«Ἀναστήτω ὁ Θεός, καὶ διασκορπισθήτωσαν οἱ ἐχθροὶ αὐτοῦ, καὶ φυγέτωσαν ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ οἱ μισοῦντες αὐτόν»
- Από τον
Παναγιώτη Λιάκο
Ο ψαλμός 67 που διαβάζουν οι ιερείς στην αναστάσιμη ακολουθία τα λέει ευθέως: «Ἀναστήτω ὁ Θεός, καὶ διασκορπισθήτωσαν οἱ ἐχθροὶ αὐτοῦ, καὶ φυγέτωσαν ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ οἱ μισοῦντες αὐτόν». Δηλαδή, ας αναστηθεί ο Θεός για να διασκορπιστούν οι εχθροί Του και να φύγουν από μπροστά Του εκείνοι που Τον μισούν. Κι αυτοί οι φοβεροί στίχοι ψάλλονται ελάχιστα λεπτά μετά το μεγάλο φευγιό των πιστών που έχουν λυσσάξει από την πείνα (τουλάχιστον αυτό νομίζουν).
Φεύγουν, λοιπόν, και χάνουν. Πολλά. Η αναστάσιμη ακολουθία είναι σημαντικότερη και η μελωδικότερη όλων. Η εμπειρία της παρακολούθησής της είναι μοναδική. Ομως η κατάνυξη της μαγειρίτσας και η αγωνιώδης προσμονή να μπακανιάσουμε ό,τι πετάει, περπατάει και κολυμπάει ξεπερνά τις μεταφυσικές αγωνίες, την προσήλωσή μας στον Θείο Λόγο και στη μουσικοφιλία μας. Πού καιρός τώρα για να ακούμε ψαλμωδίες, όταν περιμένουν η μαγειρίτσα, τα τηγανητά συκωτάκια, τα παϊδάκια, οι μαρινάτες γόπες, τα γαρδουμπάκια κι άλλα προσανάμματα της μεγάλης πυρκαγιάς της κοιλιοδουλείας, η οποία σιγόκαιγε καθ’ όλη τη διάρκεια της νηστείας;
Εμείς νηστέψαμε για να το πούμε σε όλους και να θαυμάσουν πόσο εγκρατείς και καλοί χριστιανοί είμαστε. Το λέμε και προσπαθούμε να φορέσουμε ύφος κατήφειας, σαν μάσκα, αλλά λάμπει εντός μας το καμάρι. «Καμαρώστε, χωριανοί, πόσο όμορφα κοκορευόμαστε για την εγκράτειά μας. Εχουμε λιώσει από τη νηστεία ο φουκαράδες…».
Φυσικά, άλλο σημαίνει νηστεύω κι άλλο πεινάω, υποσιτίζομαι. Οι νηστεύσαντες που ανήκουν σε κοινωνικές τάξεις που μπορούν να έχουν επιλογές στη διατροφή τους (αυτοί δηλαδή που δεν μετράνε σεντ για να πάρουν ψωμί) τρώνε τον αγλέουρα, σε νηστίσιμη βερσιόν. Δεν είναι λίγοι αυτοί που μετά τις 49 ημέρες της αποχής από το κρέας, τα γαλακτοκομικά και τα αβγά παχαίνουν!
Το βάρος τους αυξάνεται διότι τρώνε σκάφες με μακαρόνια, βουνά από σαλάτες, κοπάδια από καλαμαράκια, χταπόδια και λοιπά θαλασσινά και πολλά τετραγωνικά μέτρα χαλβά. Και σβήνουν τον πόνο τους για τις εθελοντικές στερήσεις (για να κάνουν… χατίρι στον Χριστό) με τελάρα μπίρες, κρασιά και άλλα αλκοολούχα. Αντιμετωπίζουν δε τον ιερέα που ψέλνει το «Χριστός Ανέστη» σαν αφέτη που ρίχνει την πιστολιά της εκκίνησης. Ο θείος Τάκης, που όλο τους άλλους κατακρίνει (γιατί εκείνος και η θεία Λίτσα είναι τέλειοι), μόλις ακούσει τη φράση-κλειδί «Χριστός Ανέστη», τη μισοψέλνει κι αυτός, κουνάει λίγο τη λαμπάδα, φιλάει σταυρωτά την οικογένεια και κάναν δυο γνωστούς που ήρθαν στην εκκλησία, και φεύγει βολίδα για μάσα. Ούτε ο Γιουσέιν Μπολτ δεν θα τον έφτανε στο σπριντ μέχρι το παραφορτωμένο τραπέζι.
Νηστέψαν και άθεοι, που λατρεύουν να λένε ότι νηστεύουν και να σπεύδουν να επισημάνουν ότι δεν το κάνουν για τον Θεό που δεν πιστεύουν αλλά για λόγους υγείας. Πόσο έξυπνα και (πάνω απ’ όλα) σεμνά παλικάρια και κοράσια κάναν οι μανούλες τους; Δεν τη χωρά ο μικρός μας τόπος τόση εξυπνάδα και πρόοδο.
Για τους αθέους δεν υπάρχει συμβουλή. Η σχέση με τον Κύριο είναι αυστηρά προσωπική και δεν μας πίπτει λόγος για τα «πώς» και τα «γιατί» και τα «διότι» τους.
Για τους πιστούς υπάρχει συμβουλή. Μη φεύγετε από την αναστάσιμη ακολουθία. Μην καταχωρίζετε μόνοι σας το όνομά σας στον κατάλογο εκείνων που είναι εχθροί του Θεού και Τον μισούν.
