Πονηρή η συναίνεση που ζητά μέσω της αδελφής του Ντόρας ο κύριος Μητσοτάκης για να καταστήσει συνενόχους σε εθνικές υποχωρήσεις τους Καραμανλή, Σαμαρά, Τσίπρα, Παπανδρέου
Του Μανώλη Κοττάκη
Επί επτά ολόκληρα χρόνια ο πρωθυπουργός χαράσσει την εξωτερική πολιτική της χώρας χωρίς να ζητά συναίνεση από κανέναν και χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανέναν. Ούτε από τα πολιτικά κόμματα ζήτησε ποτέ τη γνώμη τους καλώντας κατά μόνας τους αρχηγούς τους στο Μαξίμου ούτε από τους πρώην πρωθυπουργούς, πλην του Κώστα Σημίτη. Οποια απόφαση έλαβε για να αδειάσει ανευθύνως τις αποθήκες του στρατού στα νησιά του Αιγαίου και να στείλει όπλα στην Ουκρανία, για να επιτεθεί προσωπικά στον Πούτιν και να κόψει κάθε γέφυρα με τη Ρωσία, για να υπογράψει το βλαπτικό Σύμφωνο των Αθηνών με την Τουρκία, για να δηλώσει «προβλέψιμος σύμμαχος» στις ΗΠΑ την έλαβε αποκλειστικά μόνος παραπέμποντας στη λαϊκή νομιμοποίηση και στη λαϊκή εντολή.
Εκδότης που τον συνάντησε κάποτε και του πρότεινε να βλέπει μια φορά στο τόσο τους Καραμανλή, Σαμαρά αλλά και την αδελφή του Ντόρα προκειμένου να ζητά τη γνώμη τους για κρίσιμες αποφάσεις έλαβε μια απάντηση του τύπου πως κάτι τέτοιο «θα ισοδυναμούσε με συγκυβέρνηση μαζί τους» και πως δεν ήταν διατεθειμένος να μοιραστεί την εξουσία του. Πλην μιας περιπτώσεως όπου «διερεύνησε» τον Καραμανλή στην οικία του στον Λυκαβηττό για το αν θα ψήφιζε το μνημόνιο αμυντικής συνεργασίας με τα Σκόπια και έλαβε απάντηση αρνητική, γιατί κάτι τέτοιο θα ισοδυναμούσε με άφεση αμαρτιών στον ΣΥΡΙΖΑ για τη Συμφωνία των Πρεσπών, ποτέ άλλοτε δεν ζήτησε τα φώτα τους. Το αυτό ίσχυε για τους αρχηγούς των κομμάτων.
Ο κύριος πρωθυπουργός ξεκαθάρισε μάλιστα σε συνέντευξή του στο «Πρώτο Θέμα» ότι δεν προτίθεται να συγκαλέσει ποτέ το Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών, γιατί δεν πίστευε στη λειτουργία του. Στην πραγματικότητα ο κύριος Μητσοτάκης κυβερνά την Ελλάδα εδώ και επτά χρόνια διακατεχόμενος από μία και μόνη αντίληψη: Θέλει να βρίσκεται στο βάθρο μόνος του. Μισεί τον διαμοιρασμό της εξουσίας του.
– Μισεί έναν ανώτατο άρχοντα με ειδικό πολιτικό βάρος στη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας, γι’ αυτό και επέλεξε τη μάλλον υπάκουη Κατερίνα Σακελλαροπούλου για τη θέση. Ο ίδιος μας είχε εξομολογηθεί άλλωστε τον Ιανουάριο του 2020 ιδιωτικώς ότι δεν αναζητούσε Πρόεδρο «συνδιαχειριστή» στα θέματα εξωτερικής πολιτικής. Γι’ αυτό άλλωστε και δυσφορεί τώρα που ο νέος Πρόεδρος Κωνσταντίνος Τασούλας έκανε προς έκπληξή του μερικά βήματα αυτονομίας για την προστασία του θεσμού.
– Μισεί «αξιωματικά» τις κυβερνήσεις συνεργασίας, γιατί θα πρέπει και πάλι να διαπραγματεύεται την εξουσία του. Γι’ αυτό και μόχθησε ανεπιτυχώς να εκλέξει φιλικό προς αυτόν αρχηγό στο ΠΑΣΟΚ (Λοβέρδος, Διαμαντοπούλου). Για να το απορροφήσει συγχωνεύοντας τη Ν.Δ. μαζί του σε ένα νέο σχήμα.
– Μισεί τα άτυπα συνταγματικά όργανα εθνικής συνεννόησης (Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών), που έσωσαν τη χώρα σε στιγμές οριακές, όπως η κρίση του ευρώ το 2015. Ο λόγος που το έκανε ήταν απλός και τον κατήγγειλε προχθές το βράδυ στο One Channel ο πρώην υπουργός Αλέκος Παπαδόπουλος: Ο κύριος Μητσοτάκης εκμεταλλευόμενος το Σύνταγμα του 1986 που αφαίρεσε κρίσιμες αρμοδιότητες από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και διατάραξε τις ισορροπίες του πολιτεύματος (το καταψήφισε ο πατέρας του τότε) ρέπει στον ασύστολο πρωθυπουργοκεντρισμό που ελέγχει τα πάντα και δεν αφήνει κανένα περιθώριο σε ουδένα να ξεπεταχτεί.
Με όργανά του το επιτελικό κράτος με τις μυστικές υπηρεσίες και τις υποκλοπές, με σύμμαχό του τμήματα της Δικαιοσύνης που έχουν προκαλέσει το δημόσιο αίσθημα με τις αποφάσεις τους, με συνοδοιπόρο του τα ελεγχόμενα ΜΜΕ της διαπλοκής, τη στρατευμένη διανόηση των συνταγματολόγων και τις τράπεζες, και με… υπνωτισμένα περιέργως τα ευνουχισμένα κόμματα του Κοινοβουλίου συγκρότησε μεθοδικά ένα σύστημα του οποίου εγγυήθηκε τη λειτουργία ως δίκαιος διανομεύς.
Επτά χρόνια λοιπόν ο πρωθυπουργός πολιτεύτηκε και κυβέρνησε τη χώρα ως εγγυητής συμφερόντων και δεν ζήτησε ποτέ τη συναίνεση κανενός. Υπό αυτή την έννοια προκάλεσε κατάπληξη αρχικώς η ξένη προς την κουλτούρα του κυρίου Μητσοτάκη πρόταση της αδελφής του Ντόρας Μπακογιάννη να συγκροτηθεί εκ νέου το Συμβούλιο της Δημοκρατίας που προέβλεπε το Σύνταγμα του 1974 (Συμβούλιο του Στέμματος στο Σύνταγμα του 1952), στο οποίο, πλην του ιδίου, θα μπορούσαν να μετέχουν οι πρώην πρωθυπουργοί Καραμανλής, Σαμαράς, Παπανδρέου και Τσίπρας.
Δεδομένης της πολιτικής αλλεργίας που έχει ο κύριος Μητσοτάκης στο ενδεχόμενο διαμοιρασμού της εξουσίας του εγείρεται ευλόγως το ερώτημα: γιατί η κυρία Μπακογιάννη έκανε μια πρόταση τόσο μειωτική για το «κύρος» του; Στρέφεται τάχα εναντίον του; Μια δεύτερη πιο προσεκτική ανάγνωση των γεωπολιτικών δεδομένων και κυρίως της προοπτικής εκχώρησης του εθνικού πλούτου και αναγνώρισης του ψευδοκράτους σε μια Διάσκεψη Ασφαλείας (φόρουμ) των παράκτιων κρατών της Μεσογείου μάς λύνει την απορία γιατί ο πρωθυπουργός αγάπησε τη συναίνεση δι’ αντιπροσώπου: Συνενοχή αναζητεί, όχι συνεννόηση. Συναίνεση στη μειοδοσία ψάχνει. Γιατί αυτά που θα κληθεί να υπογράψει είναι πολύ βαριά και μπορούν να οδηγήσουν στην πτώση του σε χρόνο ρεκόρ χωρίς να κουνήσει κανείς το δαχτυλάκι του.
Η άποψή μας; Προφανώς και μπορεί να λειτουργήσει το Συμβούλιο της Δημοκρατίας με όλους τους εκλεγμένους πρώην πρωθυπουργούς και υπουργούς Εξωτερικών στη σύνθεσή του. Υπό μία προϋπόθεση όμως: Οτι δεν θα είναι μέλος του ο κύριος Μητσοτάκης. Οτι θα έχει εκπέσει αυτοβούλως παραιτούμενος από το αξίωμά του, ιδία πρωτοβουλία, και θα έχει αντικατασταθεί από πρωθυπουργό που θα έχει την εμπιστοσύνη της Βουλής και έχει «βαπτιστεί» στη λαϊκή ετυμηγορία. Καθετί άλλο θα ήταν ξένο προς τον χαρακτήρα του και πολιτικά βλαβερό για τις δημόσιες υποθέσεις της χώρας. Η συνεννόηση προϋποθέτει την εμπιστοσύνη (που έχει χαθεί) και όχι την πονηρία. Στην κατάσταση που βρισκόμαστε μόνο για τέτοια, για πονηρίες, δεν είμαστε! Με τις καρέκλες παίξτε όσο θέλετε, με τη χώρα όμως όχι. Ποτέ! Απαγορεύεται.
