Χθες το πρωί άκουγα τον υπουργό Υγείας Αδωνι Γεωργιάδη να εκφράζει σε ραδιοφωνικό σταθμό τη θλίψη του επειδή ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δεν πάει καλά στις δημοσκοπήσεις και να διατυπώνει την άποψη ότι, αν είχαν εκλεγεί στη θέση του κυρίου Νίκου Ανδρουλάκη εις εκ των κυρίων Αννας Διαμαντοπούλου ή Παύλου Γερουλάνου που έχουν απήχηση στους κεντρώους ψηφοφόρους το ΠΑΣΟΚ, θα «έσκιζε» σήμερα.
Πέραν του γεγονότος ότι η κυρία Διαμαντοπούλου θρυλείται πως έθεσε υποψηφιότητα ακριβώς για να μην εκλεγεί ο Γερουλάνος πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, δεν μπορώ να μην εκφράσω καταρχάς τον θαυμασμό μου. Πρώτη φορά ακούω πολιτικό να μιλά σαν «τεθλιμμένη χήρα» επειδή ο βασικός αντίπαλός του πάει άσχημα. Στις δημοκρατίες χαίρεσαι, πανηγυρίζεις, κρυφογελάς αν ο αντίπαλός σου δεν σηκώνει κεφάλι, ειδικώς όταν το αφήγημά σου είναι η διεκδίκηση της αυτοδυναμίας. Δεν «κλαις» γοερώς για το «κακό» που τον βρήκε. Σε τελική ανάλυση: Κι αν πάει ο Ανδρουλάκης άσχημα, «εσύ τι ανακατεύεσαι; Τι σε κόφτει εσένα;».
Είναι το λογικό ερώτημα. Είναι όμως αυτό; Η απάντηση στη σκηνοθετημένη θλίψη του πανέξυπνου κυρίου Γεωργιάδη κρύβει πολλά περισσότερα. Κρύβει, πρώτον, την αναγνώριση ότι η Ν.Δ. δεν είναι σήμερα αυτοδύναμη. Αμα ήταν, δεν θα ασχολείτο με το ΠΑΣΟΚ ο αντιπρόεδρος. Κρύβει την ενδόμυχη και πολλάκις εκδηλωθείσα επιθυμία της ηγεσίας της Ν.Δ. να αναμειγνύεται στα εσωτερικά άλλων κομμάτων. Είναι κεντρική γραμμή, αρέσει στον Κυριάκο το «γδάρσιμο» του Ανδρουλάκη, δεν αυτοσχεδιάζει ο Αδωνις, τέτοιες κακοτοπιές τις αποφεύγει. Κρύβει, τέλος, την επιθυμία της ηγεσίας της Ν.Δ. για αλλαγή αρχηγού στο ΠΑΣΟΚ πριν από τις εκλογές, προκειμένου να βρουν ο κύριος πρωθυπουργός και οι υπουργοί του έναν «βολικό αρχηγό» του χεριού τους για να συνεργαστούν μαζί του και να συγκροτήσουν μετεκλογικώς κυβέρνηση συνεργασίας μήπως και αποφύγουν όλα όσα φοβούνται. Ξέρετε, αυτά που ομολόγησε ο κύριος Δρυμιώτης.
Το αποκάλυψε το Σάββατο στα «Νέα» ο Γιώργος Παπαχρήστος ότι κυοφορούνται «Ιουλιανά» στο ΠΑΣΟΚ. Αμα ρίξουν τον Ανδρουλάκη, πάνε σε πρόωρες εκλογές και ας μην έχουν αυτοδυναμία. Τους αρκεί να βρεθεί ο «Τσιριμώκος» που ψάχνουν. (Τον Γερουλάνο δεν τον έχω για «βολικό» πάντως με όσα ξέρω σήμερα.)
Αυτά κρύβονται λοιπόν πίσω από την ηχηρά παρέμβαση του κυρίου αντιπροέδρου της Ν.Δ. που παραλλήλως κτίζει απελπισμένες γέφυρες συνεργασίας ακόμη και με το «φιλελεύθερο Κέντρο» του τέως «συριζαίου» κυρίου Κασσελάκη για την περίπτωση που μπει στη Βουλή. Ωστε, αν δεν έχουμε κυβέρνηση συνεργασίας Ν.Δ. – ΠΑΣΟΚ, να έχουμε κυβέρνηση «Τάιλερ» μεταξύ «νεοδημοκρατών» και «δημοκρατών».
Η λογική αυτή δεν είναι αποσπασματική όμως. Είναι «κοινής λήψεως» επί πολλών θεμάτων του δημοσίου βίου. Το «εγώ θα σας πω ποιος πρέπει να βγει αρχηγός στο ΠΑΣΟΚ» στην περίπτωση του ραντεβού Γκίλφοϊλ – Σαμαρά έγινε από το Μαξίμου «εγώ θα σας πω, κυρία πρέσβη, ποιον πολιτικό θα βλέπετε και ποιον δεν θα βλέπετε». Στην περίπτωση του γραμματέα Στρατηγικού Σχεδιασμού της Ν.Δ. Βασίλη Φεύγα, που τόλμησε να ζητήσει κατάργηση του νόμου των ομόφυλων ζευγαριών, την άρση της διαγραφής και την επιστροφή Σαμαρά, μετετράπη σε απαξίωση του τύπου «Εμείς θα σου λέμε τι θα λες, δεν επιτρέπεται να έχεις διαφορετική γνώμη, αλλιώς θα δεις την έξοδο κι εσύ». Διαβάστε την δήλωση του κυβερνητικού εκπροσώπου σε ερώτημα για την τυχόν καθαίρεση Φεύγα από το αξίωμά του («δεν έχω αντίθετη ενημέρωση», ανοικτό άρα) και θα καταλάβετε. Είναι η ίδια λογική που τηρήθηκε απέναντι στην εκλογική βάση της Ν.Δ. όταν αντιδρούσε κατά τη διάρκεια της ψήφισης του γάμου: «Εμείς θα κάνουμε ό,τι θέλουμε, εσένα που παρέμεινες νεοδημοκράτης στα πέτρινα χρόνια σε αγνοούμε και σε περιφρονούμε, δεν μας ενδιαφέρει η γνώμη σου». Ολο αυτό ονομάζεται «φιλελευθερισμός»! Προφανώς και δεν είναι. Οποιος θέλει να επιβάλει την άποψή του σε φίλους και εχθρούς δεν είναι φιλελεύθερος αλλά ολιγάρχης.
Πέραν αυτού, έχει ένα ενδιαφέρον και το παρασκήνιο γύρω από τη συνάντηση Γκίλφοϊλ – Σαμαρά. Δεν ενοχλήθηκε μόνο το Μαξίμου επειδή η πρέσβης συνάντησε τον πρώην πρωθυπουργό. Ενοχλήθηκε και η ίδια η πρέσβης που της τηλεφώνησαν και της υπέδειξαν ποιον να βλέπει και ποιον όχι. Η πρέσβης στην πρώτη της ανάρτηση χαρακτήρισε τον κύριο Σαμαρά «βασικό πολιτικό πρόσωπο». Οταν υπήρξαν αντιδράσεις κυβερνητικών κύκλων (σύμφωνα με το Kreport), η πρέσβης επανήλθε και απάντησε ενοχλημένη το εξής: «Εχω δεσμευτεί να συνεργάζομαι με σημαντικές πολιτικές προσωπικότητες από όλο το πολιτικό φάσμα της Ελλάδας». Με ανοικτά τα Ελληνοτουρκικά, την πώληση των F-35 και το θέμα των δύο στρατηγείων του ΝΑΤΟ σε Κωνσταντινούπολη και Αδανα, είναι προφανές ότι είχαν να συζητήσουν πολλά.
Το γεγονός ότι ο πρώην πρωθυπουργός εξέφρασε στη Βουλή επιφυλάξεις για τη σύμβαση με την αμερικανική Chevron, υπερασπίστηκε την εθνική θέση για προσήλωση στο Διεθνές Δίκαιο στα γεγονότα με την σύλληψη του Μαδούρο και παλαιότερα διαφώνησε με την πολιτική του υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Μπλίνκεν για τους ΛΟΑΤΚΙ πάλι δεν υπήρξε εμπόδιο για τη συνάντηση. Απεναντίας, το θάρρος της γνώμης εκτιμάται σε αυτά τα επίπεδα. Καλός σύμμαχος δεν είναι ο δεδομένος σύμμαχος. Καλός και χρήσιμος σύμμαχος είναι ο σύμμαχος με άποψη. Αυτός που βάζει την πατρίδα πάνω από την καρέκλα και όχι την καρέκλα πάνω από την πατρίδα.
Ας ηρεμήσουμε λίγο λοιπόν γιατί ο καύσων έφερε ζαλάδες στην παράταξη και χρειάζονται βεντάλιες σε κάποιους για να δροσιστούν και να δεχτούν τη νέα πραγματικότητα. Ο βολονταρισμός και η αλαζονεία οδηγούν πάντοτε σε αποξένωση. Και κατ’ επέκτασιν, σε λάθος υπολογισμούς.
