Το Συμβούλιο Κορυφής παραδέχθηκε ότι δεν είναι έτοιμο να αντιμετωπίσει την ενεργειακή κρίση προτού αυτή πλήξει ανεπανόρθωτα τα νοικοκυριά και την οικονομία
Οι Ευρωπαίοι πολίτες περίμεναν επί ματαίω τους 27 ηγέτες τους να τους ανακοινώσουν συγκεκριμένα μέτρα για την ενεργειακή κρίση και τους πολέμους στο Ιράν και στην Ουκρανία, ύστερα από 12 ώρες συνεδρίασης πίσω από κλειστές πόρτες.
Και αυτή τη φορά επιβεβαιώθηκαν οι απαισιόδοξοι, που εδώ και αρκετό καιρό διαπιστώνουν την αδυναμία και την ανικανότητα των ηγετών τους να αρθούν στο ύψος των δύσκολων κι επικίνδυνων καταστάσεων. Το Συμβούλιο Κορυφής παραδέχθηκε ότι δεν είναι έτοιμο να αντιμετωπίσει σε ευρωπαϊκό επίπεδο την ενεργειακή κρίση -να την ανακόψει ή να την προλάβει-, προτού αυτή πλήξει ανεπανόρθωτα τα ευρωπαϊκά νοικοκυριά και την ευρωπαϊκή οικονομία.
Εν μέσω δισταγμών, ασυμφωνιών και παθητικότητας, το συμβούλιο δεν ήταν έτοιμο να πάρει μια συνολική απόφαση για την αντιμετώπιση της ενεργειακής κρίσης. Ανέθεσε και πάλι στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή να εξετάσει το θέμα για τη λήψη μελλοντικών μέτρων, δηλαδή μετά την άνοιξη. Κατά το δοκούν, όμως, το συμβούλιο αφήνει ελεύθερα τα κράτη-μέλη να πράξουν σε εθνικό επίπεδο ό,τι μπορούν για να αντιμετωπίσουν την παρούσα κρίση- δηλαδή να πάνε να κόψουν τον λαιμό τους-, ανάλογα με τα δημοσιονομικά περιθώρια που διαθέτουν. Πράγμα που σημαίνει ότι οι ασθενέστερες οικονομικά και ενεργειακά χώρες , μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, θα εξακολουθήσουν να αναστενάζουν έναντι των πλουσίων και με μεγαλύτερους εθνικούς προϋπολογισμούς κρατών-μελών.
«Σφιγμένος» ο Μητσοτάκης
Γι’ αυτό και ο πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης εμφανίστηκε «σφιγμένος» μετά το συμβούλιο, αναφέροντας μεταξύ άλλων: «Η κυβέρνηση είναι έτοιμη, στο πλαίσιο των δημοσιονομικών δυνατοτήτων της, να αντιμετωπίσει τις επιπτώσεις από τις αυξήσεις στις τιμές των καυσίμων και ενδεχομένως στην τιμή της ηλεκτρικής ενέργειας. Αλλά τώρα δεν είναι η ώρα να μιλήσουμε με μεγαλύτερη λεπτομέρεια για τις σκέψεις που κάνουμε σε αυτή την κατεύθυνση».
Αυτό, σύμφωνα με τις υπάρχουσες κυβερνητικές πληροφορίες, μεταφράζεται σε διάθεση ποσού 2 δισ. από τον Προϋπολογισμό για λήψη άμεσων και στοχευμένων μέτρων, ποσό που ελάχιστους πείθει ότι θα εξισορροπήσει ή θα εξομαλύνει για μεγάλο διάστημα την ενεργειακή και εξ αυτής την οικονομική κρίση στη χώρα.
Τα μακροσκελή αλλά ανούσια συμπεράσματα του συμβουλίου ανέδειξαν μια Ευρωπαϊκή Ενωση αδύναμη και απρόθυμη να πάρει σαφή θέση απέναντι στον αμερικανο-ισραηλινό πόλεμο εναντίον του Ιράν. Το μόνο που συμφώνησαν οι 27 είναι η «αυτοσυγκράτηση» των εμπλεκομένων, αποκλείοντας ακόμα μία φορά οποιαδήποτε ανάμειξή τους στη φύλαξη των Στενών του Ορμούζ, όπως τους είχε ζητήσει ο πρόεδρος Τραμπ, που τους βρίζει πλέον με την άνεσή του γι’ αυτή την ατολμία τους.
Την ίδια στιγμή όμως οι Ευρωπαίοι, με βάση τα συμπεράσματα της συνόδου, δεν είναι σε θέση να παρουσιάσουν καμιά εναλλακτική λύση στην ενεργειακή κρίση που αντιμετωπίζουν και θα έχουν για μεγάλο διάστημα. Ωστόσο, στους διαδρόμους των Βρυξελλών κάποιοι ψελλίζουν την πιθανότητα αναθεώρησης των κυρώσεων στον ενεργειακό τομέα εναντίον της Μόσχας…
Αόριστη δέσμευση
Απολύτως ενδεικτικό της ασυμφωνίας και αδυναμίας της Ε.Ε. είναι το γεγονός ότι στα συμπεράσματα του συμβουλίου επαναλαμβάνεται η αόριστη δέσμευση προστασίας της Κύπρου λόγω του πολέμου, αλλά εξακολουθεί να μην υπάρχει συνολική και δεσμευτική απόφαση σε επίπεδο 27 κρατών-μελών. Και σε αυτήν την περίπτωση αφήνονται ελεύθερα τα κράτη-μέλη και ύστερα από εθνική απόφασή τους να δράσουν κατά μόνας και να σπεύσουν ή όχι σε στρατιωτικό επίπεδο στο πλευρό της Λευκωσίας για την προστασία της.
Σε ό,τι αφορά τον πόλεμο της Ουκρανίας, οι Ευρωπαίοι βρίσκονται παγιδευμένοι μέσα στον πόλεμο, χωρίς να μπορούν να συμφωνήσουν στην υλοποίηση της δέσμευσής τους για αποστολή πρόσθετης βοήθειας 90 δισ. ευρώ – κι αυτό μέσα στην αυξανόμενη ενεργειακή και οικονομική κρίση στην Ευρώπη. Με δεδομένο ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία είναι το μοναδικό πεδίο δράσης της Ευρωπαϊκής Ενωσης στη διεθνή πολιτική σκηνή, οι Βρυξέλλες πολύ δύσκολα θα απεμπλακούν από αυτόν, διότι διαφορετικά η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν θα έχει κανέναν ρόλο πλέον στη διεθνή σκηνή, επιβεβαιώνοντας τη σκέψη ότι η Ευρώπη βρίσκεται σε αποδρομή από τη διεθνή σκηνή.
