Στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης ισχύει ο θεσμός της επεκτασιμότητας των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας (ΣΣΕ). Σε αντίθεση με την τοποθέτηση του υπουργού Οικονομικών Γιάννη Στουρνάρα, ο οποίος εξερχόμενος του Μεγάρου Μαξίμου την περασμένη Κυριακή το βράδυ ισχυρίστηκε ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει πουθενά στην υπόλοιπη Ευρώπη, η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική.
Η επέκταση της εφαρμογής των ΣΣΕ πραγματοποιείται κανονικά μέσα από κάποιου είδους μηχανισμό, που πολλές φορές τον επιδιώκουν και οι ίδιοι οι εργοδότες για να αποφύγουν περιπτώσεις αθέμιτου ανταγωνισμού. Και όμως, η τρόικα επιμένει στην Ελλάδα να θέλει να θεσμοθετηθεί η μη επεκτασιμότητα της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας ή όπως αυτή θα λέγεται, όταν τον ερχόμενο Απρίλιο τεθεί και επίσημα σε εφαρμογή ο νέος μηχανισμός υπολογισμού της. Μάλιστα, το ίδιο ισχύει και για το επίδομα γάμου, που επίσης η τρόικα απαιτεί να καταργηθεί. Σύμφωνα με τη ΓΣΕΕ, το συγκεκριμένο επίδομα επίσης χορηγείται κανονικά στις περισσότερες χώρες της Ε.Ε.
Αξίζει να σημειωθεί ότι από όλες τις χώρες της Ε.Ε., μόνο στη Σουηδία, στο Ηνωμένο Βασίλειο, στην Πορτογαλία, στη Μάλτα, στην Κύπρο και τη Βουλγαρία δεν εφαρμόζεται επεκτασιμότητα των ΣΣΕ. Στη Νορβηγία, η επεκτασιμότητα εφαρμόζεται μόνο στο πεδίο της διαφύλαξης των αποδοχών των οικονομικών μεταναστών. Στη Δανία, ο εργοδότης δεσμεύεται από μια ΣΣΕ, σε σημείο που να μην έχει το δικαίωμα να επιβάλει δυσμενέστερες ρυθμίσεις σε βάρος του εργαζομένου. Σε όλες τις υπόλοιπες χώρες, η επέκταση των ΣΣΕ ισχύει κανονικά με μικρές διαφοροποιήσεις. Ας δούμε όμως μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα του τι ισχύει στην πραγματικότητα στην υπόλοιπη Ευρώπη:
Γαλλία: Αίτημα επέκτασης μπορεί να υποβάλει στον αρμόδιο υπουργό είτε ο κλάδος των εργοδοτών είτε των εργαζομένων, ενώ έχουν υπάρξει περιπτώσεις που το αίτημα υποβάλλεται από κοινού και από τους δύο. Ο υπουργός είναι υποχρεωμένος να κινήσει άμεσα τις διαδικασίες. Αν μέσα σε έξι μήνες δεν έχει νομοθετήσει θετικά, τότε αυτό μεταφράζεται ότι έχει απορριφθεί το αίτημα.
Γερμανία: Το σύστημα εμφανίζει ομοιότητες με το ελληνικό. Το αίτημα υποβάλλεται είτε από έναν είτε και από τους δύο φορείς. Οι εργοδότες που δεσμεύονται από τη συλλογική συμφωνία πρέπει να απασχολούν τουλάχιστον το 50% των εργαζομένων που απασχολούνται στο πλαίσιο του γεωγραφικού χώρου και της ειδικότητας που καλύπτονται από τη συμφωνία.
Βέλγιο: Το Εθνικό Συμβούλιο Εργασίας (μετέχει ίσος αριθμός εκπροσώπων εργοδοτών και εργαζομένων) εγκρίνει ή απορρίπτει την επέκταση μιας ΣΣΕ.
Ιταλία: Δίνεται η δυνατότητα επέκτασης μόνο για τις κατώτατες αμοιβές, με δικαστική απόφαση. Το ίδιο συμβαίνει και στην Ιρλανδία, αλλά για επιχειρήσεις για τις οποίες δεν υπάρχει κάποια εργοδοτική οργάνωση να τις καλύπτει.
Βασίλης Αγγελόπουλος
