Εχθές, μια ημέρα πριν από την ολοκλήρωση του ημερολογίου των Μάγιας και πέντε 24ωρα πριν από τα Χριστούγεννα, φόρεσα το καλύτερο χαμόγελό μου, πήγα στον χασάπη και του είπα ότι η Standard & Poors μάς αναβάθμισε κατά έξι μονάδες. Εκείνος έκοβε κιμά και συνέχισε να κόβει. Αδιάφορος. Μετά του ανέλυσα τα αίτια της εκτόξευσης των μετοχών των τραπεζών σε συνδυασμό με την απομάκρυνση του φάσματος της χρεοκοπίας πάνω από την Ελλάδα. Πάνω στα χρηματιστηριακά άρχισε να στουμπάει κάτι χοιρινές για να μαλακώσουν. Στο καπάκι τού τρέσαρα μια δημηγορία για το επενδυτικό κλίμα που αλλάζει, ενώ εκείνος είχε πάρει έναν υπερμεγέθη μπαλτά κι έκοβε το σβέρκο ενός τροφαντού μόσχου. «Κάτι αλλάζει επιτέλους στη χώρα. Το κλίμα αλλάζει» αναφώνησα, για να λάβω στιβαρή και στιφή απάντηση: «Βερεσές τέλος. Φάε κλίμα». Το ηθικό δίδαγμα της υπόθεσης είναι ότι το κλίμα δεν τρώγεται. Από τη μια, είναι καλό επειδή έχει μηδέν λιπαρά και μηδέν θερμίδες, αλλά, από την άλλη, κρίνεται επικίνδυνο. Μόλις συνηθίσεις να τρως κλίμα και όχι κάτι απτό και παχυντικό, θα ψοφολογήσεις.
Εν τη παλάμη
Με τα λόγια χτίζεις ανώγια και κατώγια. Αυτό λέει ο σοφός λαός μας για τη γαρνιτούρα πραγματικότητας που μας σερβίρουν τα μέσα της καθεστωτικής ενημέρωσης και τα πολιτικά πλυντήρια εγκεφάλων. Μέχρι πρότινος όλοι τούτοι ήταν μέσα στη μίρλα και την καταστροφολογία. Επρεπε, τάχα, να πεινάσουμε για να μη λιμοκτονήσουμε. Τους έγινε το χατίρι – και σ’ αυτό φταίμε όλοι. Πεινάσαμε. Τώρα, οι «Κασσάνδρες» άλλαξαν το βιολί. Πεινάμε μεν, αλλά δεν πρέπει να λιμοκτονήσουμε. Πρέπει να βρούμε τρόπο να ζήσουμε λίγο ακόμα μέσα στη λόρδα, διότι, αν λιμοκτονήσουμε από τώρα, δεν θα προλάβουμε τα καλά «που έρχονται» επειδή «το κλίμα αλλάζει». Είναι πρόδηλον ότι όλοι αυτοί κάθε ημέρα σκέφτονται ένα τρικ για να τη βγάλουν καθαρή. Πάντα αυτά τα τρικ τούς βγάζουν ασπροπρόσωπους και ο λαός δεν τους πασαλείβει με πίσσα και πούπουλα για να τους περιφέρει πάνω σε σιδηροτροχιές, όπως βλέπαμε να γίνεται με τους Ντάλτον στο Λούκι Λουκ.
Η πικρή αλήθεια είναι ότι φέτος οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι συνταξιούχοι λαμβάνουν για τελευταία φορά το κρατικό χαρτζιλίκι που κάποτε το έλεγαν «δώρο». Του χρόνου θα φάμε αισιοδοξία γεμιστή!
Παναγιώτης Λιάκος
