Σάββατο πρωί, μια μέρα μετά την αργία της Παρασκευής, σε μια χώρα που επιμένει να αποκαλείται Αιώνια και Αλάνθαστη Ισλαμική Δημοκρατία της Επαγρύπνησης. Οι σαράντα σημαντικότερες προσωπικότητές της αποφασίζουν να συναντηθούν Σάββατο πρωί σε ένα κτίριο που αποκαλείται Κέντρο Στρατηγικού Συντονισμού και Απόλυτης Μυστικότητας. Το γεγονός ότι το κτίριο είχε απέξω πανό με τη φράση «Σήμερα μεγάλη σύσκεψη της ηγεσίας» δεν συζητήθηκε καθώς οι σαράντα έμπαιναν στο κτίριο.
Η πρόσκληση έγραφε «Αυστηρώς Εμπιστευτικό», αλλά είχε σταλεί με ομαδικό e-mail. Κάποιος μαθεύτηκε ότι είχε πατήσει το «απάντηση σε όλους» για να ρωτήσει αν στη μάζωξη θα υπάρχει μπουφές! Η εθνική ασφάλεια, όπως αποδείχθηκε, δεν άντεχε χωρίς μεζεκλίκια! Οι σαράντα έφτασαν με αυτοκινητοπομπές τόσο διακριτικές όσο μια παρέλαση εθνικής επετείου. Καθένας μπήκε με ύφος ανθρώπου που κρατούσε το πεπρωμένο του έθνους στην τσέπη της κελεμπίας ή της στολής του, μαζί με τα ακριβά γυαλιά ηλίου και τα τρία κινητά τελευταίας τεχνολογίας, για λόγους ασφαλείας, φυσικά. Το ότι τα κινητά είχαν ανοιχτό GPS μάλλον ήταν δείγμα αυτοπεποίθησης.
Στην αίθουσα συνεδριάσεων, κάτω από ένα τεράστιο πορτρέτο του «Πατέρα-σοφού», άρχισε η συζήτηση για το πώς η χώρα τους ήταν απρόσβλητη, αδιαπέραστη και τεχνολογικά ανίκητη. Κάθε πέντε λεπτά κάποιος διόρθωνε τον άλλον για το ποιος είναι πιο ανίκητος. Δημιουργήθηκε επιτροπή για να αξιολογήσει την ανθεκτικότητα των λέξεων «απρόσβλητος» και «ανίκητος».
Κάποια στιγμή ο επικεφαλής της Επιτροπής Απόλυτης Μυστικότητας σηκώθηκε για να διαβεβαιώσει ότι «κανείς στον κόσμο δεν μπορεί να γνωρίζει ότι βρισκόμαστε όλοι εδώ». Την ίδια ώρα, ένας νεαρός σύμβουλος προσπαθούσε να συνδεθεί στο Wi-Fi σε μια προσπάθεια να ακούσει τα αποτελέσματα στο ποδοσφαιρικό στοίχημα!
Στο διάλειμμα για καφέ οι σαράντα αντάλλασσαν θεωρίες για το πώς οι αντίπαλοι δεν θα τολμούσαν ποτέ να τους αιφνιδιάσουν. «Είμαστε απρόβλεπτοι» είπε κάποιος. «Ακριβώς γι’ αυτό συναντιόμαστε πάντα όλοι μαζί, την ίδια ώρα, στο ίδιο μέρος» είπε ένας άλλος, απολαμβάνοντας το πρωινό του σαλέπι. To κωμικό της όλης υπόθεσης δεν βρίσκεται σε κάποια εξωτερική απειλή, αλλά στην εσωτερική βεβαιότητα. Οταν σαράντα πανίσχυροι άνθρωποι συγκεντρώνονται για να συζητήσουν πώς ελέγχουν τα πάντα, συνήθως έχουν ήδη χάσει τον έλεγχο της κοινής λογικής.
Κι έτσι, το Σάββατο εκείνο θα μείνει στην Ιστορία όχι για όσα ειπώθηκαν μέσα στην αίθουσα, αλλά για όσα αποκαλύφθηκαν έξω απ’ αυτήν. Σε μια χώρα που φοβόταν παντού εχθρούς, ο πιο επίμονος αντίπαλος αποδείχθηκε η αλαζονεία της ίδιας της εξουσίας, εκείνη που κάνει τους ισχυρούς να πιστεύουν πως είναι αόρατοι, ενώ στην πραγματικότητα τους βλέπουν όλοι. Κι ύστερα ακούστηκε το «μπαμ»!
Η ΑΚΙΣ
