«Μέσα σε λίγες ώρες η Ελλάδα μεταμορφώθηκε. Οι δρόμοι γέμισαν νέους που έφευγαν για το μέτωπο με το χαμόγελο στα χείλη και τραγούδια στα χείλη. Οι μανάδες, με δάκρυα στα μάτια, ύφαιναν φυλαχτά και σταυροκοπιούνταν σιωπηλά. Ολόκληρη η Ελλάδα έγινε ένα σώμα, μια ψυχή, ένα θαύμα»…
Ημασταν στο σαλόνι της οικίας του Ιωάννη Μεταξά, στην Κηφισιά. Μας είχε υποδεχτεί η εγγονή του και στη συντροφιά μας ήταν ο Ανδρέας και η Φλερ Ποταμιάνου, ο πρέσβης Διονύσιος Κοδέλλας με τη σύζυγό του, και ο τεράστιος στρατηγός Κωνσταντίνος Κόρκας, ο οποίος μας αφηγήθηκε την εμπειρία του από εκείνα τα χρόνια…
Εκείνα τα χρόνια, που στα χιονισμένα, σχεδόν παγωμένα βουνά ο Ελληνας στρατιώτης πολεμούσε για την πατρίδα του, για την τιμή, για την ελευθερία, για την ίδια την ψυχή του έθνους. Κάθε βήμα πάνω στη λάσπη ήταν κι ένα βήμα προς την αιωνιότητα. Οι φτωχοί, οι σχεδόν ξεχασμένοι Ελληνες, ύψωναν το παράστημά τους και έδιναν στην Ευρώπη το μήνυμα ότι ο άξονας του τρόμου δεν ήταν ανίκητος.
Εμείς, οι κάπως παλαιότεροι, είχαμε την τύχη να γνωρίσουμε εκείνους που πολέμησαν. Είχα τον πατέρα μου, ο οποίος βρέθηκε από την πρώτη στιγμή στην πρώτη γραμμή. Το τι μου έχει διηγηθεί δεν περιγράφεται. Μπορεί κάποιοι να θεωρούν υπερβολικά όσα λέγονται ή έχουν ειπωθεί. Αλλά όταν τα ακούς από εκείνους που τα έζησαν, εκείνους που η πατρίδα τούς παρασημοφόρησε για τον ηρωισμό τους, αποκτούν άλλη βαρύτητα.
Το έπος του ’40 δεν είναι απλώς μια ανάμνηση, είναι μνήμη ζωντανή, φλόγα που (πρέπει να) καίει ακόμα μέσα μας. Κάθε φορά που ακούγεται ο εθνικός ύμνος, κάθε φορά που κυματίζει η γαλανόλευκη (πρέπει να) ζωντανεύει μέσα μας εκείνο το «Οχι». Γιατί το έπος του ’40 δεν γράφτηκε μόνο με όπλα, αλλά με ψυχή.
Εχουμε χρέος απέναντι σε εκείνους που έβαλαν την πατρίδα πάνω από όλα, που έδωσαν ακόμα και τη ζωή τους για την ελευθερία. Και τότε, όπως και τόσες άλλες φορές, «μια χούφτα Ελληνες» βρέθηκαν απέναντι σε μιλιούνια. Πότε Πέρσες, πότε Οθωμανοί, πότε Ιταλοί. Και πάντα τα κατάφερναν να κερδίζουν.
Ας φυλάξουμε εκείνο το πνεύμα, ας το θυμηθούμε, διότι μάλλον το έχουμε ξεχάσει. Καιρός είναι να ξαναμάθουμε να λέμε «όχι», να μη φοβόμαστε τις λέξεις «πατρίδα» και «έθνος». Νισάφι πια με τον ψευτοπροοδευτισμό. Δεν είναι «οπισθοδρόμηση», ούτε «κακό πράγμα» ο πατριωτισμός. Σε μια εποχή που κάποιοι ονειρεύονται ακόμη την αποτυχημένη «παγκοσμιοποίηση» και την «κατάργηση των συνόρων», ο πατριωτισμός δείχνει να κερδίζει έδαφος.
Ζήτω η 28η Οκτωβρίου 1940.
Η ΑΚΙΣ
