Το διαρκές «σφιχταγκάλιασμα» μιας «μητσοτακικο-σημιτικής» εξουσίας που «παντρεύει» τα δύο κόμματα εδώ και χρόνια όχι μόνο δεν κρύβεται, αλλά «κραυγάζει»
Οι δύο παρατάξεις που κυβέρνησαν τη χώρα τα 48 από τα τελευταία 52 χρόνια της Μεταπολίτευσης μοιάζουν όλο και περισσότερο με δίδυμα αδερφάκια. Ή, αν προτιμάτε, με «δύο σε ένα»! Οποια πέτρα κι αν σηκώσεις θα τους βρεις από κάτω, είτε ως νυν είτε ως πρώην ηγεσία. Πόσο μάλλον από τη στιγμή που το «σημιτικό ΠΑΣΟΚ» έχει μετακομίσει σε μεγάλο ποσοστό στη «μητσοτακική Νέα Δημοκρατία».
Δείτε τι συμβαίνει με την «υπόθεση Παναγόπουλου». Ο… αιώνιος πρόεδρος της ΓΣΕΕ κρατάει σε «ομηρία» τον Νίκο Ανδρουλάκη με την τεράστια δύναμη της ΠΑΣΚΕ που εκείνος ελέγχει. Και ο πρόεδρος του Κινήματος τον κοιτάζει ανήμπορος ουσιαστικά να αντιδράσει, καταλαβαίνοντας πως, αν κάνει τη σωστή κίνηση, το κόμμα του κινδυνεύει να κατακερματιστεί! Απίστευτα πράγματα.
Προσέξτε όμως: Την ίδια ώρα που το ΠΑΣΟΚ αιωρείται στις «δαγκάνες» της δύναμης ενός επαγγελματία συνδικαλιστή, ο οποίος ερευνάται για υπεξαίρεση κονδυλίων από το Ελληνικό Δημόσιο και την Ευρωπαϊκή Ενωση καθώς και ξέπλυμα μαύρου χρήματος, η ΔΑΚΕ (η συνδικαλιστική παράταξη της Νέας Δημοκρατίας στη ΓΣΕΕ) δίνει νέες διαστάσεις στο θέμα: «Η Νέα Δημοκρατία και οι υπουργοί της είχαν άριστη και διαρκή συνεργασία με τον πρόεδρο Παναγόπουλο και από κοινού καθόρισαν την πολιτική του υπουργείου Εργασίας και τη στάση της ΓΣΕΕ» αναφέρει σε ανακοίνωση, ενώ η αποστροφή είναι πραγματικά εντυπωσιακή: «Τυπικά ο πρόεδρος ήταν στο ΠΑΣΟΚ. Ουσιαστικά ήταν στη Νέα Δημοκρατία».
Μπίνγκο! Οι ίδιοι οι «γαλάζιοι» συνδικαλιστές «καρφώνουν» την αγαστή συνεργασία του… αιώνιου προέδρου με την κυβέρνηση. Ακόμη μία απόδειξη γι’ αυτό που προαναφέραμε: Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ, «δύο σε ένα»! Εχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον να μας πουν οι λαλίστατοι υπουργοί της κυβέρνησης, με πρώτη φυσικά την κυρία Κεραμέως (ΥΠΕΚΑ), εάν η ΔΑΚΕ έχει… άδικο στη δημόσια τοποθέτησή της. Αν, δηλαδή, η ηγεσία της ΓΣΕΕ λειτουργούσε με τον «μανδύα» του ΠΑΣΟΚ αλλά η καρδιά και η ψυχή της ανήκε εξ ολοκλήρου στην κυβέρνηση Μητσοτάκη. Στα «θέλω» της, μαζί φυσικά με τα «θέλω» των εργοδοτών που εκείνη διαχρονικά εκφράζει.
Ταυτόχρονα, έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον να ενημερώσει η ΠΑΣΚΕ τους πολίτες -όχι μόνο εκείνους που ψηφίζουν ΠΑΣΟΚ, φυσικά- πώς γίνεται ο… αιώνιος πρόεδρος, αντί να κάνει αντιπολίτευση σε μια κυβέρνηση που δεδομένα έχει περάσει πριονοκορδέλα τους εργαζομένους, να πορευόταν «αγκαλίτσα», έχοντας «άριστη και διαρκή συνεργασία» με εκείνους στους οποίους κανονικά έπρεπε να βρίσκεται συνεχώς «απέναντι». Προφανώς ο κ. Παναγόπουλος έχει κάθε δικαίωμα να υπερασπίζεται τον εαυτό του για όσα τον κατηγορούν. Και θα κρίνει η Δικαιοσύνη εάν είναι ένοχος ή αθώος σε όλα όσα -πολύ σοβαρά- του προσάπτουν.
Ομως το θέμα είναι εξόχως και πολιτικό. Το διαρκές «σφιχταγκάλιασμα» μιας «μητσοτακικο-σημιτικής» εξουσίας που «παντρεύει» τα δύο κόμματα εδώ και χρόνια όχι μόνο δεν κρύβεται, αλλά «κραυγάζει». Και πλέον εύκολα πολλοί είναι εκείνοι που… μαρτυρούν! Οπότε, δεν μπορεί ούτε ο Μητσοτάκης να αναρωτιέται γιατί από το 41% δεν βρίσκει με τίποτα ποσοστό αυτοδυναμίας και τρέμει στο άκουσμα της δημιουργίας νέων κομμάτων, ούτε ο Ανδρουλάκης γιατί έχει «ταβανιάσει» στο 12% και το πιθανότερο είναι σε λίγο να ψάχνει προς τα κάτω το διψήφιο νούμερο.
