Τώρα που πέρασαν οι πρώτες εντυπώσεις, ας παραδεχθούμε ότι η νέα Αμερικανίδα πρέσβης -ή πρέσβειρα, για να μη «μας τη λέει» κι ο Μπαμπινιώτης, που αυτοαναγορεύθηκε ξαφνικά σοφή κουκουβάγια του άχαρου γένους- Κίμπερλι Γκίλφοϊλ δεν βρίσκεται στα μέρη μας για να ανεβάσει τον μέσο εξωτισμό της βαλκανικής μας καθημερινότητας.
- Γιώργος Χατζηδημητρίου
Πέρα από τις γραφικότητες των νεοσκυλάδικων της παραλιακής και τις παρδαλές εμφανίσεις της αλλοπρόσαλλης συνοδείας της -μια υπερατλαντική και πλατινέ τσοκαρία, συνοδεία γκέ μαύρων στιλιστών-, η Κίμπερλι δεν μασάει τα λόγια της: ήρθε για να λεηλατήσει ό,τι έχει απομείνει στη χώρα. Κι ό,τι βρίσκεται σε κινεζικά (λιμάνι Πειραιά) ή σε ρωσικά χέρια (λιμάνι Θεσσαλονίκης) ήρθε να το βάλει στη σωστή πλευρά της «Μονόπολης», για να γίνει η χώρα σωστή αποικία, ένα προτεκτοράτο, με διαμελισμένη Κύπρο και μια Turkaegean εθνική «κυριαρχία». Ενας κράτος τύπου Φινλανδίας που πιέζεται να επιστρέψει «στη Μελούνα», εκεί όπου οι παππούδες μας χύσανε το αίμα τους για να μεγαλώσει αυτή η πικρή πατρίδα…
Αναρωτιέμαι αν ο Τσίπρας, στην πολυδιαφημισμένη του «Ιθάκη» που θα κυκλοφορήσει την άλλη Δευτέρα, ευκαίρησε να πει δυο λόγια για την εποχή που έβρισκε τον Τραμπ «διαβολικά καλό» κι άνοιγε τον δρόμο για να μετατραπεί η Ελλάδα σε ανοιχτή αμερικανική βάση.
Ωστε να φτάσουμε σήμερα με τον προσκυνημένο Μητσοτάκη να θεωρούμαστε όχι απλά ένα
αμερικανικό φυλάκιο -αυτό το… είχαμε κατακτήσει από τα μετεμφυλιακά χρόνια-, αλλά μια εμπριμέ μπανανία. Ενας ανυπόληπτος παρίας, που ζει για να ικανοποιεί η πολιτική ελίτ της χώρας τα γούστα του «προστάτη» της, φυγαδεύοντας τα λεφτά της βίζιτας σε ξένες τράπεζες.
Στην ποιητική συλλογή «Οργή λαού», που εκδόθηκε μετά τον θάνατο του Κώστα Βάρναλη σε επιμέλεια του Γ. Π. Σαββίδη, η οποία περιέχει, όπως γράφει στο ιστολόγιό του ο Νίκος Σαραντάκος, ποιήματα που έγραψε ο Βάρναλης την τελευταία δεκαετία της ζωής του, σχεδόν όλα μέσα στη δικτατορία της 21ης Απριλίου, και ειδικά στην ενότητα «Αλλα σατιρικά
της εφταετίας», υπάρχει και το εξής ποίημα, με τίτλο «Παρωδία», που είναι σαν να γράφτηκε χθες:
Ηρθανε, ωραία κόρη,
ήρθαν οι Αμερικάνοι…
Φρούτσου, φρούτσου το φουστάνι,
πάρτε μας, Αμερικάνοι…
Πέσανε χιλιάδες γλάροι
στ’ αχαμνούλι μας τομάρι,
οι συμμάχοι Αμερικάνοι,
δεν αφήσανε λιμάνι.
Πήρανε βουνά και δάση
για τον Εχτο Στόλο βάση
(«διευκόλυνση» αιωνία,
έτσι λέγ’ η «συμφωνία»!).
Καθανείς τη φαμελιά του,
τα παιδιά και τα σκυλιά του.
Θα μασάνε ολημερίς
κι άμε διώχ’ τους, αν μπορείς.
Θα σ’ αρπάξουν απ’ τ’ αυτί
να σε διώξουν σένα αυτοί.
Θα σε μπαγλαρώσουν και
«Αϊ σιχτίρ, βαλκανικέ!».
Οι τροχοί τους θα σαρώνουν
κι ούτε σέντσι θα πλερώνουν.
Τώρα στων θεών το χώμα
με τα νύχια, με το στόμα
σκάψε για χιλιάδες πάτους
άλλες τόσες αποπάτους.
Σε λιγάκι θα μιλάς
Τέξας γλώσσα, αρχαία Ελλάς
και δε θα ρωτά κανείς
πού ’ναι η χώρα η Ελληνίς.
Κι άμα ρίξουν πρώτες οι ΗΠΑ
όλη θα γενείς μια τρύπα!
Από τη στήλη «Σχοινί κορδόνι» της «Δημοκρατίας»
