Το Βερολίνο καταστρέφει την Ευρώπη των Εθνών, μετατρέποντάς τη σε έναν σοβιετικού τύπου πολυφυλετικό αχταρμά, και ξεδιπλώνει τις γεωπολιτικές της φιλοδοξίες
Οσοι παρακολουθούν στενότερα τις δημόσιες εκφάνσεις της ιδιόρρυθμης -είναι η αλήθεια- πολιτικής ψυχοσύνθεσης του Ντόναλντ Τραμπ αντιλαμβάνονται ότι υποφέρει από την αντιγερμανική επιφύλαξη του μεγάλου Φραγκλίνου Ρούζβελτ. «Germans are bad, very bad» είχε πει στην πρώτη θητεία του τον Μάιο του 2017, όπως αποκάλυψε το «Spiegel», που παρακολουθεί από κοντά τις κινήσεις του, μπροστά στον εμβρόντητο Πολωνό Ντόναλντ Τουσκ, που σήμερα λειτουργεί ως ευπειθής υπάλληλος του Βερολίνου.
Ετσι λοιπόν, αν επιχειρήσουμε να ερμηνεύσουμε τις ασυνήθιστες συστάσεις που απηύθυνε πρόσφατα προς την Ευρώπη μέσα από το δικής του πατρότητας νέο δόγμα εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ, θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι αυτές απευθύνονται πρωτίστως προς τη Γερμανία. Και αποτελούν ευθεία απάντηση στο γερμανικό δόγμα εθνικής ασφάλειας που εξαγγέλθηκε στα μουλωχτά, έπειτα από οκτώ δεκαετίες απόλυτης σιωπής, τον Ιούνιο του 2023 από την τότε τριμερή κυβέρνηση Συνασπισμού του Σοσιαλδημοκράτη Ολαφ Σολτς.
Είχε προηγηθεί η ρωσική επέμβαση στην Ουκρανία τον Φεβρουάριο του 2022 και η Γερμανία, σαν έτοιμη από καιρό, βρήκε το πρόσχημα για να ξεδιπλώσει και επίσημα τις γεωπολιτικές της φιλοδοξίες που κάποιος, λιγότερο καλόπιστος, θα μπορούσε να πει ότι οδηγούν την Ευρώπη προς ένα Τέταρτο Ράιχ.
Το σχετικό ντοκουμέντο 76 σελίδων, πολύ πιο φλύαρο από το αντίστοιχο αμερικανικό, δεν έλαβε ποτέ ιδιαίτερη δημοσιότητα έξω από τα γερμανικά σύνορα, αξίζει όμως να μελετηθεί γιατί διαπνέεται από μια ηγεμονική φιλοσοφία που έρχεται σε απόλυτη σύγκρουση με τις αρχές και τον αξιακό κώδικα του «Make America Great Again».
Η επίσημη ανακοίνωση του πρώτου μεταπολεμικού «δόγματος στρατηγικής και ασφάλειας» της Γερμανίας, υπό το τρίπτυχο «Στιβαρότητα, ανθεκτικότητα, βιωσιμότητα», συνοδεύτηκε από τη μεγαλόπνοη εξαγγελία επανεξοπλισμού με ένα πρόγραμμα-μαμούθ 100 δισ. ευρώ.
Και αγκαλιάστηκε ενθουσιωδώς από όλες τις δυνάμεις του συστημικού πολιτικού φάσματος, με πρώτους και καλύτερους τους Χριστιανοδημοκράτες, που, όταν ήρθαν στην εξουσία. έσπευσαν να…πενταπλασιάσουν τον στρατιωτικό προϋπολογισμό του ανεβάζοντάς τον στα 500 δισ. ευρώ!
Η Γερμανία, βέβαια, μέχρι τότε δεν ήταν αυτό που λέμε «αφοπλισμένη». Διέθετε έναν καλά εκπαιδευμένο στρατό 200.000 ενστόλων και πολεμικά συστήματα αιχμής, αρκετά από τα οποία εξήγαγε σε άλλες χώρες.
Ο τότε καγκελάριος Ολαφ Σολτς δικαιολόγησε αυτό το πρωτοφανές άλμα ως επιτακτική ανάγκη αλλαγής γεωστρατηγικού προσανατολισμού που επέβαλε η ρωσική επιθετικότητα. Χρησιμοποίησε τον γερμανικό όρο «zweitenwende», που υποδηλώνει το «τέλος εποχής», δηλαδή την ιστορική εκείνη καμπή που υποχρεώνει τη Γερμανία να αφήσει στο ράφι τη στάση της αυτοσυγκράτησης και το δόγμα «πολιτική ισχύς χωρίς στρατιωτικά μέσα» ώστε να ξαναγυρίσει στον γνώριμο μονοπάτι του υπερεξοπλισμού.
Αν θέλαμε να συνοψίσουμε το νέο δόγμα σε λίγες λέξεις, με όρους ελληνικής ταινίας της δεκαετίας του ’60, θα λέγαμε: «Αχτουγκ-Αχτουγκ, εμείς αναλαμβάνουμε πλέον την άμυνα της Ευρώπης, αλλά και εμείς προσδιορίζουμε τις εξωτερικές απειλές. Τον εχθρό».
Ο νούμερο ένα εχθρός της Ευρώπης, λοιπόν, όπως πολύ καλά φαντάζεστε, είναι η Ρωσία του Πούτιν που θέλει να μας καταπιεί και πρέπει να την προλάβουμε. Η ίδια ακριβώς Ρωσία για την οποία σήμερα ο Τραμπ, σε εντελώς διαφορετική λογική, λέει ότι «πρέπει να βρούμε γλώσσα συνεννόησης ώστε να δομήσουμε σχέση στρατηγικής σταθερότητας».
Ο νούμερο δύο εχθρός της Ευρώπης, σύμφωνα με τους Γερμανούς, ποιος νομίζετε ότι είναι; Η λαθρομετανάστευση; Το δημογραφικό; Το ριζοσπαστικό Ισλάμ; Μήπως η Κίνα; Οχι! Είναι η κλιματική αλλαγή! Που ξεσπιτώνει και τους φουκαράδες και τους πρόσφυγες. Το βιολί τους, δηλαδή, με το παραμύθι της πράσινης ανάπτυξης, που τείνει να καταστρέψει την ευρωπαϊκή οικονομία, θέτοντας ανέφικτους στόχους, οι οποίοι διαρκώς μετατοπίζονται.
Αλλες απειλές; Βεβαίως. Οι υβριδικές κυβερνοεπιθέσεις και οι επιχειρήσεις παραπληροφόρησης. Δηλαδή και πάλι οι Ρώσοι. Αλλά και λίγο οι Κινέζοι, για τους οποίους με παραίνεση γερμανικών επιχειρηματικών κύκλων που κάνουν δουλειές στη Κίνα, υιοθετήθηκαν πιο κομψές διατυπώσεις: «εταίροι, ανταγωνιστές, αλλά και συστημικοί αντίπαλοι».
Πάμε παρακάτω. Ποιος θα σώσει την Ευρώπη από αυτές τις απειλές; Μα, φυσικά, η αναβαπτισμένη Γερμανία που «ως η μεγαλύτερη χώρα σε πληθυσμό, αλλά και χώρα με τη μεγαλύτερη οικονομία έχει ειδική ευθύνη για την ασφάλεια, την ευημερία και τη σταθερότητα των ευρωπαϊκών κρατών».
Στο νέο δόγμα στρατηγικής η Γερμανία παρότι μνημονεύει συχνά πυκνά την αξία συνεργασίας με τις ΗΠΑ μέσω του ΝΑΤΟ δεν κρύβει τη φιλοδοξία να υποκαταστήσει την αμερικανική αμυντική ομπρέλα στην Ευρώπη με αυτόνομες δράσεις ή στρατιωτικές αποστολές. Προαναγγέλλει τη δημιουργία στρατιωτικών βάσεων σε «συμμαχικές χώρες» (ήδη διαθέτει εγκατεστημένη μια ενισχυμένη ταξιαρχία 5.000 ανδρών στα σύνορα Λιθουανίας – Ρωσίας) και τονίζει ότι η Ευρώπη «πρέπει να είναι σε θέση να κινηθεί μόνη».
Για τον σκοπό αυτό στη νέα γερμανική στρατηγική εντάσσεται και η κατάργηση της ομοφωνίας (βέτο) για θέματα ασφάλειας εξωτερικής, πολιτικής και άμυνας. Το νέο δόγμα προβλέπει οι αποφάσεις να παίρνονται με ειδική πλειοψηφία (δηλαδή, το Βερολίνο να έχει απόλυτο έλεγχο), ενώ όπου χρειάζεται θα γίνεται επίκληση του άρθρου 44 της ευρωπαϊκής συνθήκης, δηλαδή θα αποφασίζονται «ειδικές στρατιωτικές αποστολές», χωρίς να μετέχουν ή να τις έχουν εγκρίνει όλες οι χώρες της Ε.Ε.
Στο ερώτημα τι μέτρα περιλαμβάνει το νέο γερμανικό αμυντικό δόγμα για την ανάσχεση της λαθρομετανάστευσης, που σύμφωνα με το αντίστοιχο αμερικανικό αποτελεί κυρίαρχη απειλή, η απάντηση μάλλον θα σας απογοητεύσει: Κανένα! Στο κείμενο 76 σελίδων υπάρχει μια διαπιστωτική παράγραφος του προβλήματος που αποδίδεται στην κλιματική αλλαγή.
Ταυτόχρονα, όμως, η Γερμανία διευκρινίζει ότι εξακολουθεί και τάσσεται υπέρ της στοχευμένης μετανάστευσης. Η ελεγχόμενη μετανάστευση, όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά, εμπλουτίζει τη Γερμανία και η Γερμανία εξαρτάται από αυτήν λόγω και της (φθίνουσας) δημογραφικής τάσης. Υιοθετείται, δηλαδή, και επισήμως η θεωρία του «μπολιάσματος πληθυσμών».
Αναφορά δεν υπάρχει επίσης στον όρο «ριζοσπαστικό Ισλάμ» που κατά την άποψη της Γερμανίας δεν φαίνεται ότι συνιστά κίνδυνο, ούτε για την Ευρώπη ούτε για τον δυτικό κόσμο ευρύτερα.
Αν σε όλα αυτά προσθέσουμε ως κερασάκι στην τούρτα τη δέσμευση της τότε Γερμανίδας υπουργού Εξωτερικών (και νυν προέδρου της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ!) Αναλένας Μπέρμποκ να προωθήσει ως στόχο… εθνικής ασφάλειας και τα δικαιώματα της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας που έρχεται ως πλήρη αντίστιξη στη δέσμευση Τραμπ (περιέχεται στην επιστολή που προλογίζει το κείμενο του δόγματος εθνικής ασφάλειας) να ξεριζώσει το απόστημα της woke παράνοιας στο στράτευμα των ΗΠΑ, αντιλαμβάνεται κανείς πόσο… κοντά είναι η φιλοσοφία των δύο πλευρών.
Γεγονός είναι όμως ότι αυτή τη φορά το δίκαιο και η λογική είναι με την πλευρά Τραμπ και των συντηρητικών σε Ευρώπη και Αμερική. Η Γερμανία, έχοντας αποσπάσει τον πλήρη έλεγχο στον διοικητικό μηχανισμό της Ε.Ε., καταστρέφει την Ευρώπη των Εθνών, μετατρέποντάς τη σε έναν σοβιετικού τύπου πολυφυλετικό αχταρμά, όπου ο μόνος επιτρεπόμενος εθνικισμός είναι ο… γερμανικός.
