Οταν διώχνεις τους νέους από την πατρίδα, την οποία αφήνεις έρμαιο των σογιών και των λαμογιών, ψάχνεις για «ελληνοφανείς» σωτήρες
Η Ελλάδα, έτσι όπως την κατάντησαν οι «εκλεκτοί» του λαού, διώχνει τα παιδιά της. Οι δυναμικότεροι, εξυπνότεροι και τολμηρότεροι (ή/και οι απλώς απελπισμένοι) την κοπανάνε από το φθισικό το κράτος για να βρουν αξιοπρεπές μεροκάματο σε χώρα της αλλοδαπής. Εδώ παραμένουν οι πολύ γενναίοι, οι πεισματικά Ελληνες ή απλώς όλοι όσοι δεν μπορούν να την κοπανήσουν.
- Γράφει ο
Παναγιώτης Λιάκος
Πάντως και οι αποδράσαντες και οι παραμένοντες το τελευταίο πράγμα που θέλουν είναι να δουλεύουν σαν τους σκύλους σε δύο και τρεις δουλειές για να υπερφορολογούνται, ώστε να αποκτούν οι εθνοπατριοί και οι εθνομητριές δεκάδες ακίνητα και τραπεζικούς λογαριασμούς τίγκα στο χρήμα.
Ολη τούτη η συλλογική καχεξία μάς έχει δημιουργήσει διάφορα κόμπλεξ. Ενα από αυτά είναι να νιώθουμε σπουδαίοι, αν μάθουμε ότι κάποιος Ελληνας κατάφερε κάτι. Πάνω σ’ αυτή τη λαχτάρα για καταξίωση δι’ αντιπροσώπων τούς βαφτίζουμε όλους «πατριωτάκια» μας και σπεύδουμε να πανηγυρίσουμε για τα επιτεύγματά τους, λες και βοηθήσαμε κι εμείς ο τάδε να βάλει γκολ, ο δείνα να γίνει πλούσιος και στον παρατάδε να απονεμηθεί Νόμπελ.
Ειδικά με την τελευταία κατηγορία επιτευγμάτων, τα Νόμπελ, έχουμε μέγα σεκλέτι, διότι δεν έχουμε σταυρώσει κάποιο στις θετικές επιστήμες. Μόνο στη λογοτεχνία έχουμε δύο διακρίσεις: οι ποιητές Γ. Σεφέρης και Ο. Ελύτης πήραν βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, το 1963 και το 1979 αντίστοιχα.
Πρόσφατα γίναμε ακόμα μία φορά ρεζίλι, πανηγυρίζοντας για το Νόμπελ Φυσικής του Κροάτη Τζον Μαρτίνις, ο οποίος το μοιράστηκε μαζί με δύο ακόμα επιστήμονες. Το επίθετο «Μαρτίνις» ήχησε ελληνικό σε αρκετούς δημοσιογράφους, και έτσι προέκυψε το παραμυθάκι της ελληνικότητάς του. Πολλά ΜΜΕ την πάτησαν (βλ. εικόνες).
Στο Euronews (επισημαίνεται σε μία από τις εικόνες με κόκκινο αστεράκι) μίλησε ο νομπελίστας και σχολίασε τις φήμες που τον ήθελαν να είναι «Ελληνοαμερικανός»: «Δεν είμαι σίγουρος πώς ξεκίνησε όλο αυτό – μάλλον κάποιος το δημοσίευσε κάπου. Είμαι Κροάτης. Ο πατέρας μου γεννήθηκε στην Κάμιζα, στο νησί Ισα, κοντά στο Σπλιτ, στην Αδριατική, ενώ η μητέρα μου γεννήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Είμαι πολύ περήφανος για αυτή την κληρονομιά και μου αρέσει που μπορώ να έχω δεσμούς με περισσότερες από μία χώρες. Είναι υπέροχο – μου αρέσει αυτό».
Ηθικό δίδαγμα: Αν θέλουμε κάποτε να πανηγυρίσουμε για κάτι ουσιαστικότερο από το Νόμπελ Φυσικής ενός Κροάτη, ας συμμαζέψουμε τα πανεπιστήμια κι ας φωτίσει κάποτε ο Κύριος έναν άξιο και πατριώτη πρωθυπουργό και τα στελέχη του να ενισχύσουν τον τομέα της έρευνας στη χώρα μας. Γιατί, με την τωρινή «ηγεσία», θα πάμε πίσω στην εποχή της ανακάλυψης του τροχού.
