Το νέο, υπό εκκόλαψη κόμμα του Τσίπρα παραμένει βαριά δεμένο με το κυβερνητικό αποτύπωμα της περιόδου 2015-2019
• Ομολογουμένως η συμμετοχή στην ομιλία του Αλέξη Τσίπρα για την παρουσίαση της «Ιθάκης», το Σάββατο στη Θεσσαλονίκη, για τα δεδομένα της εποχής και τις πολιτικές συνθήκες που επικρατούν, ήταν αρκούντως εντυπωσιακή. Το ερώτημα, όμως, είναι αν αυτό αρκεί για τα επόμενα βήματα και την προοπτική του «νέου ξεκινήματος»…
- Του Ανδρέα Καψαμπέλη
• Η απάντηση δεν βρίσκεται στην εικόνα της πλατείας, αλλά σε όσα δεν φαίνονται. Η προσπάθειά του να εμφανιστεί εκ νέου ως ιδρυτής πολιτικού φορέα προσκρούει σε προβλήματα βαθύτερα και δομικά. Ο ίδιος εξακολουθεί να διαθέτει αναγνωρισιμότητα, όμως αυτή δεν μπορεί να υποκαταστήσει την απουσία πολιτικού σχεδίου, οργανωτικής συγκρότησης και καθαρής ταυτότητας.
• Πριν καν αποκτήσει σαφές σχήμα, το νέο εγχείρημα δείχνει να αναπαράγει τις παθογένειες που το βάρυναν στο παρελθόν. Δηλαδή καχυποψία, εσωστρέφεια, προσωπικές διαδρομές και ανοιχτούς λογαριασμούς, ενώ γνωστοί μηχανισμοί επανέρχονται με άλλο περιτύλιγμα…
• Μέχρι στιγμής το περίφημο «άνοιγμα στην κοινωνία» αποδεικνύεται περισσότερο σύνθημα παρά πολιτική πράξη. Και αυτοί που έρχονται να στοιχηθούν -πίσω από ένα σχήμα ασαφούς φυσιογνωμίας και βαριάς κληρονομιάς- δεν είναι τόσο άνθρωποι με πραγματικό κοινωνικό αποτύπωμα όσο παράγοντες των ίδιων των μηχανισμών.
• Είναι γεγονός ότι ο Τσίπρας υπήρξε πάντα ισχυρός στο επικοινωνιακό πεδίο. Οι δημόσιες εμφανίσεις και οι εκδηλώσεις του το επιβεβαιώνουν. Αλλο, όμως, η πολιτική λάμψη και άλλο η οικοδόμηση κόμματος. Και, επί του παρόντος, η κινητικότητα γύρω από το νέο σχήμα δεν συνιστά κοινωνικό ρεύμα. Σε μεγάλο βαθμό εκφράζει την αγωνία πολιτικών στελεχών που αναζητούν ρόλο και πολιτική επιβίωση. Αλλοι επανεμφανίζονται από τη λήθη, άλλοι αναζητούν στέγη για να μη βρεθούν εκτός παιχνιδιού. Αυτό, όμως, δεν παράγει δυναμική αλλαγής, αλλά αναμονή και ουρά. Και όσο κι αν η εικόνα εντυπωσιάζει, η πραγματικότητα παραμένει βαρύτερη από τη λάμψη…
• Το νέο, υπό εκκόλαψη κόμμα παραμένει, επιπλέον, βαριά δεμένο με το κυβερνητικό αποτύπωμα της περιόδου 2015-2019, που άφησε πληγές και δημιούργησε ισχυρά αντισώματα σε κοινωνικά και πολιτικά ακροατήρια, τα οποία σήμερα δύσκολα επαναπροσεγγίζονται. Τα τραύματα αυτά δεν επουλώνονται με γενικές αναφορές στην «εντιμότητα» της διακυβέρνησης εκείνης της περιόδου ούτε με επιλεκτική ανάγνωση της Ιστορίας.
• Δεν είναι τυχαίο ότι συγκεκριμένες πολιτικές επιλογές εξακολουθούν να προκαλούν αμηχανία, αν όχι και αποστροφή. Χαρακτηριστικά, όταν ο πρώην πρωθυπουργός αποπειράθηκε να ωραιοποιήσει και να υπερασπιστεί την επαίσχυντη Συμφωνία των Πρεσπών -και μάλιστα, πού, μέσα στην πρωτεύουσα της Μακεδονίας!-, το χειροκρότημα ήταν εντελώς ισχνό και παγωμένο.
• ΥΓ.: Στον απόηχο της πρόσφατης αποκάλυψης της «κυριακάτικης δημοκρατίας» για το σκάνδαλο των 150 εκατ. ευρώ με το σύστημα ασφαλείας των αεροδρομίων, την ώρα που ο Αλέξης Τσίπρας απηύθυνε το ρητορικό ερώτημα «Ξέρετε γιατί δεν προχώρησαν τη σύμβαση για τον εκσυγχρονισμό της παρακολούθησης στο FIR Αθηνών;», από την πλατεία οι πολίτες έδωσαν τη δική τους επιβεβαίωση, απαντώντας αυθόρμητα και με στεντόρεια φωνή: «Για τη μίζα!»
Από τη στήλη «Ο κοριός» της «δημοκρατίας»
