Πόκερ για γερά νεύρα η κρίση στην ευρωζώνη, καθώς η αναβλητικότητα των Ευρωπαίων ηγετών για τη λήψη αποφάσεων και η άκαμπτη στάση του Βερολίνου προκαλούν εκνευρισμό και ανησυχία σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γης. Ο Αμερικανός πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα διεμήνυσε ευθέως στους Ευρωπαίους ηγέτες ότι τα περιθώρια εξαντλούνται. Ο Ομπάμα, μετά την τηλεφωνική επικοινωνία με τον Βρετανό πρωθυπουργό Ντέιβιντ Κάμερον, συνομίλησε με τη Γερμανίδα καγκελάριο Ανγκελα Μέρκελ και με τον Ιταλό Μάριο Μόντι και ζήτησε τη λήψη συντονισμένων και δραστικών μέτρων για την αντιμετώπιση της κρίσης, η οποία απειλεί τη σταθερότητα όχι μόνον της ευρωπαϊκής, αλλά και της παγκόσμιας οικονομίας. Για τον Λευκό Οίκο ο κίνδυνος μετάδοσης της κρίσης και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, μάλιστα σε μια χρονιά εκλογών, είναι ορατός. Το ζήτημα θα κυριαρχήσει και στη Σύνοδο του G20 που διεξάγεται στο Μεξικό στις 18 και τις 19 Ιουνίου, ενώ η Ουάσινγκτον πιέζει για να υπάρξουν ουσιαστικές αποφάσεις στη Σύνοδο της Ε.Ε. που ακολουθεί λίγες ημέρες αργότερα, στις 28 και τις 29 Ιουνίου.
Πάντως η ίδια η Μέρκελ επιχειρεί και πάλι να υποβαθμίσει τη σημασία της Συνόδου Κορυφής, ξεκαθαρίζοντας ότι δεν θα πρέπει να υπάρχουν υψηλές προσδοκίες, καθώς δεν θα λύσει όλα τα προβλήματα ως διά μαγείας. Η ίδια δηλώνει ότι έχει την πρόθεση να εργαστεί για τη δημιουργία μίας «πολιτικής ένωσης» στην Ευρώπη, υπό το όρο της αποδοχής της ιδέας μίας Ευρώπης δύο ταχυτήτων, σε περίπτωση που ορισμένες χώρες σταθούν εμπόδιο. «Εχουμε ανάγκη από περισσότερη Ευρώπη, από μία δημοσιονομική ένωση. Και έχουμε ανάγκη πριν απ’ όλα από μία πολιτική ένωση. Οφείλουμε βήμα βήμα να αφήσουμε εξουσίες στην Ευρώπη» είπε η Γερμανίδα καγκελάριος στη δημόσια γερμανική τηλεόραση. Ωστόσο τόνισε ότι «δεν πρέπει να παραμείνουμε ανενεργοί, εάν η μία ή η άλλη χώρα δεν επιθυμούν να ακολουθήσουν». Η ίδια διέψευσε διά του εκπροσώπου της ως «βλακώδη» τα σενάρια της ιταλικής εφημερίδας «Il Messaggero» ότι η Γερμανία εξετάζει ένα σχέδιο «παραδειγματικής έξωσης» της Eλλάδας από το ευρώ, ως προειδοποίηση προς τις υπόλοιπες χώρες του Nότου, για τις οποίες αναμένεται να ακολουθήσει στη συνέχεια μια πιο ελαστική πολιτική, προϊόν συμβιβασμού με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους εταίρους και διεθνείς παράγοντες.
