Ας ψηλαφίσουμε λιγάκι την τρομοκρατική επίθεση που σημειώθηκε έξω από τη συναγωγή Heaton Park στο Μάντσεστερ, ανήμερα της ιερής εβραϊκής γιορτής Γιομ Κιπούρ. Ο δράστης, Νιχάτ Αλ Σάμι, 35 ετών, που έπεσε νεκρός λίγα λεπτά μετά την επίθεση, γεννήθηκε στη Συρία αλλά μεγάλωσε στη Βρετανία, και μάλιστα σε γειτονιά που απέχει λίγα τετράγωνα από τη μοιραία συναγωγή. Ο δράστης είχε λάβει υπηκοότητα το 2006 και δεν είχε απασχολήσει ποτέ τις Αρχές ούτε είχε ενταχθεί σε «πρόγραμμα πρόληψης ριζοσπαστικοποίησης», ενώ εργαζόταν ως δάσκαλος αγγλικών και προγραμματισμού.
Οι γείτονές του τον περιέγραψαν ως έναν «απομονωμένο και σιωπηλό άνθρωπο, που απέφευγε τις κοινωνικές επαφές»… Ο πατέρας του είναι γιατρός τραυματολόγος με εμπειρία σε ΜΚΟ που δραστηριοποιούνται σε εμπόλεμες ζώνες, ενώ σε παλαιότερη ανάρτησή του είχε μοιραστεί φωτογραφία του γιου του να κρατά ένα μωρό, στοιχείο που δείχνει ότι ο δράστης είχε και οικογενειακές ευθύνες. Ο «δάσκαλος» λοιπόν, πρωί πρωί, έριξε το αυτοκίνητό του επάνω σε πιστούς που πήγαιναν στη συναγωγή, βγήκε οπλισμένος με μαχαίρι και άρχισε να χτυπά «όποιον μπορούσε να φτάσει», όπως κατέθεσαν αυτόπτες μάρτυρες.
Θύματα της επίθεσης ήταν δύο μέλη της εβραϊκής κοινότητας, ο 53χρονος Εντριαν Ντόλμπι και ο 66χρονος Μέλβιν Κράβιτς. Ακόμα τρεις άνθρωποι τραυματίστηκαν σοβαρά, μεταξύ αυτών κι ένας που χτυπήθηκε από το αυτοκίνητο. Ο ραβίνος Ντάνιελ Γουόκερ και εθελοντές έσπευσαν να κλειδώσουν τις πόρτες της συναγωγής και απέτρεψαν την εισβολή του «δασκάλου». Κατά την αστυνομία, ο Αλ Σάμι φορούσε γιλέκο που αρχικά θεωρήθηκε ότι περιείχε εκρηκτικά. Στην προσπάθεια να συγκρατήσουν τον δράστη τραυματίστηκε ο πατέρας τριών παιδιών Γιόνι Φίνλεϊ, πιθανόν από θραύσματα, όταν οι αστυνομικοί πυροβόλησαν εναντίον του δολοφόνου.
Αυτά, για να καταλάβουμε ότι, όσα χρόνια κι αν περάσουν, οι φανατικοί μουσουλμάνοι, οι ισλαμιστές, ακόμα κι αν έχουν μεγαλώσει από μικρά παιδιά σε μια ευρωπαϊκή χώρα, δεν πρόκειται να αφομοιωθούν. Δεν τους το επιτρέπουν η κουλτούρα, η θρησκεία, η οικογένεια, το περιβάλλον και η φύση τους. Φυσικά, δεν είναι όλοι οι μουσουλμάνοι το ίδιο. Αλλά πώς να τους ξεχωρίσεις; Να που ένας δάσκαλος, ένας «απομονωμένος και σιωπηλός άνθρωπος, που απέφευγε τις κοινωνικές επαφές», ήταν τελικά ένα θηρίο που, όταν «του την έδωσε», πήγε να σφάξει τους Εβραίους στη συναγωγή. “Και τι θέλεις να κάνουμε; Να διώξουμε τους μουσουλμάνους; Μπορούμε;» θα πείτε, και δικαίως. Θα έπρεπε να μην τους είχαμε μπάσει «εν χορδαίς και οργάνω» στη χώρα μας. Αλλά και τώρα προλαβαίνουμε να κάνουμε το σωστό. «Μακριά κι αγαπημένοι» λέει η λαϊκή σοφία. Ας την κάνουμε πραγματικότητα.
Η ΑΚΙΣ
