Οι Γάλλοι, δύο χρόνια μετά την επανεκλογή του, εμφανίζονται κουρασμένοι από την αλαζονική του στάση και την εμμονή του, που αγνοεί το κοινωνικό αίσθημα
Η Γαλλία εισέρχεται σε μια περίοδο βαθιάς πολιτικής αβεβαιότητας μετά την αποχώρηση του Σεμπαστιάν Λεκορνί από το Ματινιόν και τη δυσκολία του Εμανουέλ Μακρόν να σχηματίσει νέα κυβέρνηση. Πίσω από την τελετουργική ευγένεια των δηλώσεων του Λεκορνί καθ’ όλη τη διάρκεια της εβδομάδας που συγκλόνισε τη Γαλλία, διαφαίνεται ένα σκηνικό φθοράς, ασυνεννοησίας και στρατηγικών αδιεξόδων στην κορυφή της εξουσίας.
- Της Μαρίας Δεναξά
Η παραίτηση του Λεκορνί ήρθε ως συνέπεια ενός πολιτικού αδιεξόδου που κρατά μήνες: η κοινωνική απόρριψη της μεταρρύθμισης για τις συντάξεις, του προκρούστειου προϋπολογισμού του 2026, η φθίνουσα δημοτικότητα του προέδρου και η αδυναμία συγκρότησης σταθερής κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας έχουν διαβρώσει τη βάση του προεδρικού στρατοπέδου. Οι Γάλλοι, δύο χρόνια μετά την επανεκλογή του Μακρόν, εμφανίζονται κουρασμένοι από την αλαζονική του στάση και την εμμονή του σε μια πολιτική προσέγγιση που αγνοεί το κοινωνικό αίσθημα.
Η μεταρρύθμιση των συντάξεων, αλλά και ο προϋπολογισμός ακραίας λιτότητας του 2026 παραμένουν τα σύμβολα αυτής της απόστασης μεταξύ του Ελιζέ και της κοινωνίας: δύο στους τρεις πολίτες εξακολουθούν να τα απορρίπτουν, ενώ τα κόμματα της αντιπολίτευσης -από τη ριζοσπαστική Αριστερά ως τη Δεξιά και τη ριζοσπαστική Δεξιά- αρνούνται να στηρίξουν οποιαδήποτε νέα κυβερνητική πρωτοβουλία για να αρθούν τα αδιέξοδα. Οι γραμμές άμυνας έχουν παγιωθεί, η συνεννόηση μοιάζει ανέφικτη και η πολιτική κουλτούρα τού «αποφασίζω και διατάζω» φαίνεται ότι έχει φτάσει στα όριά της.
Στο εσωτερικό του προεδρικού στρατοπέδου, η σιωπηλή δυσφορία μετατρέπεται σε ψιθύρους διαφοροποίησης. Ορισμένα στελέχη ζητούν αλλαγή ύφους, περισσότερη κοινωνική κατανόηση και εγκατάλειψη της εμμονής του μεταρρυθμιστικού πυρετού. Η φράση «όσοι δεν βλέπουν την πραγματικότητα είναι τυφλοί», που ακούστηκε πρόσφατα σε τηλεοπτική συνέντευξη, ερμηνεύτηκε από πολλούς ως μήνυμα προς τον ίδιο τον πρόεδρο: το πρόβλημα δεν είναι μόνο η δημοσιονομική κρίση, αλλά και το Μέγαρο των Ηλυσίων. Το ερώτημα πλέον είναι ποια πορεία μπορεί να ακολουθήσει ο Εμανουέλ Μακρόν, του οποίου η πλειονότητα των Γάλλων απαιτεί την παραίτηση.
Ενα τεχνοκρατικό σχήμα θα είχε μικρή διάρκεια ζωής, καθώς όλες οι πολιτικές δυνάμεις στην Εθνοσυνέλευση αντιτίθενται στην ιδέα. Μια κυβέρνηση της Αριστεράς, από την άλλη, θα απαιτούσε ριζική αναθεώρηση του προεδρικού προγράμματος, κάτι που ο Μακρόν δεν δείχνει διατεθειμένος να αποδεχθεί. Χωρίς κοινοβουλευτική πλειοψηφία και χωρίς ξεκάθαρη στρατηγική, η Γαλλία κινδυνεύει να βρεθεί μπροστά σε παρατεταμένο πολιτικό αδιέξοδο, ίσως ακόμη και σε θεσμική κρίση, αν δεν τη βιώνει ήδη. Κάθε καθυστέρηση διορισμού πρωθυπουργού, κυβέρνησης και ανακοίνωσης ξεκάθαρου προσανατολισμού επιβαρύνει το τεταμένο κλίμα, με την κοινή γνώμη να δείχνει απώλεια εμπιστοσύνης όχι μόνο στους πολιτικούς θεσμούς, αλλά και στην ίδια την ιδέα της δημοκρατικής εκπροσώπησης. Στο Παρίσι ο χρόνος κυλά πλέον όχι υπέρ της σταθερότητας, αλλά υπέρ της αμφισβήτησης.
