Στον κόσμο του δικαίου του ισχυρού δεν υπάρχουν κενά. Ή τα καλύπτεις εσύ ή το κάνει κάποιος άλλος εις βάρος σου
Η απαγωγή του Μαδούρο δεν είναι ένα μακρινό, «εξωτικό» επεισόδιο της διεθνούς σκακιέρας. Αποτελεί έναν καθρέφτη, που ό,τι δείχνει είναι ενοχλητικό για όσους εξακολουθούν να πιστεύουν σε παραμύθια περί κανόνων, αξιών και «σωστής πλευράς της Ιστορίας».
- Του Γιάννη Χ. Κουριαννίδη*
Στον πραγματικό κόσμο επικρατεί ένας και μόνο νόμος: το δίκαιο της ισχύος. Ας είμαστε ειλικρινείς: Οταν ένας ισχυρός αποφασίσει να παραβιάσει σύνορα, να αγνοήσει κυβερνήσεις, να αρπάξει ανθρώπους ή να ανατρέψει καθεστώτα, τότε καμιά διεθνής σύμβαση ή κανόνας δεν τον σταματά.
Ούτε, φυσικά, τον αγγίζουν ψηφίσματα καταδίκης και δηλώσεις «ανησυχίας» από «ατσαλάκωτους» αξιωματούχους. Ολα αυτά είναι διακοσμητικά στοιχεία εσωτερικής κατανάλωσης. Στο πεδίο μιλά η ισχύς, είτε αυτή είναι στρατιωτική είτε οικονομική ή γεωπολιτική. Η πατρίδα μας, επί δεκαετίες, επένδυσε συστηματικά σε μια επικίνδυνη αυταπάτη: Οτι η συμμετοχή της σε συμμαχίες και υπερκρατικές δομές θα ήταν αρκετή για να διασφαλιστεί η εθνική της ύπαρξη, ότι αν είμαστε καλοί και υπάκουοι μαθητές, αν ευθυγραμμιζόμαστε πειθήνια με τις βουλήσεις των ισχυρών, αν επαναλαμβάνουμε τα σωστά συνθήματα, κάποιος θα σταθεί δίπλα μας όταν φτάσει η κρίσιμη στιγμή.
Καμιά συμμαχία, όμως, δεν είναι φιλανθρωπικό ίδρυμα και καμιά «σωστή πλευρά της Ιστορίας» δεν παρέχει εγγύηση ασφαλείας. Τα κράτη δρουν με βάση το συμφέρον τους και όχι κατ’ ανάγκην με βάση το δικό μας. Και όταν το κόστος υπεράσπισης της Ελλάδας υπερβαίνει το όφελός τους, τότε οι διακηρύξεις εξαχνώνονται μέσα σε μία στιγμή. Ο γραφειοκρατικός λαβύρινθος των Βρυξελλών είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, αφού τα μέλη της ουσιαστικά παραμένουν θεατές εξελίξεων, στις οποίες η ισχύς μετριέται με στρατό, ενέργεια και αποφασιστικότητα.
Τίποτε από αυτά δεν έχει. Μόνο μεγάλες λέξεις, μηδενική βούληση, επιτροπές, ανακοινώσεις, «στρατηγικές πυξίδες» και απόλυτη αδυναμία επιβολής! Κι όλο αυτό για την πατρίδα μας ενέχει κίνδυνο για την ίδια την ύπαρξή της. Σε μία από τις πιο ασταθείς περιοχές του πλανήτη, με έναν αναθεωρητικό γείτονα που αμφισβητεί ανοιχτά και συνεχώς την κυριαρχία μας, αντί να οικοδομούμε συστηματικά την εθνική μας ισχύ, επαναπαυόμαστε σε ξένες πλάτες και εγγυήσεις. Η απαγωγή Μαδούρο μάς φωνάζει κάτι απλό: Οποιος δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του γίνεται αντικείμενο διαχείρισης από άλλους.
Η μόνη ρεαλιστική στρατηγική για την πατρίδα μας είναι ισχυρές Ενοπλες Δυνάμεις, εθνική αυτάρκεια (όπου είναι εφικτή) και πρωτίστως πολιτική βούληση για την υπεράσπιση της εθνικής κυριαρχίας. Γιατί η αποτροπή δεν χτίζεται με μεγαλοστομίες, αλλά με ικανότητα, ετοιμότητα και ξεκάθαρη πρόθεση να πληρώσεις το όποιο κόστος, αν χρειαστεί. Η εξυπηρέτηση των συμφερόντων της πατρίδας επιτάσσει διαχρονικά την ψυχρή αντίληψη του κόσμου όπως πραγματικά είναι και όχι όπως θα θέλαμε να είναι. Και αυτό μας λέει ξεκάθαρα ότι είναι αδιανόητο να εμπιστευτείς το μέλλον σου σε συμβούλια γραφειοκρατών και σε στρατηγικούς εταίρους, οι οποίοι θα εξαφανιστούν μόλις τα πράγματα σοβαρέψουν.
Η Ελλάδα έχει ιστορική μνήμη. Εχει πληρώσει ακριβά την εμπιστοσύνη σε ξένες υποσχέσεις. Το μάθημα είναι παλιό, αλλά φαίνεται πως απαιτείται διαρκής επανάληψη για την εμπέδωσή του: Μόνον ένα ισχυρό κράτος και πολιτικά ανεξάρτητο μπορεί να αποτελέσει εγγύηση της επιβίωσής του. Στον κόσμο του δικαίου της ισχύος δεν υπάρχουν κενά. Ή τα καλύπτεις εσύ ή το κάνει κάποιος άλλος εις βάρος σου. Και η επιλογή, όσο και αν κάποιοι προσπαθούν να τη θολώσουν, παραμένει πάντοτε αποκλειστικά δική μας.
*Διευθυντής περιοδικού «Ενδοχώρα»
