής των F-35, η Αγκυρα θα κληθεί να διαχειριστεί δύο κεντρικά ζητήματα.
Το ένα είναι η προμήθεια αεροσκάφους πέμπτης γενιάς. Το δικό της, αυτό που σχεδιάζει να αποκτήσει, θα αργήσει πάνω από 10 χρόνια, αν μπορέσει ποτέ να το κατασκευάσει με υποσυστήματα τουρκικής κατασκευής και όχι εισαγόμενα, όπως έχει ως στόχο.
Αρα, το πιο πιθανό είναι να στραφεί στη Ρωσία για την προμήθεια του SU-57, κάτι που ήδη συζητείται και στη Ρωσία και στην Τουρκία. Ομως κι αυτό είναι ένα ζήτημα που, αν αποφασιστεί, δεν προβλέπεται να ολοκληρωθεί πριν από την παρέλευση πενταετίας, ενώ θα σημάνει και επιπλέον απομάκρυνση από τη Δύση, με τη θέση της στο ΝΑΤΟ να είναι επισφαλής.
Το δεύτερο ζήτημα που θα κληθεί να διαχειριστεί η Τουρκία είναι οι επιπτώσεις που θα έχει ο αποκλεισμός της από το πρόγραμμα παραγωγής των F-35 στην αμυντική βιομηχανία της.
Οσο εμείς εδώ στην Ελλάδα οδηγούσαμε στην καταστροφή την αμυντική βιομηχανία μας, η οποία έως πριν από δύο δεκαετίες ήταν δύο επίπεδα πάνω από αυτήν της Τουρκίας, όλες οι τουρκικές κυβερνήσεις έθεταν ως απαράβατο όρο σε όλες τις παραγγελίες πολεμικού υλικού τη συμπαραγωγή, κάτι που οδήγησε στην απόκτηση υψηλής τεχνολογίας και τεχνογνωσίας.
Αυτό είχε ως αποτέλεσμα η Τουρκία να διεκδικήσει και να πάρει ως υποκατασκευαστής για πολλές εταιρίες της αμυντικής βιομηχανίας την κατασκευή απαρτίων όλων των αεροσκαφών F-35, εκπληρώνοντας έτσι τον όρο της συμπαραγωγής διά της τεθλασμένης.
Η απώλεια εσόδων περίπου 10 δισ. δολαρίων από τον αποκλεισμό της είναι ένα πολύ σοβαρό ζήτημα και μπορεί να προκαλέσει σοβαρό πλήγμα στην τουρκική αμυντική βιομηχανία.
Σημειώνεται ότι η τουρκική αμυντική βιομηχανία έχει δεχτεί ήδη ένα άλλο πλήγμα που της στερεί έσοδα 1,5 δισ. δολαρίων, αφού δεν μπορεί να υλοποιήσει συμφωνία πώλησης στο Πακιστάν 30 επιθετικών ελικοπτέρων T129 ATAK, επειδή οι ΗΠΑ δεν δίνουν τη σχετική άδεια για την παραχώρηση των κινητήρων.
Τι σημαίνουν όλα αυτά για την Ελλάδα; Επιχειρησιακά, αν η Ελλάδα αρχίσει να εισάγει το ταχύτερο δυνατόν στο αεροπορικό δυναμικό της τα εκσυγχρονισμένα F-16 Viper, θα βρίσκεται ένα βήμα μπροστά από την Τουρκία, μέχρι αυτή να αποκτήσει το δικό της αεροσκάφος 5ης γενιάς.
Εν τω μεταξύ, καλό είναι να επεξεργαστεί η πατρίδα μας ένα στρατηγικό σχέδιο ανασυγκρότησης της εθνικής αμυντικής βιομηχανίας, ώστε να είμαστε έτοιμοι να ακολουθήσουμε τα βήματα της παγκόσμιας αγοράς, προκειμένου να είμαστε πάντα ένα βήμα μπροστά από την Τουρκία στον τομέα αυτόν.
Αν παρατηρήσουμε την κατάσταση που επικρατούσε στις ένοπλες δυνάμεις των δύο χωρών τον 20ό αιώνα, θα διαπιστώσουμε ότι πάντα η Ελλάδα ήταν ένα βήμα μπροστά σε επίπεδο εξοπλισμών και οπλικών συστημάτων.
Η μόνη φορά που η παράδοση αυτή τείνει να ανατραπεί είναι η παρούσα περίοδος, κατά την οποία η Ελλάδα αυτοχειριάστηκε από την πολιτική του κατευνασμού, από την αναισθητοποίηση της ελληνικής κοινής γνώμης (είναι σε θέση να δεχτεί τα πάντα, αρκεί να μη χάσει τη βολή της) και από τις καταστροφικές επιλογές που οδήγησαν στην απαξίωση της εθνικής αμυντικής βιομηχανίας μας.
Τελικό συμπέρασμα: Παρακολουθούμε με προσοχή ημέρα με την ημέρα και ώρα με την ώρα της σχέσεις της Τουρκίας με τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και τη Δύση και προετοιμαζόμαστε πολιτικά και επιχειρησιακά αναλόγως, περνάμε από κρησάρα την πολιτική του κατευνασμού και ανορθώνοντας την εθνική αμυντική βιομηχανία οργανώνουμε με τέτοιον τρόπο τις ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις, που η Τουρκία δεν θα θέλει ούτε καν να σκεφθεί μια σύγκρουση με την Ελλάδα, αφού θα γνωρίζει ότι κάτι τέτοιο μπορεί να οδηγήσει ακόμα και στον διαμελισμό της.
Κι αυτό γιατί ένας ηττημένος τουρκικός στρατός δεν θα μπορέσει να συνεχίσει να κρατά σκλαβωμένους τους Κούρδους και το τουρκοκρατούμενο Κουρδιστάν.
Τέλος, η πατρίδα μας πρέπει να κινηθεί προσεκτικά προς την κατεύθυνση της «επισκευής» των σχέσεών μας με τους Κούρδους, με όλους τους Κούρδους, της Τουρκίας, του Ιράκ, της Συρίας και του Ιράν, που είναι δυνάμει σύμμαχοί μας και οι μόνοι που συγκρούονται με την Τουρκία. Να μην ξεχνάμε ότι ήδη οι Κούρδοι είναι στρατηγικοί σύμμαχοι των ΗΠΑ.
Μόνο που για να γίνει αυτό, η Ελλάδα πρέπει να απαλλαγεί από το σύνδρομο του καρπαζοεισπράκτορα και του φόβου «αμάν, μην το κάνουμε αυτό, γιατί θα αντιδράσει η Τουρκία».
Μα γι’ αυτό ακριβώς πρέπει να το κάνουμε και μάλιστα χθες! Για να μην έλθει κάποια ημέρα και μετράμε τα νησιά μας και τα βρίσκουμε λειψά…
