Τους γιατρούς πρέπει να τους σεβόμαστε, διότι αν δεν τους σεβόμαστε, όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου, μακάρι ποτέ αλλά θα έρθει, τότε θα είναι αργά. Άρα λοιπόν, αυτά που θα διαβάσετε πάρα κάτω δεν είναι, παρά για να γελάσουμε καθότι το γέλιο μακραίνει τη ζωή και… διώχνει τους γιατρούς.
- Του Χρήστου Μπολώση
Το στεφάνι μου λοιπόν είχε την φαεινή ιδέα, μόλις πέρασαν οι γιορτές, να κάνουμε το ετήσιο ιατρικό τσεκ απ. Έτσι με το μελομακάρονο στο στόμα αρχίσαμε το τουρ, ξεκινώντας από την πολύ λεπτολόγο ιατρό μας, η οποία αφού μας εξέτασε διεξοδικά, ξέρετε «βήξε», «αναπνεύστε βαθειά και κρατείστε τον αέρα», «πείτε 33» και τα τοιαύτα, μας λέει: «Έτσι όπως σας βλέπω καλά είσαστε, αλλά για να είμαστε σίγουροι κάντε εκείνο, κάντε και το άλλο κοιτάξτε και το τρίτο, πηγαίνετε και σε ουρολόγο, περάστε και από έναν καρδιολόγο, ας σας δει και ένας πνευμονολόγος» και μας εφοδίασε με μια τσάντα παραπεμπτικά.
Άρχισε λοιπόν ένας διασκεδαστικότατος περίπατος, ο οποίος περιείχε μαγευτικούς προορισμούς, όπως ένα μεγάλο διαγνωστικό κέντρο, σωλήνες μαγνητικών, τρυπήματα με γοητευτικές σύριγγες κ.λπ. Το τι μούρλια περάσαμε δεν περιγράφεται. Αφού τώρα όταν κάνω 1-2 μέρες να δω νοσοκόμα, παρασκευάστρια ή μικροβιολόγο και σύριγγα κάτι παθαίνω, ενώ έχω πιάσει τον εαυτό μου να νοσταλγεί το σκιαγραφικό της Αξονικής. Νάχα ένα ποτηράκι και τι στον κόσμο. Εξ’ ίσου φίνο και γλυκόπιοτο, ήταν και το ποτάκι που ήπια για την κολονοσκόπηση…
Έγιναν όλες εκείνες οι εξετάσεις, που προβλέπει ο ιατρικός κώδικας, αναλύσεις, τρίπλεξ, μαγνητικές και όλα εκείνα τέλος πάντων, τα οποία σε κάνουν εντελώς κουρέλι μέχρι να βγουν τα αποτελέσματα και σούρχεται συχνά στο νου η ταινία «Η δε γυνή να φοβείται τον άνδρα», όπου ο Ιάσων Παγκιναρόπουλος (Δημ. Καλλιβωκάς) φιλοσοφούσε: «Τι είναι ο άνθρωπος».
Σε καμιά δεκαριά μέρες, μαζέψαμε όλα τα αποτελέσματα, που σε όγκο ήταν λίγο πιο μεγάλα από τον «Φάκελο της Κύπρου» και είπαμε να τις διαβάσουμε για να πάρουμε μία ιδέα. Πάντως, εκτός από τις μικροβιολογικές, που σημειώνονται δίπλα τα φυσιολογικά όρια, όλες οι άλλες ήταν γρίφοι. Το τρίπλεξ καρωτίδων για παράδειγμα, αν το διάβαζες σκεφτόσουν «ας περάσω κι’ από ένα ‘’Γραφείο Κοινωνικών Εξυπηρετήσεων’’, μπας και πετύχω καμιά καλή τιμή, τώρα που μπορώ, να μη με βρίζουν οι επιγενόμενοι». Κι όταν ο γιατρός που το έκανε μου είπε περιχαρής: «Μια χαρά είστε», τα μάζεψα κι’ έφυγα πετώντας, χωρίς να τον ρωτήσω τι ήταν εκείνο το «Μικρές διάσπαρτες αθηρωματικές αλλοιώσεις, απεικονίζονται στο επίπεδο των καρωτιδικών βολβών…». Ακόμα δεν ζήτησα διευκρινίσεις διαβάζοντας στην ιστολογική εξέταση: «…16 επιμήκη λευκωπά ιστοτεμαχίδια συνολικού μήκους 12 εκ. και μεγαλύτερης διαμέτρου 0,1 εκ. και ελάχιστα αποτρίμματα (blocks Δ1 – Δ4)», ενώ άφησα να πάρει το ποτάμι την γριφώδη γνωμάτευση της Μαγνητικής, που μιλούσε για: «…Η περιφερειακή ζώνη του αδένα παρουσιάζει φυσιολογικό υψηλής έντασης σήμα λόγω της παρουσίας στις Τ2 ζυγισμένες ακολουθίες». Διαβάζοντας το τελευταίο σκέφτηκα: «Να και κάτι που έχει υψηλό σήμα, διότι αν περίμενα από το κινητό μου!…».
Κάποτε τελείωσε το μαρτύριο, και παίρνοντας παραμάσχαλα όλο εκείνο το χαρτομάνι με τις ακαταλαβίστικες γνωματεύσεις, πήγαμε στην γιατρό μας, η οποία αρχίζει να τις μελετά με εκείνο το μυστηριώδες ύφος, που είναι ίδιο σαν αυτό του μηχανικού που ψάχνει να βρει τη βλάβη στο αυτοκίνητό σου και περιμένεις να ακούσεις το τσέτουλο (κόστος) της επισκευής.
Κάποτε αποφαίνεται:
– Καλές είναι οι εξετάσεις, αλλά το ζάχαρο είναι στο όριο και πρέπει να προσέχετε.
– Δηλαδή γιατρέ μου τι να προσέχω; Το χάπι το παίρνω ανελλιπώς και έχω να φάω τουλούμπα από το 1997
Η απάντηση είναι αφοπλιστική:
-Να προσέχετε, να προσέχετε. Και κάτι ακόμη. Όχι στενοχώριες.
-Πώς είπατε; ρωτάω, επειδή δεν έχω και πολύ μεγάλη εμπιστοσύνη στα αυτιά μου.
– Όχι στενοχώριες λέω, επαναλαμβάνει λίγο πιο δυνατά η γιατρός μου.
– Πολύ ωραία γιατρέ. Δεν μου το γράφετε σε συνταγή αυτό.
-Ποια συνταγή;
-Να, την συνταγή για το «όχι στενοχώριες».
Κάτι το ψιλοστραβομουτσούνιασμα της γιατρού για το (μάλλον) ατυχές χιούμορ μου, κάτι η μουλωχτή υπόγεια κλωτσιά του στεφανιού μου, σήμαναν το τέλος της επισκέψεώς μας. Πανευτυχείς που ναι μεν δεν είχαμε τίποτα, αλλά στα μέχρι τώρα χάπια προστέθηκαν άλλα δύο, πήραμε το δρόμο του γυρισμού και περνώντας από γνωστή αλυσίδα σουβλακίων, χτυπήσαμε από ένα με «απ’ όλα». Ξαπλώσαμε ευχαριστημένοι να κοιμηθούμε το ύπνο του δικαίου και του υγιούς, πάντοτε τηρουμένων των αναλογιών.
