Περπάτησε στις τελευταίες γειτονιές της Πόλης και απαθανάτισε με τον φωτογραφικό φακό του τους ανθρώπους που συνάντησε στο διάβα του. Λήψεις μαγικές και συνάμα νοσταλγικές, από μια κοινωνία που αρνείται πεισματικά να ενταχθεί στους ρυθμούς της μεγαλούπολης, ακολουθώντας τη δική της ρότα. Οι εικόνες που προέκυψαν από τη σύντομη περιπλάνηση του καταξιωμένου φωτογράφου Χρήστου Μαθιουδάκη στην Κωνσταντινούπολη εδώ και λίγες ημέρες κοσμούν τους τοίχους της γκαλερί «Χρυσόθεμις», σε μια μεγάλη έκθεση που, εκτός από το όνομά του, φέρει και τη δική του προσωπική καλλιτεχνική σφραγίδα.
Ο Χρήστος Μαθιουδάκης μίλησε στη «δημοκρατία» για την εμπειρία του από τα σοκάκια της Πόλης και αποκάλυψε τα επόμενα φωτογραφικά του σχέδια.
«Οι άνθρωποι εκεί πραγματικά βρίσκονται στα όριά τους. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι περισσότεροι Κούρδοι δεύτερης και τρίτης γενιάς έχουν ως καθημερινή τους ενασχόληση την ανακύκλωση υλικών. Οι γυναίκες, από την άλλη, συνηθίζουν να μαζεύονται σε υπόγεια ή στα πεζοδρόμια, όπου επιδίδονται στην αγαπημένη τους ασχολία: να γεμίζουν τα όστρακα με ρύζι, τα οποία εν συνεχεία πουλάνε σε εστιατόρια σε πολύ χαμηλές τιμές» μας αποκάλυψε.
Το φωτογραφικό του καθήκον στα στενοσόκακα της Πόλης διήρκεσε μόλις οκτώ ημέρες, αφού μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα κατάφερε να γεμίσει τον… σάκο του με πλούσιο υλικό. «Γνώριζα, από απαραίτητη έρευνα που είχα κάνει, πως τα πράγματα εκεί, και ιδιαίτερα στο Ταρλάμπασι, από όπου εξάλλου προέρχεται και το 80% των εικόνων της έκθεσης, θα ήταν σχετικά εύκολα» αποκαλύπτει, τονίζοντας ότι συνεργάστηκε καλά με τους κατοίκους.
«Γενικά δεν αντιμετώπισα κανένα πρόβλημα φωτογραφίζοντάς τους. Ισως κάποιες μικρές αντιδράσεις, οι οποίες όμως πέρασαν απαρατήρητες. Οι άνθρωποι εκεί είναι όντως δεκτικοί και συνεννοήσιμοι. Σχεδόν φιλόξενοι».
Ιδιαίτερη εντύπωση στον καλλιτέχνη έκανε η αρχιτεκτονική δομή της Κωνσταντινούπολης. Η πληθώρα των εγκαταλελειμμένων κτιρίων αλλά και τα ημιερειπωμένα σπίτια -κάποια από τα οποία έχουν ακόμη ζωή μέσα τους- τον συγκίνησαν, αλλά και τον προβλημάτισαν.
«Προτού ξεκινήσω για το ταξίδι μου, διάβαζα για παρατημένα σπίτια του 19ου αιώνα. Αυτά συνάντησα κι εκεί. Αντικρίζοντάς τα, σχεδόν μπορούσες να τα φανταστείς στη μεγάλη τους ακμή. Πρέπει να ήταν ένας μικρός παράδεισος αρχιτεκτονικής. Πλέον, τα περισσότερα από αυτά στέκουν καμένα και κατεστραμμένα, χωρίς ίχνος συντήρησης για δεκαετίες. Τα μοναδικά στοιχεία που θυμίζουν την προέλευσή τους είναι οι πινακίδες κατασκευής τους επάνω στις οποίες είναι χαραγμένα τα έτη 1896, 1902…».
Χαρακτηριστικό είναι ότι οι περισσότερες από τις φωτογραφίες που παρουσιάζονται στους φιλόξενους χώρους της γκαλερί είναι σε ασπρόμαυρο φιλμ. Μια επιλογή ουδόλως τυχαία, αφού αυτά τα χρώματα μπορούν να περιγράψουν καλύτερα τις συνθήκες που συνάντησε στις γειτονιές αυτές. «Αποφάσισα να χρησιμοποιήσω περισσότερο ασπρόμαυρο φιλμ γιατί ναι μεν το αγαπώ και περισσότερο αλλά και γιατί σε ένα μέρος σαν κι αυτό ταιριάζει καλύτερα. Το εικαστικό αποτέλεσμα είναι πολύ διαφορετικό, όταν το χρησιμοποιείς για να αποτυπώσεις το περπάτημα των ανθρώπων, τις μυρωδιές αλλά και τις κινήσεις τους».λ
Info: Η έκθεση φωτογραφίας του Χρήστου Μαθιουδάκη με τίτλο «Οι τελευταίες γειτονιές» φιλοξενείται στην γκαλερί «Χρυσόθεμις» (25ης Μαρτίου 20, Χαλάνδρι). Εως τις 21 Ιουνίου.
Σπάνιο portfolio
Επαγγελματίας φωτογράφος τα τελευταία έξι χρόνια, ο Χρήστος Μαθιουδάκης έχει στο portfolio του έναν σημαντικό αριθμό συνεργασιών, ενώ έχει συμμετάσχει σε δυο μεγάλες εκθέσεις στην Τεχνόπολη στο Γκάζι, το 2007 και το 2008.
Μεγάλη του αγάπη ωστόσο παραμένει, όπως λέει και ο ίδιος, το φωτορεπορτάζ. «Μια φορά τον χρόνο τουλάχιστον προσπαθώ να ταξιδεύω και να κάνω αυτό που με ευχαριστεί πραγματικά».
Μάλιστα, το ταξίδι στις τελευταίες γειτονιές του Βοσπόρου ήταν μόνο η αρχή από μια σειρά φωτογραφικών περιπλανήσεων σε διάφορες φτωχογειτονιές του κόσμου. Εχοντας πάντα στο μυαλό μου ως στόχο να απαθανατίσω με τον φακό μου πέντε σημαντικές γειτονιές για εμένα, οι επόμενες δύο στάσεις θα είναι το Dharavi στη Βομβάη της Ινδίας αλλά και η Kibera στο Ναϊρόμπι της Κένυας. Τώρα, το ποιο θα έρθει πρώτο θα εξαρτηθεί από τη εποχή του χρόνου που θα αποφασίσω να ταξιδέψω και τις καιρικές συνθήκες που θα συναντήσω, όπως επίσης και τον χρόνο που θα έχω μπροστά μου. Θέλω να ασχοληθώ εκτενώς με το μέρος όπου πρόκειται να φωτογραφίσω και να το γνωρίσω καλά. Σε αυτό το στιλ φωτογραφίας- που κάποιοι ονομάζουν κοινωνικού προβληματισμού- χρειάζεσαι πολύ χρόνο ώστε, κατά κάποιον τρόπο, οι άνθρωποι να σε εμπιστευτούν. Μπορεί να πάρει από μέρες σε μήνες και πάλι να μην καταφέρεις τίποτα. Και είναι λογικό, αν αναλογιστεί κανείς τι περνάνε καθημερινά αυτοί οι άνθρωποι σε αυτές τις γειτονιές».
Γιώτα Βαζούρα
