Οι κοινωνίες που προοδεύουν δεν είναι εκείνες που αποδέχονται αδιαμαρτύρητα τα δεδομένα ως αναλλοίωτα, αλλά εκείνες που αμφισβητούν τα φορολογικά και θεσμικά τους δόγματα
Θυμάμαι έντονες συζητήσεις που έχω κάνει τα τελευταία δεκαπέντε έτη με διάφορους φιλελεύθερους, με τους οποίους είχα τη διαφωνία αν μπορεί ένα πραγματικά ελεύθερο οικονομικά κράτος να έχει ως στόχο τον απόλυτο μηδενισμό του φόρου εισοδήματος.
Πραγματικά, ήταν λες και τους έθιγα κάτι ιερό. Η απόλυτη άρνησή τους ότι ο φόρος εισοδήματος είναι απολύτως απαραίτητος (μαζί με τον κατάπτυστο φόρο ακίνητης περιουσίας, τον ΕΝΦΙΑ) ήταν συντριπτική και καθολική, ενώ ο χλευασμός που συνήθως λάμβανα ήταν αποδομητικός, καθώς θεωρούσαν ότι δεν είχα βασικές οικονομικές γνώσεις, αφού τολμούσα να αμφισβητήσω «βασικά θεμέλια» της οικονομίας, όπως η «αναγκαιότητα των φόρων».
Στου κουφού την πόρτα χτύπαγα, όταν έλεγα πως πάντα πρέπει να στοχεύουμε μακριά ως ελεύθεροι πολίτες, ακόμη και αν ο στόχος μοιάζει ιδεατός. Οτι υπάρχουν δεκάδες κράτη στον πλανήτη με μηδενικό φόρο εισοδήματος (όπως πολλά στην Αραβία, στην Καραϊβική και το Μονακό). Οτι η προσκόλληση στην «αναγκαιότητα» των φόρων αποτελεί βαθύ σοσιαλισμό και κρατική παρέμβαση για εξαναγκαστική αναδιανομή πλούτου ανάμεσα στους πολίτες, και δεν συνιστά φιλελεύθερη θέση.
Με μεγάλο χαμόγελο διάβασα πως ο πρόεδρος των ΗΠΑ, πριν από ελάχιστες ημέρες, είπε δημόσια αυτό που είχαν ως πάγια θέση πολλοί γνήσιοι ελεύθεροι ρεπουμπλικάνοι στο κόμμα του: ότι έχει ως σκοπό να καταργήσει τον φόρο εισοδήματος, ο οποίος εφαρμόστηκε πρώτη φορά το 1913 (μέχρι τότε δεν υπήρχε στην Αμερική). Και ότι θα βασιστεί σε δασμούς αλλά και σε πλεόνασμα για να το πετύχει. Δεν λέω ότι είναι κάτι εύκολο για τις ΗΠΑ.
Προφανώς η κλίμακα είναι τεράστια και οι τεχνοοικονομικές δυσκολίες θα είναι ακραίες για να επιτευχθεί μια τέτοια μετάβαση. Ομως και μόνο το γεγονός ότι το ξεστόμισε ως πρόταση ο πρόεδρος της μεγαλύτερης οικονομίας του πλανήτη, την ώρα που στην Ε.Ε. το μόνο που έχουμε μάθει τις τελευταίες δεκαετίες είναι να αποδεχόμαστε χωρίς καμία αντίσταση κάθε αντιεπιστημονική και βασισμένη σε ευσεβείς πόθους ακτιβιστών πρόταση για μαζική φορολόγηση, μου προκάλεσε έντονο προβληματισμό για τη συλλογική μας παθητικότητα.
Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι αν η κατάργηση του φόρου εισοδήματος είναι άμεσα εφικτή σε κάθε χώρα, αλλά αν τολμούμε καν να τη θέσουμε ως στρατηγικό στόχο. Οι κοινωνίες που προοδεύουν δεν είναι εκείνες που αποδέχονται αδιαμαρτύρητα τα δεδομένα ως αναλλοίωτα, αλλά εκείνες που αμφισβητούν τα φορολογικά και θεσμικά τους δόγματα. Η φορολόγηση της εργασίας και της παραγωγής δεν είναι φυσικός νόμος, αλλά αποτελεί πολιτική επιλογή. Και κάθε πολιτική επιλογή μπορεί να αναθεωρηθεί.
