Το άρθρο 21 είναι ξεκάθαρο για την προστασία της οικογένειας, της μητρότητας και τα λοιπά. Πιο καθαρό δεν θα μπορούσε να είναι
Η αγαπημένη μου καθηγήτρια Διεθνούς Δικαίου Παρούλα Νάσκου Περράκη, η οποία στα ωραία χρόνια της Νομικής Θράκης μάς εισήγαγε στους θεσμούς της διεθνούς Δικαιοσύνης και στους διεθνείς οργανισμούς της μεταπολεμικής τάξης του 1945, μου δώρισε προσφάτως έναν μεγάλο τόμο με την εργασία που έκανε για την κωδικοποίηση των διεθνών συμβάσεων για τα δικαιώματα των παιδιών.
Από το 1989 που συνήφθη η σύμβαση και έχει κυρωθεί με νόμο από την ελληνική δημοκρατία η οπτική έχει αλλάξει .Το Διεθνές Δίκαιο θεωρεί τα παιδιά αυθύπαρκτα όντα, όχι παθητικούς δέκτες. Η UNICEF, τα κονδύλια της οποίας στην Ελλάδα πηγαίνουν για ρουσφέτια πολιτικών ως φαίνεται και όχι για τα δικαιώματα των παιδιών, αναφέρει σχετικά στην ιστοσελίδα της:
«Η Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού υιοθετήθηκε από τη γενική συνέλευση του ΟΗΕ το 1989, για να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται τα παιδιά, μετατρέποντάς τους από παθητικούς αποδέκτες φιλανθρωπίας σε ανθρώπινα όντα με ένα ξεχωριστό σύνολο δικαιωμάτων. Η Σύμβαση αναγνωρίζει ότι η παιδική ηλικία είναι μια ευάλωτη στιγμή και ότι τα παιδιά χρειάζονται ειδική φροντίδα και προστασία. Είναι το πρώτο παγκόσμιο σύνολο νομικά δεσμευτικών δικαιωμάτων που ισχύουν για όλα τα παιδιά. Εχει επικυρωθεί από κάθε χώρα της γης, με εξαίρεση τις Ηνωμένες Πολιτείες, καθιστώντας την ως την πιο ευρέως επικυρωμένη συμφωνία για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην παγκόσμια Ιστορία.
Μέσω των 54 άρθρων της, η Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού θέτει τα πρότυπα για την ευημερία των παιδιών σε κάθε στάδιο της ανάπτυξής τους. Ισχύει για όλα τα παιδιά κάτω των 18 ετών (ο ορισμός του παιδιού), ανεξαρτήτως φύλου, προέλευσης, θρησκείας, αναπηρίας.
Η Σύμβαση καθοδηγείται από τέσσερις θεμελιώδεις αρχές που ισχύουν για κάθε παιδί:
n Οχι στις Διακρίσεις (άρθρο 2).
n Το καλύτερο συμφέρον του παιδιού (άρθρο 3).
n Επιβίωση, ανάπτυξη και προστασία (άρθρο 6).
n Ελευθερία γνώμης και συμμετοχή (άρθρο 12)».
Προχθές δημοσιεύτηκε στην επίσημη ιστοσελίδα του πρωθυπουργού στο διαδίκτυο η φωτογραφία του με τα ζώα συντροφιάς που επαναπατρίστηκαν από το Ντουμπάι. Η δημοσίευση αυτής της φωτογραφίας συνέπεσε με τη δημοσιοποίηση της απόφασης του Συμβουλίου της Επικρατείας, το οποίο επικαλούμενο διεθνείς τάσεις και διεθνείς συμβάσεις κόντρα στο άρθρο 21 του Συντάγματος, αποφάσισε ότι οι ομόφυλοι που συνάπτουν γάμο έχουν δικαίωμα υιοθεσίας τέκνων.
Το ερώτημα που προκύπτει μετά ταύτα είναι το εξής: Τα ζώα έχουν δικαιώματα και μεριμνά για την τήρησή τους ακόμα και ο Κρατικός Προϋπολογισμός. Οι ομόφυλοι έχουν δικαιώματα και μεριμνά για την τήρησή τους το Κοινοβούλιο. Τα παιδιά, τα οποία δίνονται για υιοθεσία σε οικογένειες που δεν έχουν μητέρα ή δεν έχουν πατέρα, έχουν δικαιώματα; Γιατί η σύμβαση για τα δικαιώματα του παιδιού που έχει γίνει νόμος του ελληνικού κράτους και δεν ελήφθη, δυστυχώς, υπ’ όψιν από το Συμβούλιο της Επικρατείας αναφέρεται στο άρθρο 3 της στο «συμφέρον του παιδιού».
Αυτό το συμφέρον πώς υπηρετείται; Μεγαλώνοντας σε μία οικογένεια χωρίς το μητρικό χάδι ή την πατρική στοργή; Δεν αμφισβητώ ότι συμπολίτες μας ομόφυλοι, έκαστος, έχουν συναισθήματα για να φέρουν σε πέρας αυτή την ιερή αποστολή. Δεν μπορούν όμως μαζί να φέρουν σε πέρας αυτή την αποστολή. Γιατί πάντα θα λείπει ο ένας ή η μία. Δεν φταίνε αυτοί. Τους το απαγορεύει η φύση. Ο εγωισμός δεν είναι όμως ούτε πολιτική ούτε κοινωνική ατζέντα και σε κάθε περίπτωση στη ζωή αναλαμβάνουμε τις συνέπειες των επιλογών μας, άλλοτε θετικές άλλοτε όχι. Ούτε ισχύει αυτό που λέγεται από κάποιους ότι αυτά τα προβλήματα τα ‘χει λύσει ίδια η ζωή με τις νέες μορφές οικογένειας. Τίποτε δεν έχει λύσει οριστικά η ζωή. Τα έχει λύσει στιγμιαία, όσο για να ικανοποιηθούν οι εγωισμοί κάποιων με γενόσημα. Αλλά δεν τα λύνει διά βίου.
Βίντεο
Στο διαδίκτυο κυκλοφορεί ακόμα το βίντεο με την ομιλία μιας ανήλικης η οποία μεγάλωσε μέσα σε ομόφυλη οικογένεια γυναικών στην Αυστραλία και η οποία είχε την κρυφή επιθυμία να γνωρίσει τον πατέρα της. Και όπως είπε από του βήματος σε μία εκδήλωση, όταν γνώρισε τον πατέρα της και φυσικό της γονέα έκλεισε μία τρύπα στην ψυχή της. Θεωρούσε ότι είναι μισή και βασανιζόταν. Τέτοιες ρυθμίσεις, λοιπόν, δεν εισάγουν καινοτομίες επειδή το λέει σήμερα η κυρίαρχη πολιτική ορθότητα, αλλά εισάγουν διακρίσεις κατά των παιδιών τα οποία δεν μπορούν να ερωτηθούν για το συμφέρον τους όπως ορίζει η διεθνής σύμβαση.
Το επιχείρημα που ακούγεται συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις ότι σε μια χώρα που αντιμετωπίζει δημογραφικό πρόβλημα το να υπονομεύεις την κλασική οικογένεια με την τεκνοθεσία και την υιοθεσία καταργώντας την κυοφορία δεν χρειάζεται καν να το χρησιμοποιήσουμε. Παρέλκει. Το καταλαβαίνει και ο πλέον αδαής. Τέτοιες αποφάσεις δημιουργούν ντόμινο: όταν χτυπάς την κλασική οικογένεια, χτυπάς τις γεννήσεις, και όταν χτυπάς τις γεννήσεις, χτυπάς το Δημογραφικό, και όταν χτυπάς το Δημογραφικό, χτυπάς και την προοπτική του έθνους. Παρέλκει, επίσης, να σημειώσουμε πως ταυτίζεται ο κύριος Μητσοτάκης με τον κύριο Κασσελάκη, ο οποίος θέλει να υιοθετήσει παιδιά με τον σύζυγό του Τάιλερ. Επί Ν.Δ. θα ικανοποιηθεί και αυτή η επιθυμία του.
Μία απορία μόνο για το Συμβούλιο της Επικρατείας και τον πρόεδρό του κύριο Μιχάλη Πικραμένο επί των ημερών του οποίου συμβαίνουν αυτά. Το ανώτατο ακυρωτικό δικαστήριο αποφασίζει με βάση το Σύνταγμα τους νόμους και τις διεθνείς συμβάσεις. Αλλά όταν το Σύνταγμα είναι ξεκάθαρο, υποτίθεται ότι το Συμβούλιο είναι ο φρουρός της ημετέρας συνταγματικής τάξης. Το Συμβούλιο της Επικρατείας όμως δύο φορές τελευταία όταν χρειάστηκε να αξιολογήσει υποθέσεις που αφορούσαν το άρθρο 16 του Συντάγματος και το άρθρο 21, τα οποία είναι απόλυτα στη διατύπωσή τους, γνωμοδότησε εναντίον αυτών των άρθρων.
Στον αέρα η ρύθμιση
Είμαι οπαδός των ιδιωτικών πανεπιστημίων, αλλά το άρθρο 16 χρησιμοποιεί το ρήμα «απαγορεύεται» για την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων. Το Συμβούλιο της Επικρατείας το προσπέρασε αυτό το «απαγορεύεται» επικαλούμενο το ενωσιακό δίκαιο, αλλά όλοι γνωρίζουν ότι η ρύθμιση είναι στον αέρα. Αν δεν ήταν στον αέρα, δεν θα ήταν στις υπό αναθεώρηση διατάξεις τώρα που θα αρχίσει η συζήτηση για το Σύνταγμα και το άρθρο 16 για να ξεκαθαριστεί με σαφήνεια τι ορίζεται για την ανώτατη ιδιωτική εκπαίδευση. Το άρθρο 21, επίσης, είναι ξεκάθαρο για την προστασία της οικογένειας, της μητρότητας και τα λοιπά. Πιο καθαρό δεν θα μπορούσε να είναι.
Και όμως, το δικαστήριο έρχεται επικαλούμενο διεθνείς αντιλήψεις να ανατρέψει το άρθρο 21 του Συντάγματος και να επεκτείνει δικαιώματα που απορρέουν από αυτό και στις νέες μορφές οικογένειας. Δεν μπαίνω στην ουσία, παρά μόνο επισημαίνω στον αγαπητό κύριο πρόεδρο και στα μέλη της Oλομέλειάς του ότι σε καιρούς κρίσης και αμφισβήτησης της Δικαιοσύνης η Δικαιοσύνη ακόμα μία φορά, με μία άλλη αφορμή, δείχνει να ενσωματώνεται στην κυβερνητική πολιτική και να αποτελεί παρακολούθημα αυτής. Ακόμα κι αν χρειαστεί να αποστεί από την εφαρμογή άρθρων που ανάγονται στον σκληρό πυρήνα του καταστατικού μας χάρτη.
Υφήρπε αυτό στο παρελθόν με τις αποφάσεις του συμβουλίου για θέματα περιβαλλοντικής πολιτικής και (μη) προστασίας δασών, που ικανοποιούν πλήρως την κυβερνητική πολιτική, αλλά αυτή τη φορά είναι τόσο κοντά χρονικά οι αποφάσεις για τα πανεπιστήμια και την οικογένεια, η μία πίσω από την άλλη, ώστε αυτό καθίσταται σχεδόν επίσημο. Για έναν θεσμό όπως το Συμβούλιο της Επικρατείας, η ιστορία του οποίου είναι συνδεδεμένη με τη δημοκρατία και τη τήρηση του Συντάγματος, ξενίζει.
