Είμαστε τόσο ανάποδη χώρα, που έχουν αντιστραφεί ακόμα και οι παραδοσιακοί ρόλοι στα εξωτικά «γούστα». Είθισται οι διεστραμμένοι να είναι πλούσιοι άνθρωποι, οι οποίοι έχουν βαρεθεί την καθημερινότητα, έχουν λυμένα τα βιοποριστικά προβλήματά τους και απευθύνονται σε «αφέντες» και «αφέντρες» για να τους ταπεινώσουν και να τους ρίξουν πέντε έξι βουρδουλιές στα παΐδια και τα πισινά. Η αίσθηση της υποταγής και η συνδυαστική εμπειρία πόνου και εξευτελισμού τούς εξάπτει. Λατρεύουν να πονούν, να ματώνουν και να γλείφουν όπως τα κουτάβια το ξεροκόκαλο τις μπότες και τα τακούνια των επαγγελματιών του σαδομαζοχισμού. Τα δερμάτινα ρούχα, οι αλυσίδες, οι χειροπέδες και οι βίτσες πάνε σύννεφο. Στην περίπτωση της εθνικής περιπέτειάς μας, τα πράγματα δεν είναι έτσι. Μπατίρηδες, που υποτίθεται δεν αρέσκονται στα σαδομαζοχιστικά τερτίπια, σπρώχνουν τρελό χρήμα σε ελάχιστους (τάχα μου δήθεν) ευαίσθητους και πατριώτες για να τρώνε μουρλές φάπες και χημικά στους δρόμους και να αποκτούν χρέη που δεν είχαν! Η στάση του «δημοκράτη» (στο ένα χέρι η σημαία του Πολυτεχνείου και στο άλλο το κλομπ και το χημικό) είναι δημοφιλέστατη και συνδυάζεται άριστα με το ηδονικό βρομόλογο «είναι αναγκαίο και επώδυνο».
Χτύπα κι άλλο
Οι τελευταίες ημέρες σίγουρα αποτελούν ορόσημο για εκείνους τους λίγους που την καταβρίσκουν με το να επιβάλλουν τις «αναγκαίες και επώδυνες» λύσεις για τα προβλήματά μας. Αυτοί δεν έχουν κανένα πρόβλημα. Ρίχνουν τις φάπες, δεν τις εισπράττουν – τουλάχιστον ακόμα. Οι «επώδυνοι και αναγκαίοι», μόλις νομοθετήσουν ούτως ώστε οι ζητιάνοι να ζήσουν σε ακόμα πιο μικρά χαρτόκουτα και οι ιδιοκτήτες ακινήτων να καταλήξουν κι αυτοί σε χαρτόκουτα, θα επιστρέψουν στις επαύλεις τους για να σκαρφιστούν κι άλλα ωραία και ακραία επικερδή ερωτικά παιχνίδια με παρτενέρ τον ελληνικό λαό.
Το ζήτημα είναι οι μαζοχιστές τι κάνουν. Πρώτα απ’ όλα πρέπει να συνειδητοποιήσουν τη θέση τους. Πληρώνουν για να τις τρώνε, επειδή κατά καιρούς πιστεύουν τις υποσχέσεις των πλούσιων και ισχυρών μαστιγωτών ότι το ξύλο κάποτε θα σταματήσει.
Μόλις γίνει κατανοητό το αυτονόητο, τότε θα πρέπει να ακολουθήσουν οι κατάλληλες δράσεις για να επανέλθει η φυσική τάξη των πραγμάτων. Δηλαδή, όσοι μάτωσαν, πλήγωσαν και εκμεταλλεύτηκαν τον λαό να λάβουν με τη σειρά τους μια «αναγκαία και επώδυνη» περιποίηση.
Παναγιώτης Λιάκος
