➜ Κλειδώνοντας κάποιο πρωί τα γραφεία της ιστορικής εφημερίδας «Το Ποντίκι» τη συνηθισμένη ώρα, γύρω στις 4.30 ξημερώματα, για να πάμε για λίγη ξεκούραση σπίτια μας και να ’μαστε στις 8 ακριβώς το πρωί «φρέσκοι» πάλι πίσω, κοντοστέκεται και με ρωτάει το «Αφεντικό», ο αείμνηστος Κώστας Παπαϊωάννου, «σ’ αρέσει αυτή η δουλειά, ρε μάγκα;».
- Του Γιώργου Χατζηδημητρίου
– Μονάχα εδώ ήθελα να ’μαι, ρε Αφεντικό, του λέω, «ψαρωμένος» κι εγώ, αλλά γιατί ρωτάς;
– Γιατί πρέπει να ξέρεις πως αν την κάνεις έντιμα, δεν πρόκειται ποτέ σου να κάνεις λεφτά, μ’ απαντά κι είναι από τις πιο σοφές κουβέντες που μου δίδαξε στο σκληρό επάγγελμα.
➜ Λεφτά δεν βγάλαμε ποτέ και το απολάμβανε ενδομύχως το «Αφεντικό», που γνώριζε ότι πονηρές «ευκαιρίες» δόθηκαν, γιατί στην τελική καθένας είναι γιος του μπαμπά του. Και βέβαια ισχύει καθολικά εδώ το «μ’ όποιον δάσκαλο καθίσεις…». Κερδίσαμε, πάντως, μερικές καθοριστικές εμπειρίες. Μία από αυτές, προσωπικώς μιλώντας, είναι ότι άλλαξε ο τρόπος που αντιμετωπίζω τους Ανθρώπους με Ειδικές Ανάγκες. Αυτούς που συντρίβονται ερμητικά στο αρκτικόλεξο ΑμΕΑ…
➜ Με κάλεσε πριν από χρόνια μια καλή φίλη, καθηγήτρια στο Ειδικό Σχολείο του Ιλίου, να μιλήσω για τη δημοσιογραφία στους μαθητές της. Η πρώτη μου σκέψη ήταν να το αποφύγω, λέγοντας «εμένα βρήκες; Ασε, θα πάθω κάνα μπλακάουτ». Η «δικιά» μου, όμως, δεν μασάει από τέτοια. «Ελα, ρε βλάκα, για μία ώρα έστω και φεύγεις…» μου λέει και με βαριά καρδιά τ’ αποφάσισα και πήγα. Πήγα για μια ώρα και κάθισα τέσσερις και δεν έφευγα.
➜ Τα παιδιά, παρόλο που καθυστερούσαν στη διατύπωση, είχαν σοβαρές απορίες και παρατηρήσεις και κάναμε μια κουβέντα κορυφαίου επιπέδου. Αν αποφασίσεις να υψωθείς στον σωματικό τους μόχθο και τα κοιτάξεις κατάματα, διαπιστώνεις ένα κοφτερό μυαλό που διψάει για επαφή και πληροφορίες.
➜ Εγκατέλειψα τον οίκτο που ένιωθα κάποτε όταν απέστρεφα το βλέμμα στον δρόμο και εξοικειώθηκα μ’ έναν υπέροχο κόσμο που μέχρι τότε αγνοούσα. Τα γράφω αυτά για να εξηγήσω για ποιον λόγο μπήκα αμέσως στη θέση ενός αριστούχου μαθητή της Στ’ δημοτικού σε σχολείο της Αθήνας οποίος βρίσκεται στο φάσμα του αυτισμού και, όπως εξήγησαν οι γονείς του στο news247.gr, αποκλείστηκε τραυματικά από τη σημαία στον εορτασμό της 28ης Οκτωβρίου. Στην κλήρωση για τον σημαιοφόρο, παρουσία του διευθυντή, της δασκάλας και της γυμνάστριας, κληρώθηκε αρχικά ο συγκεκριμένος μαθητής κάτι που ως φαίνεται ανέτρεπε την άρεια ιδιοσυγκρασία της διευθύνσεως. Λίγες ώρες αργότερα τον κάλεσε ο διευθυντής και τον ενημέρωσε ψυχρά ΧΩΡΙΣ την παρουσία των γονιών του ή ειδικού καθηγητή ότι «έγινε λάθος» και η κλήρωση θα επαναληφθεί!
➜ Η άθλια συμπεριφορά, όπως εξήγησαν με ραγισμένη αξιοπρέπεια οι γονείς, προκάλεσε έντονη ψυχολογική φόρτιση στο παιδί, το οποίο καταβάλλει συγκλονιστικές προσπάθειες για να βρει τη θέση του σε μια κοινωνία «υγιών» και προς γενική έκπληξη αριστεύει!
➜ Σαν αντίστιξη, η φωτεινή Ελλάδα ήρθε από το ημερήσιο Γυμνάσιο Γαβαλούς Αγρινίου, όπου τη σημαία, με τη βοήθεια των άξιων καθηγητών, όλων των γονέων και των αλληλέγγυων συμμαθητών του, σήκωσε ένας τυφλός μαθητής που δεν έκρυβε τη χαρά του για την τιμή.
➜ Αντιδράσεις από την υπουργό Παιδείας Σοφία Ζαχαράκη, που συναγωνίζεται σε ανεπάρκεια τη Νίκη Κεραμέως, μάταια περιμένετε. Το υπουργείο κάνει, λέει, έρευνα για μαθήτρια που είχε στο μανίκι σύμβολο με το καρπούζι (παραπέμποντας στη σημαία της Παλαιστίνης) στην παρέλαση…
