Μήπως σκοπός της υπερβολικής «διαφάνειας» είναι, επί της ουσίας, η απόκρυψη στοιχείων, με απώτερο σκοπό την εξαφάνισή τους όσο εκείνοι που ασχολούνται με την
υπόθεση αναζητούν ψύλλους στα άχυρα;
Εδώ και μια εβδομάδα οι φρικαλεότητες που περιγράφονται στα αρχεία Επσταϊν συγκλονίζουν την κοινή γνώμη, αλλά φαίνεται πως εξακολουθούν να μην απασχολούν το ίδιο τη Δικαιοσύνη, τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις κι εμάς, τους δημοσιογράφους. Βεβαίως, το θέμα είναι εξαιρετικά ευαίσθητο, καθώς, αν επιβεβαιωθούν τα γεγονότα, πρόκειται για την πιο σοβαρή υπόθεση στην Ιστορία του εγκλήματος. Οχι μόνο λόγω του μαζικού χαρακτήρα των αδικημάτων, αλλά κι επειδή αγγίζει πολυάριθμες σημαντικές προσωπικότητες: από γαλαζοαίματους, γνωστούς πολιτικούς που κατείχαν ή κατέχουν σημαντικά αξιώματα, επικεφαλής επιχειρήσεων, μεγιστάνες…
Ενώ αρκετοί, από περιέργεια ίσως και μόνο, όρμησαν σαν πεινασμένα κοράκια πάνω στα έγγραφα που δημοσιοποίησε το αμερικανικό υπουργείο Δικαιοσύνης στις 31 Ιανουαρίου, δεν έλειψαν και οι πιο συγκρατημένες και αποστασιοποιημένες αναγνώσεις. Μια μαζική δημοσιοποίηση με περισσότερα από τρία εκατομμύρια έγγραφα για όσους ερευνούν σημαίνει πως δεν ψάχνουν βελόνα σε ένα δεμάτι από άχυρα, αλλά σε έναν ολόκληρο αχυρώνα.
Αυτός ο τρόπος να παραδίδονται στο κοινό τεράστιες μάζες από έγγραφα ίσως, στην τελική, να μην είναι και τόσο αθώος και από λογικής άποψης δεν ενισχύει τη διαφάνεια. Το αντίθετο. Εκείνο που προβληματίζει είναι η μέθοδος. Αντί να παραδίδονται στη δημόσια αρένα ονόματα που προκαλούν απέχθεια σε μεγάλο μέρος της κοινωνίας, όπως είναι ο Μπιλ Γκέιτς, ο Μπιλ Κλίντον ή ο Τζακ Λανγκ (πρώην υπουργός Πολιτισμού της Γαλλίας, μεταξύ άλλων), η Δικαιοσύνη δεν θα έπρεπε να περιμένει για να κάνει τη δουλειά της και, εφόσον υπάρχει λόγος, να ζητήσει τον λογαριασμό από τους προαναφερθέντες και απ’ όσους εμπλέκονται;
Αντιθέτως, ηλεκτρονικά βγάζει στη φόρα και παραδίδει στα χέρια της κοινής γνώμης τόνους από έγγραφα, λέγοντας «ξεμπλέξτε τα μόνοι σας, εμείς νίπτουμε τας χείρας μας».
Κάποτε είχα ακούσει από έναν σπουδαίο Γάλλο νομικό να λέει πως «σε μια υπόθεση, μια τεχνική για να κρύψεις πληροφορίες από την αντίπαλη πλευρά είναι να την κατακλύσεις με έγγραφα. Αντί να τα κρατάς, την κατακλύζεις με πληροφορίες, ώστε να χάσει χρόνο ψάχνοντας τη σωστή πληροφορία».
Αρα μήπως σκοπός της υπερβολικής «διαφάνειας» είναι, επί της ουσίας, η απόκρυψη στοιχείων με απώτερο σκοπό την εξαφάνισή τους, όσο εκείνοι που ασχολούνται με την υπόθεση αναζητούν ψύλλους στα άχυρα; Μήπως η πληθώρα πληροφοριών έχει ως αποτέλεσμα την αποδυνάμωση της υπόθεσης, ακριβώς όπως το πολύ νερό σαπίζει ένα φυτό, αντί να το ποτίζει; Επιπροσθέτως, γιατί η αμερικανική Δικαιοσύνη ενδιαφέρεται τώρα για κάτι στο οποίο είχε κρατήσει τα μάτια ερμητικά κλειστά επί δεκαετίες; Γιατί τελικά τα έγγραφα που είδαν το φως της δημοσιότητας απλώς επιβεβαιώνουν λίγο ως πολύ αυτό που όλοι σχεδόν γνωρίζουμε;
Εκτός από τους δικηγόρους, φαντάζομαι πως από τις 31 Ιανουαρίου πασίγνωστοι επικοινωνιολόγοι θα τρίβουν τα χέρια τους. Αλλοι θα συμβουλεύουν τους πελάτες που είχαν σχέσεις με τον νεκρό παιδόφιλο να εξαφανιστούν για λίγο, ενώ άλλοι θα συμβουλεύουν το αντίθετο: να βγουν στα ΜΜΕ και να φωνάζουν πως είναι λευκές περιστερές, όπως ισχυρίζεται ο Μπιλ Γκέιτς. Η υπόθεση, ωστόσο, είναι τόσο περίπλοκη και το γεγονός ότι εμπλέκουν τη Ρωσία δείχνει ότι όσοι παρασκηνιακά προσπαθούν να καλύψουν τα ίχνη τους εργάζονται υπό πίεση. Στην εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ το 2016 ήταν η Ρωσία. Στις αθλιότητες του Χάντερ Μπάιντεν και πάλι από πίσω ήταν ρωσικός δάχτυλος… Σε λοιμούς, σεισμούς, καταποντισμούς φταίχτης είναι η Ρωσία και τώρα, παρά τις προηγούμενες αποτυχίες, ρίχνουν άλλη μια στρώση λάσπης, λέγοντας ότι το Κρεμλίνο κινούσε τα νήματα της υπόθεσης Επσταϊν…
Αυτό δεν είναι πια επικοινωνία κρίσης, είναι κατάσβεση πυρκαγιάς. Με λίγα λόγια, η υπόθεση έχει ξεφύγει από το στάδιο του ελέγχου της εικόνας κι έχει περάσει στο στάδιο διαχείρισης της ζημιάς, με τη Δικαιοσύνη να χρονοτριβεί σκόπιμα, ώστε στο τέλος να μην κρίνει. Για παράδειγμα, γιατί όλοι σκανδαλίζονται που ο πρίγκιπας Αντριου εμπλέκεται σοβαρά στην υπόθεση, σε βαθμό που ο αδελφός του τού αφαίρεσε τους τίτλους, αλλά τελικά λίγοι απαιτούν την εμφάνισή του ενώπιον της Δικαιοσύνης, όχι μόνο για να τιμωρηθεί, όπως πρέπει άλλωστε, αλλά κυρίως για να αποδειχθούν τα γεγονότα.
Προσωπικά, λίγο με νοιάζει να μάθω ότι ο τάδε ή ο δείνα εμπλέκεται σε βρόμικες εγκληματικές υποθέσεις, αν τελικά δεν πρόκειται να τιμωρηθεί, παρά μόνο με την απώλεια ενός ελάχιστου μέρους των προνομίων του. Υπάρχει φόβος, δυστυχώς, ότι όσοι εμπλέκονται υπολογίζουν στο ότι ο «βουλιμικός» αρκεί να καταπιεί μερικές χιλιάδες πληροφορίες από την υπόθεση Επσταϊν για να σβήσει στην κοινή γνώμη η δίψα για δικαιοσύνη.
Ιδωμεν…
