Και είπεν το μεσημέρι στην εκπομπή της Πόπης Τσαπανίδου η πάλαι ποτέ εμπροσθοφύλαξ του αντιμνημονιακού αγώνα Σοφία Βούλτεψη (απαντώντας στη Δούρου του ΣΥΡΙΖΑ): «Τι θα κάνουμε δηλαδή; Θα διαλέξει ο λαός αν θα πεινάει με την τρικομματική ή με τον ΣΥΡΙΖΑ; Γιατί, η επιλογή είναι αυτή, τελικά! Επιλέξτε με ποιον θέλετε να πεινάσετε! Από τη στιγμή που δεν υπάρχει λύση αύριο το πρωί από κανέναν, διότι όποιος το ισχυρίζεται αυτό λέει ψέματα, δεν υπάρχει αυτή η λύση! Αυτό που μας λέει αυτήν τη στιγμή ο ΣΥΡΙΖΑ είναι “κοιτάξτε, με αυτούς δεν σας αρέσει που πεινάτε, θα πεινάσετε μαζί μας και θα σας αρέσει γιατί θα είμαστε εμείς στην εξουσία”».
Ευλόγως, η παρουσιάστρια της εκπομπής έκανε μια… πονηρή -στα όρια του απρεπούς, για μνημονιακούς καιρούς- ερώτηση: «Καμιά προοπτική να μην πεινάσουμε υπάρχει;»
Η βουλευτίνα, δεινή στην ακύρωση των παλαιότερων απόψεών της (τζάμπα είναι, δεν πειράζει, ξεχνάει ο λαός σαν τα χρυσόψαρα) απάντησε με αυτοπεποίθηση: «Προοπτική να μην πεινάσουμε υπάρχει. Εγώ πιστεύω πάρα πολύ στον ορυκτό πλούτο της χώρας». Σε γενικές γραμμές, καλό είναι να πιστεύει ο άνθρωπος. Δυναμώνει το ανοσοποιητικό του σύστημα.
Επτά αδελφές
Ωστόσο, η περιγραφή του συμβόλου της πίστεως της κ. Βούλτεψη δεν ήτο ιδιαιτέρως πειστική. Είπε αφενός το ακόλουθο… εξωτικό επιχείρημα: «Χαίρομαι πάρα πολύ που οι επτά αδελφές – ξαδέλφες δεν μας επέτρεψαν τόσο καιρό να τα βγάλουμε (σ.σ.: τα πετρέλαια, όχι τα ρούχα μας), γιατί θα τα είχανε φάει κι αυτά»…
Κι αναρωτιέσαι εσύ ο αδαής κακοπληρωτής της Εφορίας: Ποιοι θα τα είχανε φάει; Οι εξωγήινοι; Οι άνθρωποι με τα μαύρα; Οι αόρατοι φαγανοί από την έσω γη; Ή μήπως οι διαχειριστές του εθνικού πλούτου από τα κόμματα που κυβέρνησαν τη χώρα;
Ας πάμε, ωστόσο, παρακάτω. Στο ψητό. Στην πίστη της κ. Βούλτεψη στον ορυκτό πλούτο, που δεν θα μας αφήσει να πεινάσουμε: «Εμείς δεν θα περιμένουμε να ‘ρθουν λεφτά από πετρέλαια. Εμείς, από την ώρα που θα γίνει η επιβεβαιωτική γεώτρηση και θα ξέρουμε ότι υπάρχουν, θα εκδώσουμε ομόλογα υδρογονανθράκων».
Και μόλις εκδοθούν, τότε η πείνα θα υποχωρήσει. Θα αποτραβηχτεί μονάχη της στα πέρατα του στομάχου μας, εκεί που δεν υπάρχουν νεύρα για να την εντοπίσουν…
Παναγιώτης Λιάκος
