Ενας τζέντλεμαν με λαϊκή καρδιά. Μια σπουδαία φωνή, καθηλωτική, που με το μεγαλείο της γεννούσε συναισθήματα και προκαλούσε ρίγη συγκίνησης.
Ηταν η φωνή του βιοπαλαιστή, του ανθρώπου του μόχθου και της διπλανής πόρτας. Ηταν ο ερμηνευτής που έριχνε τα λεβέντικα ζεϊμπέκικά του στη «Ρόζα», συμπαρασύροντας ολόκληρη την Ελλάδα σε απόλυτα γλέντια, λυτρωτικά για την ψυχή.
Ο Δημήτρης Μητροπάνος «έφυγε», κάνοντας την «Εθνική μας μοναξιά» ακόμη μεγαλύτερη. Το φτωχό παιδί, το οποίο ξεκίνησε από τα Τρίκαλα και έφτασε να γίνει ένας από τους σημαντικότερους λαϊκούς τραγουδιστές της χώρας μας, «έσβησε» χθες το πρωί στα 64 του χρόνια, από οξύ πνευμονικό οίδημα, αφήνοντας πίσω του ένα δυσαναπλήρωτο κενό και μια μεγάλη μουσική παρακαταθήκη.
Γεννήθηκε στην Αγία Μονή Τρικάλων, στις 2 Απριλίου του 1948. Σε αυτή τη φτωχική συνοικία ο νεαρός μυήθηκε στη λαϊκή μουσική, απέκτησε πάθος με τον Στέλιο Καζαντζίδη και έκανε τα πρώτα του μεροκάματα, προσπαθώντας να ενισχύσει οικονομικά την οικογένειά του. Το πρώτο του μουσικό σχολείο, όπως είχε πει και ο ίδιος, ήταν το «πικάπ στο μεγάλο καφέ έπιπλο του σπιτιού του». Εκεί άκουγε κομμάτια της εποχής και σιγοτραγουδούσε τους ρυθμούς τους.
Τον πατέρα του άργησε να τον γνωρίσει. Εως τα 16 του χρόνια ο ίδιος αλλά και η πολυαγαπημένη του αδελφή και η μητέρα του πίστευαν ότι είχε σκοτωθεί στο αντάρτικο. Ενα γράμμα από τη Ρουμανία τούς αποκάλυψε ότι ζούσε όλα αυτά τα χρόνια εκεί.
Το 1964, χωρίς να έχει τελειώσει το σχολείο, κατέβηκε στην Αθήνα και έμεινε μαζί με τον θείο του σε ένα διαμέρισμα της οδού Αχαρνών.
Η είσοδός του στον μαγικό κόσμο του λαϊκού τραγουδιού έγινε χάρη στον Γρηγόρη Μπιθικώτση. Εκείνος τον παρότρυνε, βρισκόμενοι σε μια συγκέντρωση της εταιρίας του θείου του, να επισκεφθεί το «ιερό» της ελληνικής δισκογραφίας, την Κολούμπια. Ο νεαρός από τα Τρίκαλα με τη βαριά προφορά, ο οποίος έως τότε είχε κάνει πολλές δουλειές του ποδαριού, αποφάσισε να δοκιμάσει την τύχη του στο τραγούδι. Μέντοράς του -και δεύτερος πατέρας, σύμφωνα με τον ίδιο- έγινε ο Γιώργος Ζαμπέτας, τον οποίο γνώρισε κατά τις πρώτες του επισκέψεις στη θρυλική Κολούμπια. Μαζί του δούλεψε στο νυχτερινό κέντρο «Ξημερώματα», κάνοντας δίπλα σε εκείνον τα πρώτα βήματα στο πάλκο. «Ο Ζαμπέτας είναι ο μόνος άνθρωπος στο τραγούδι ο οποίος με βοήθησε χωρίς να περιμένει κάτι. Με όλους τους υπόλοιπους συνεργάτες μου κάτι πήρα και κάτι έδωσα» είχε πει. Κοντά του δούλεψε τρία ολόκληρα χρόνια. Το 1966 συναντήθηκε για πρώτη φορά με τον Μίκη Θεοδωράκη και ερμήνευσε μέρη από τη «Ρωμιοσύνη» αλλά και το «Αξιον εστί», σε μια σειρά συναυλιών στην Ελλάδα και την Κύπρο. Η συνεργασία τους αυτή τον έκανε γνωστό, ενώ η πρώτη του δισκογραφική δουλειά δεν άργησε να έρθει. Το 1967 ηχογράφησε τον πρώτο του 45άρη δίσκο με τραγούδια του Γιώργου Ζαμπέτα, ενώ λίγα χρόνια αργότερα, το 1972, ακολούθησε η συμμετοχή του στον εξαιρετικό δίσκο του συνθέτη Δήμου Μούτση και του ποιητή-στιχουργού Μάνου Ελευθερίου «Αγιος Φεβρουάριος».
«Χειμώνας του ’71. Φαντάρος ήμουνα τότε, στην Αλεξανδρούπολη. Για να μπω στο στούντιο, ζήτησα και πήρα μια τετραήμερη άδεια. Σκέψου πως από τον Αγιο Φεβρουάριο εγώ δεν άκουσα τίποτα. Ηρθα, τραγούδησα, έφυγα και γύρισα άρον άρον στα στρατόπεδα. Και έτσι βγήκε αυτός ο δίσκος του Μούτση, που εγώ θεωρώ πως μαζί με το «Στου αιώνα την παράγκα» είναι ένας από τους μεγαλύτερους σταθμούς στην καριέρα μου…» είχε δηλώσει σε πρόσφατη συνέντευξή του ο μεγάλος Ελληνας λαϊκός τραγουδιστής.
Ακολούθησε το άλμπουμ «Ο δρόμος για τα Κύθηρα» σε μουσική Γιώργου Κατσαρού, όμως ήταν η συνεργασία του με τον μουσικοσυνθέτη Τάκη Μουσαφίρη εκείνη που έμελλε να στιγματίσει την καριέρα του. Το πρώτο τραγούδι που έγραψε για τον Μητροπάνο «Πες μου πού πουλάν’ καρδιές» έγινε όχι μόνο μεγάλη λαϊκή επιτυχία, αλλά ήταν και η απαρχή μιας μακρόχρονης συνεργασίας. Προϊόντα αυτής, αξέχαστα σουξέ, όπως το «Κάνε κάτι λοιπόν να χάσω το τρένο», «Σε μια στοίβα καλαμιές», «Σ’ αγαπώ ακόμα», «Τι το θες το κουταλάκι», «Το σ’ αγαπώ το κρατάω για σένα» καθώς και πολλά ακόμη.
Το 1979 παντρεύτηκε την πρώτη του σύζυγο, τη Φανή Σταμάτη (αδελφή του σημερινού βουλευτή Αιτωλοακαρνανίας Δημήτρη Σταμάτη). Ο γάμος τους δεν έμελλε να κρατήσει πολύ. Το 1986 το ζευγάρι χώρισε, δίχως να αποκτήσει παιδιά, και ο ίδιος δεν θα διστάσει να ομολογήσει ότι αυτή ήταν για εκείνον μια από τις δυσκολότερες στιγμές της ζωής του. «Νιώθω απαίσια… Δεν έχω μάθει να ζω μόνος. Ξυπνούσα και δεν ήθελα να πω καλημέρα σε κανέναν…»
Η δεκαετία του ’90 βρήκε τον σπουδαίο Ελληνα τραγουδιστή να στρέφει το μουσικό του ενδιαφέρον σε πιο «έντεχνους» δρόμους, τραγουδώντας Μάριο Τόκα, Γιάννη Σπανό, Θάνο Μικρούτσικο. Τα άλμπουμ «Στου αιώνα την παράγκα» και «Η εθνική μας μοναξιά», με κομμάτια όπως η «Ρόζα» αλλά και το αξεπέραστο «Σ’ αναζητώ στη Σαλονίκη», τραγουδήθηκαν όσο τίποτε άλλο τη δεκαετία εκείνη.
Την ίδια περίοδο όμως έμελλε να βρει και την προσωπική ευτυχία. Τον Δεκέμβριο του 1991 ο Δημήτρης Μητροπάνος παντρεύτηκε για δεύτερη φορά. Η Βένια, με την οποία γνωριζόταν τα τελευταία τέσσερα χρόνια, έγινε η σύζυγός του και η μητέρα των δύο κοριτσιών του, της Αναστασίας και της Μυρσίνης. Η σχέση του με τη σύζυγό του ήταν ιδιαίτερα αρμονική. Εκείνη υπήρξε πάντα ο φύλακας άγγελός του και μια πιστή σύντροφος που του στάθηκε σε κάθε δύσκολη στιγμή. «Η Βένια είναι ο άνθρωπός μου· ο άνθρωπος που μοιράζομαι τη ζωή μου. Την αγαπάω πολύ, με αγαπάει και εκείνη και ας πέρασε τα πάνδεινα από μένα. Αυτό» είχε δηλώσει για εκείνη προ μηνών.
Χειμαρρώδης και με σαφή πολιτικό λόγο, ο Δημήτρης Μητροπάνος δεν δίσταζε στις συνεντεύξεις του να ασκεί έντονη κριτική στους πολιτικούς. «Ο Γιωργάκης άνοιξε την πόρτα στην Αμερική, με το ΔΝΤ να μπει μέσα. Και τον έχουν ακόμη και συζητάνε. Επρεπε να τον πετάξουν κλοτσηδόν έξω… Ελεος!» είχε πει προ μηνών στην τελευταία του συνέντευξη.
Στη μακρόχρονη πορεία του στο ελληνικό τραγούδι είχε δουλέψει με τον Απόστολο Καλδάρα, τον Χρήστο Νικολόπουλο, τον Αλκη Αλκαίο, τον Δημήτρη Παπαδημητρίου, τον Σταμάτη Κραουνάκη αλλά και πολλούς ακόμη γνωστούς Ελληνες μουσικοσυνθέτες.
Η τελευταία του δισκογραφική δουλειά ήταν ο δίσκος «Εδώ είμαστε», με τραγούδια του Σταμάτη Κραουνάκη, σε στίχους του ίδιου, της Λίνας Νικολακοπούλου, του Μάνου Ελευθερίου, του Λάκη Λαζόπουλου αλλά και με ένα ποίημα του Κωστή Παλαμά.
Η κηδεία του θα γίνει αύριο Πέμπτη στις 14.00 από το Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών. Από τις 10.00 το πρωί η σορός του θα βρίσκεται στο παρεκκλήσι του νεκροταφείου για τον τελευταίο αποχαιρετισμό. Η οικογένειά του παρακαλεί αντί στεφάνων να ενισχυθεί το Κέντρο Υποδοχής Αλληλεγγύης Ιδρύματος Αστέγων (ΚΥΑΔΑ), προσφέροντας έτσι βοήθεια σε όλους τους συνανθρώπους μας που έχουν ανάγκη. Ο αριθμός λογαριασμού είναι 064/48000015.
Γιώτα Βαζούρα
