Αρχή της κυβέρνησης Μητσοτάκη είναι να μη διορθώνει τίποτα από τις πολιτικές επιλογές της, όσο λάθος κι αν είναι
Είναι γεγονός ότι η κοινωνία πιέζεται και η κυβέρνηση θηρεύει χειροκροτήματα από τους βουλευτές της στο ελληνικό Κοινοβούλιο. Ολη η προσπάθειά της έγκειται στο να ταυτίσει τους θύτες μαζί με τα θύματα σε ό,τι συμβαίνει στη χώρα.
- Του Απόστολου Αποστόλου
Με την παρούσα κυβέρνηση όλοι αθωώνονται εκ μεταφοράς. Η κυβέρνηση έχει τέχνη την ψευδολογία επάνω σ’ ένα δικό της σύστημα κατανόησης των πραγμάτων και των γεγονότων, ενώ όλη η πολιτική ρητορική της δεν είναι τίποτε άλλο από μια παρήχηση ενός τίποτε με μπόλικο καθόλου.
Οταν, μάλιστα, στριμώχνεται στα σχοινιά του πολιτικού ρινγκ, αναπτύσσει εξάρσεις υστερίας και αγριότητας και μιλάει για οργανωμένο σχέδιο ώστε να αποσταθεροποιηθεί το πολιτικό σύστημα. Είναι κυνηγημένη η κυβέρνηση από τον ίλιγγο της αποτυχίας της, υπεκφεύγει να δώσει πειστικές απαντήσεις για όλα όσα ερωτάται. Το παράδοξο είναι ότι η κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη θυμίζει τον Ξενοφώντα και όσα έγραφε εκείνος στο «Ιέρων ή Τυραννικός», σε έναν σπουδαίο διάλογο όπου ο τύραννος ήθελε να κερδίσει την αγάπη των υπηκόων του χωρίς να παραιτηθεί από τον δεσποτισμό του.
Η δογματική ακαμψία της κυβέρνησης είναι πράγματι πρωτόγνωρη. Το βλέπουμε σε όλες τις πολιτικές της, το ζούμε ακόμη και με τα ΕΛ.ΤΑ., δίνει ζωή για τρεις ή έξι μήνες ύστερα από λαϊκή πίεση χωρίς όμως να υποχωρεί. Αρχή της κυβέρνησης του κ. Μητσοτάκη είναι να μη διορθώνει τίποτα από τις πολιτικές επιλογές της, όσο λάθος και αν είναι εκείνες. Με άλλα λόγια, κυβέρνηση και πρωθυπουργός αρνούνται να καταλάβουν ότι η δημοκρατία είναι εύθραυστη, έχει ανάγκη από ασφάλεια και υπεράσπιση. Δεν μπορείς με διατάγματα και κρυφούς μηχανισμούς να την απομειώνεις.
Η δημοκρατία δεν αποτελεί παρένθεση επάνω σε μια επιφάνεια, ούτε βαλσαμώνεται και μουσιοποιείται, έχει μια αταλάντευτη υπομονή που πάει πέρα από σκοπιμότητες και κρυφά σχέδια. Η κυβέρνηση, όμως, βλέπει ότι η δημοκρατία αποτελεί κάτι το ακαθόριστο, δηλαδή να υπάρχει και με λιγότερες αρχές, μπορεί να λειτουργεί και με κρυμμένες σκοπιμότητες, επίσης να συντηρείται με αφαιρέσεις, να γίνεται σύνθημα, εποχική μόδα, και η πολυπλοκότητά της να εκφυλίζεται σε περιπλοκή. Ε, λοιπόν, η δημοκρατία δεν είναι «ένα τσουβάλι με πατάτες» (Κ. Μαρξ), δεν εξισώνεται εύκολα με κάτι άλλο, δεν αναστέλλεται παροδικά.
Επισφάλειες
Η δημοκρατία, επίσης, δεν είναι μηχανισμός επισφάλειας, δεν στήνει φοβικό περιβάλλον, δεν θυσιάζει ελευθερίες. Ο Φελίξ Γκουαταρί έγραφε κάποτε: «Αν πρέπει να ζούμε σ’ έναν κόσμο τόσο επισφαλή, τότε αξίζει να είμαστε υπεύθυνοι για τον θάνατό του». Αν κάποιοι θέλουν να κάνουν τη δημοκρατία ένα άφωνο σημαινόμενο, τότε να ξέρουν ότι και η δημοκρατία εκδικείται με τον δικό της τρόπο. Με την ειρωνεία των πραγμάτων, όταν όλα δηλώνουν την αντιστρεψιμότητά τους και γίνονται πικρές μετωνυμίες, οι οποίες εξελίσσονται σε δομικές ανατροπές.
Η κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη κινήθηκε σε πολλά ζητήματα μέσα από σκιώδεις πτυχές, παρακολουθήσεις, Τέμπη, ΟΠΕΚΕΠΕ, που τελικά με τη χείρα της κυβέρνησης και την αδρανή δράση όλα κατέστησαν πταίσματα και οι ευθύνες μετακυλήθηκαν σε πρόσωπα και συνθήκες εκτός κυβέρνησης και πρωθυπουργικού περιβάλλοντος. Με άλλα λόγια, η κυβέρνηση προσπαθεί ακόμη να γλιστρήσει από τη γλίτσα της.
Οταν, όμως, η πολιτική γίνεται επίπλαστη και υπεροπτική, στρεψόδικη και επιθετική, τότε έχει καταγράψει και το τέλος της. Πνίγεται στην υποβόσκουσα δομή των πρακτικών της, στο πέπλο των παραπλανητικών επιφάσεων της. Ολα αυτά που μηχανεύεται την παίρνουν μαζί τους και τη λουφάζουν στην αχρηστία.
*Καθηγητής Πολιτικής και Κοινωνικής Φιλοσοφίας
