Δείχνει να μην ενδιαφέρει τον Αλέξη Τσίπρα ότι ο λαός τού έχει χρεώσει πως ήταν ο πρωθυπουργός που έκανε το «όχι» «ναι», την ανατροπή σημαία υποχώρησης και συνδύασε με τραγικό τρόπο την πολιτική ασυνέπεια με τον εθνικό εξευτελισμό
Υπήρξε κάποτε ένας «ηγέτης», που υποσχέθηκε να σκίσει τα Μνημόνια «με ένα άρθρο και έναν νόμο». Αποθεωνόταν στις πλατείες και ο ίδιος έμοιαζε έτοιμος να γκρεμίσει την καθεστηκυία τάξη. Αλλά η Ιστορία αγαπά τα παράδοξα, αφού όσοι ορκίζονται να ταράξουν τα νερά, συνήθως καταλήγουν μέσα σε αυτά…
- Του Γιάννη Χ. Κουριαννίδη*
Ετσι έγινε και με τον Αλέξη Τσίπρα, στα νερά των Πρεσπών, όταν ο πρώην «επαναστάτης» των πλατειών ενδύθηκε το κοστούμι του «πραγματιστή». Η υπογραφή του (διά του ΥΠΕΞ του Νικ. Κοτζιά) κύλησε ομαλά στο χαρτί, όπως ακριβώς αν έριχνες απαλά μία πέτρα στα ήρεμα νερά της λίμνης. Οι κύκλοι που δημιούργησε από τότε, δεν έσβησαν ποτέ. Αντίθετα, συνεχίζουν να ταράσσουν την Ιστορία και την αξιοπρέπειά μας.
Η λεγόμενη «Συμφωνία των Πρεσπών» γεννήθηκε τότε ως διπλωματικό επίτευγμα, αλλά αποδείχθηκε μία αιμάσσουσα εθνική πληγή, ένα ρήγμα στην εθνική μας αυτοαντίληψη. Οι Πρέσπες, αντί για μία διπλωματική τομή, υπήρξαν απλώς το ψυχολογικό καθρέφτισμα μιας γενιάς που ήθελε επανάσταση και κατέληξε σε επιδότηση, που διψούσε για σύγκρουση και βολεύτηκε στη διαχείριση, που τα «όχι» της έγιναν «ίσως», μία πολιτική ταυτότητα που κατάντησε αμφιθυμία.
Στην πραγματικότητα οι Πρέσπες ήταν μία τελετή ενηλικίωσης της ελλαδίτικης Αριστεράς. Ηταν η στιγμή που ο ρομαντισμός της κράτησε το στιλό της εξουσίας και το είδωλό της θόλωσε. Το όραμά της για κοινωνική δικαιοσύνη και εθνική ανεξαρτησία, μετά τα Μνημόνια και τις Πρέσπες, βρέθηκε να μοιράζει χαμόγελα και πιστοποιητικά νομιμοφροσύνης ενώπιον καμερών, δίπλα σε διπλωμάτες και ξένους αξιωματούχους.
Η Συμφωνία των Πρεσπών έγινε το σημείο μηδέν ενός πολιτικού αφηγήματος που προσπάθησε να ισορροπήσει με το ένα πόδι στο «κίνημα» και με το άλλο στην «υπευθυνότητα». Το αποτέλεσμα ήταν οι εκφραστές του να βρεθούν στο νερό.
Σήμερα, χρόνια μετά, ο φυσικός αυτουργός της προδοσίας των Πρεσπών έχει το θράσος να εμφανίζεται και πάλι ενώπιόν μας και να διεκδικεί τον πολιτικό του καθαρμό λέγοντάς μας κατάμουτρα ότι του λείπει η πολιτική και ότι δεν μπορεί να ζήσει χωρίς αυτήν! Δείχνει να μην τον ενδιαφέρει ότι ο λαός τού έχει χρεώσει πως ήταν ο πρωθυπουργός που μετάλλαξε το «όχι» σε «ναι», ο λαϊκιστής που ντύθηκε μεταρρυθμιστής, που έκανε την ανατροπή σημαία υποχώρησης, που συνδύασε με τραγικό τρόπο την πολιτική ασυνέπεια με τον εθνικό εξευτελισμό.
Τα νερά των Πρεσπών φυλάνε σιωπηλά τα μυστικά εκείνης της ζοφερής ημέρας. Στο καθρέφτισμά τους αντανακλάται όχι μόνο η υπογραφή ενός ανάξιου «ηγέτη», αλλά και η συλλογική μας τάση, ως κοινωνία και ως πολίτες, να ξεχνούμε τις υποσχέσεις μας, ενώπιον της προοπτικής της εξουσίας ή στην αναγκαιότητα συνέχειας της διαχείρισής της.
Ισως αυτό να είναι και το πραγματικό δίδαγμα των Πρεσπών: Οτι η συνέπεια λόγων και πράξεων είναι πολύ πιο σπάνια από τη συμφωνία και τον συμβιβασμό. Και ότι τα νερά της λίμνης, όσο ήρεμα και αν δείχνουν, πάντοτε κρύβουν στα βάθη τους έντονες αναταράξεις.
Κι αν ο Τσίπρας επιθυμεί να επιστρέψει στην «Ιθάκη» του ως καρικατούρα του Οδυσσέα, ελπίζω αυτή τη φορά οι «μνηστήρες» της πολιτικής του παρακαταθήκης να είναι προετοιμασμένοι ώστε να του αντιστρέψουν τα βέλη. Αλλιώς θα είναι αναγκασμένος να το κάνει ο ελληνικός λαός. Δεν ξέρω τι θα είναι πιο επώδυνο γι’ αυτόν…
*Διευθυντής περιοδικού «Ενδοχώρα»
