Απάντηση-χαστούκι για όσα ο ανιστόρητος Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε ισχυρίστηκε, ότι δηλαδή η Γερμανία δεν χρωστά ούτε σεντ στην Ελλάδα, δίνει η απόρρητη έκθεση που συνέταξε ο επίτιμος αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου Ιωάννης Παπανικολάου. Το κείμενο-ντοκουμέντο θωρακίζει με μια σειρά νομικά επιχειρήματα τη χώρα μας για το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων.
Από κοντά ο πρώην υπουργός, καθηγητής Προκόπης Παυλόπουλος, ενισχύοντας τα νομικά επιχειρήματα της ελληνικής πλευράς, τονίζει ότι δεν υπάρχει θέμα παραγραφής του κατοχικού δανείου ούτε και θέμα παραίτησης από ελληνικής πλευράς, καθώς έχει συναφθεί με καταναγκαστικό και εκβιαστικό τρόπο.
Στην έκθεση πάντως είναι εντυπωσιακό το πώς καταγράφεται ο τρόπος που το Γ΄ Ράιχ άδειασε τα ελληνικά ταμεία στην Κατοχή αλλά και το ότι ακόμη και ο Χίτλερ είχε παραδεχτεί το χρέος που το καθεστώς Μέρκελ δεν αναγνωρίζει.
Στο πόρισμα της επιτροπής αναφέρονται μεταξύ άλλων τα εξής:
Η ελληνική κυβέρνηση το 1942 κατέβαλε στις δύο δυνάμεις Κατοχής και σε ίσο μερίδιο για έξοδα κατοχής το ποσό των 1,5 δισ. δραχμών, που έφτασε τα 8 δισ. λίγους μήνες αργότερα.
Στις 2/12/1942 υπογράφηκε ανάμεσα στις τρεις κυβερνήσεις (Γερμανίας, Ιταλίας και Ελλάδας) συμφωνία που αναφέρει ότι ο δανεισμός σταματά την 1η Απριλίου 1943, οπότε και αρχίζει η άτοκη επιστροφή τους. Το συνολικό ύψος του δανείου που καταβλήθηκε από την Ελλάδα στις δυνάμεις κατοχής, μέσω της ΤτΕ, αναγράφεται στην έκθεση του διοικητή της ΤτΕ έτους 1947, όπου φέρεται ότι ανήλθε, καθ’ όσον αφορά τη Γερμανία, στο ποσόν των 1.530.033.302.528.819 δραχμών, το οποίο αντιστοιχεί προς USD 215.662.040,54 του τέλους 1944. Ο Αλτενμπουργκ τον Ιούλιο του 1964, με έγγραφό του στο γερμανικό ΥΠΕΞ, υπολογίζει τη δανειακή οφειλή της Γερμανίας προς την Ελλάδα σε 200.000.000 χρυσά μάρκα.
Πράγματι, το Γ΄ Ράιχ, από τον Απρίλιο του 1943, άρχισε να επιστρέφει το κατοχικό δάνειο. Εως τον Σεπτέμβριο του 1944 κατέβαλε κάποιες εξοφλητικές δόσεις. Αυτές που αρνήθηκαν και αρνούνται ακόμη να εκπληρώσουν προς την Ελλάδα τις δανειακές υποχρεώσεις είναι οι μεταπολεμικές γερμανικές κυβερνήσεις, παρότι ο Γερμανός καγκελάριος Ερχαρτ με δήλωσή του το έτος 1964 δεσμεύτηκε για την επιστροφή του υπόλοιπου ποσού του δανείου μετά την επανένωση της Γερμανίας.
Η έκθεση, τέλος, καταλήγει στους τρόπους που η Ελλάδα μπορεί να διεκδικήσει τα οφειλόμενα, τονίζοντας ότι μπορεί να γίνει είτε μέσω διπλωματικών χειρισμών είτε με προσφυγή στο Διαιτητικό Δικαστήριο της Συμφωνίας του Λονδίνου του 1953 ή με προσφυγή της Ελλάδος στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.
Εσχατη, προς έρευνα, δυνατότητα της Ελλάδος για δικαιοδοτική επίλυση της διαφοράς από το κατοχικό δάνειο είναι η προσφυγή της κατά της Γερμανίας στα εσωτερικά (ελληνικά) δικαστήρια.
Νίκος Ελευθερόγλου
