➜ Πολλοί απορούν (και είναι εύλογο) πώς κατορθώνουν να κάνουν τόσο μα τόσο τουρλού τη σκέψη τους όσοι εκτίθενται απροετοίμαστοι και ευάλωτοι στις σειρήνες του άκρατου προοδευτισμού. Περίπλοκο το τουρλού, αλλά μπορείς αμυδρά να παρακολουθήσεις τη συνταγή που οδηγεί στο συγκεκριμένο πιάτο.
- Του Κωνσταντίνου Σχοινά
➜ Είσαι γυναίκα και δημιουργείς, σε συνεργασία με άλλη γυναίκα (σκηνοθέτιδες και πρωταγωνίστριες συνάμα), μια ταινία με θέμα την ιστορία αγάπης ανάμεσα στην Αργυρώ και την Αννέτα. Στη συνέντευξη που δίνεις λες ότι σκοπεύεις με την ταινία σου να πας λίγο κόντρα στο στερεότυπο που θέλει… τις λεσβίες να μοιάζουν με άντρες, αλλά εστιάζεις περισσότερο σε ένα πιο «θετικό» σενάριο. ∆εν θέλεις, δηλαδή, τόσο να διαμαρτυρηθείς για κάτι, όσο να παρουσιάσεις μια ιστορία και να σκιαγραφήσεις χαρακτήρες. Ως εδώ θα έλεγα πως όλα μια χαρά, διότι όλοι είναι ελεύθεροι να εκφράζονται και να παράγουν εικαστικά και οιουδήποτε τύπου προϊόντα σκέψης, ουδόλως μας ενδιαφέρει τι κάνει ο καθείς και η καθεμία στο κρεβάτι του και τα λοιπά.
➜ Ξεκινώντας, όμως, από την τρυφερότητα και τον ειδυλλιακό χαρακτήρα της ρομαντικής ιστορίας, κάνεις άλματα και καταλήγεις με μαγικό τρόπο στα συνήθη: «Ολες μας συνδεόμαστε με ένα κοινό βίωμα: Εχουμε υποστεί τουλάχιστον μια μορφή κακοποίησης στη ζωή μας!». Και τι φέρνεις ως παράδειγμα; Τις συστάσεις τον καιρό της εφηβείας για προσοχή στον δρόμο, τις συστάσεις «πρόσεχε μη σε ακολουθήσει κανείς, πρόσεχε μη σου πιάσουν τον κώλο» κ.ο.κ., ενώ τα αγόρια απλά γυρνούσαν το βράδυ στο σπίτι και ήταν «στ’ @@@δια τους»! Αν αυτή είναι η ανάγνωση του κλίματος που επικρατεί στην ελληνική μεγαλούπολη, τότε μάλλον οι δύο δεσποινίδες δεν κυκλοφορούσαν ούτε καν τις πρωινές ώρες και δεν έχουν συζητήσει με πολύ κόσμο διαχρονικά, οπωσδήποτε όχι με κόσμο που ζει στις υποβαθμισμένες περιοχές, εκεί όπου ο φόβος δεν έχει φύλο και τους γεννητικούς μας αδένες φοβόμασταν κι εμείς (και οι γονείς μας) μήπως τους διακινήσει κανείς στο εμπόριο οργάνων!
➜ Κατόπιν αυτού εξαίρεις την αξία του MeToo! Ενός «κινήματος» που πολλές φορές συνδέθηκε με τη δικομανία και την ανάσυρση αραχνιασμένων από το πέρας των δεκαετιών περιστατικών. Βία, δημόσιες κατασυκοφαντήσεις, δολοφονίες χαρακτήρων με βάση ανυπόστατες κατηγορίες συχνά γέμισαν τα δελτία ειδήσεων, επισκιάζοντας αληθινές τραγωδίες που δεν ήταν τόσο… πιασάρικες! Αν θέλεις να λέγεσαι ανήσυχο πνεύμα και να έχεις έναν ρόλο στην προάσπιση των γυναικών, δεν θεωρείς ιστορικό ορόσημο την ανάδυση του MeToo. Αν το κάνεις, σε παρασέρνει αφελώς ο θόρυβος των ΜΜΕ και σε οδηγεί σε άλλα μονοπάτια.
➜ Τελικά, κορυφώνεις αυτήν την παράδοξη εξύμνηση των γυναικών και των… θηλυκοτήτων, εκφράζοντας τη στέρεη πεποίθηση πως οι γυναίκες δεν θα έκαναν πόλεμο αν κυβερνούσαν! «Οι άντρες κάνουν πόλεμο για να νιώσουν οτιδήποτε: εξουσία, δύναμη, να νιώσουν λίγο θεοί […] ακουμπιούνται για να νιώσουν κάτι, παίζουν ξύλο, κάνουν πολεμικές τέχνες, επειδή δεν μπορούν να εκφράσουν τα συναισθήματά τους, αγκαλιάζονται στο ποδόσφαιρο και νιώθουν επαφή».
➜ Η Μάργκαρετ Θάτσερ, η Μεγάλη Αικατερίνη, η Ιντιρα Γκάντι πώς θα αισθάνονταν άραγε ακούγοντάς τα αυτά; Ολες οι γυναίκες που καταπιάνονται με «παλιές, ανδρικές» ασχολίες για να αποδείξουν την αξία τους και σε αυτές τι θα πουν; Πώς πρέπει να νιώσουν δε οι γυναίκες παίκτριες ποδοσφαίρου που έχουν ανεβάσει εντυπωσιακά τις επιδόσεις τους τα τελευταία χρόνια; Τι να πούμε κι εμείς οι άνδρες που ενίοτε εκφράζουμε τα συναισθήματά μας με ένα τραγούδι κι όχι με δεξί κροσέ; Μάλλον είμαστε ζαβοί…
➜ Ας ξεμπλέξουν τις αντιφάσεις τους αυτοί/αυτές που τις δημιούργησαν! Εγώ αρκετά ζαλίστηκα ακούγοντας ολόκληρη συνέντευξη σε περιοδικό της woke Αριστεράς.
Από τη στήλη «Σχοινί κορδόνι» της «Δημοκρατίας»
