Κρίμα δεν είναι να ταλαιπωρούμεθα 10.000.000 νοματαίοι για κάποια νουμεράκια που βγάζουν στα μπλιμπλίκια τους (τους υπολογιστές) οι πιστωτές μας; Αδικο δεν σας φαίνεται να μπορούμε να τη σκαπουλάρουμε και να παιδευόμαστε μετρώντας τις μπουκιές του γέρου και τα σουσάμια στο κουλούρι του απλήρωτου μισθωτού, του ανέργου και του φαλιρισμένου επιχειρηματία; Μια θεραπεία-σοκ χρειάζεται η αρρώστια μας για να γιάνουμε. Χωρίς πολλά πολλά, αναστολές, φιοριτούρες, δισταγμούς και σούπα μούπες. Να βγάλουμε στο σφυρί πολίτες! Κι όχι όποιους όποιους, αλλά τους καλύτερους. Εκείνους που είναι αναγνωρίσιμοι στο εξωτερικό και θα μοσχοπουληθούν πριν προλάβεις να τους βάλεις στον πάγκο. Για το ήσσονος σημασίας τεχνικό ζήτημα (απαγορεύεται η δουλεία) δεν πρέπει να ανησυχούμε. Το έχουν λύσει εκείνοι που θα εκποιηθούν για να αποπληρώσουμε το δημόσιο χρέος. Θα αντιγράψουμε το σκεπτικό των αλληλοδιάδοχων νομοθετημάτων τους, το σύνθετο της διατύπωσής τους και τις πονηρές παραγράφους τους για να κάνουμε το ψάρι κρέας και να μετατρέψουμε το δουλεμπόριο σε «απελευθέρωση» της αγοράς του πολιτικού προσωπικού της χώρας. Πιο ωραίο, κομψό και εύπεπτο δεν ηχεί έτσι;
Κηπουροί
Θα αρχίσουμε τις δημοπρασίες προσωπικοτήτων με τον Γεώργιο Ανδρέα Παπανδρέου. Θα δημοσιεύσουμε μια αγγελία στο περιοδικό «Foreign Policy», που τον είχε ανακηρύξει σε έναν από τους «100 παγκόσμιους στοχαστές». Το κειμενάκι στο πωλητήριο θα έχει ως εξής: «Διατίθεται σε προνομιακή τιμή και ευκολίες πληρωμής ένα γόνιμο μυαλό, μια εξωπραγματική διάνοια αμπαλαρισμένη σε μορφή ανθρώπου. Διετέλεσε πρωθυπουργός, είναι γιος και εγγονός πρωθυπουργού και λατρεύει τα ταξίδια, τις άδειες από τη Βουλή, το κανό, τη γυμναστική, το ποδήλατο και την υπουργοποίηση κηπουρών. Με ό,τι καταπιάνεται το κάνει διάσημο. Λίγο ασχολήθηκε με την Ελλάδα και την έμαθαν ακόμα και οι πιγκουίνοι με Αλτσχάιμερ. Εχει τη μοναδική ιδιότητα να εξαϋλώνει χώρες, ηπείρους, πλανητικά συστήματα. Τρέχει στον μαραθώνιο ντυμένος Μπάτμαν, καταναλώνει αδιάκοπα σούσι και παράγει περισσότερα σαρδάμ απ’ όσα μπορεί να αξιοποιήσει η παγκόσμια σκηνή της σάτιρας. Είναι υπέρ της νομιμοποίησης της χρήσης και της μικροκαλλιέργειας μαριχουάνας και όταν μιλάει δείχνει να βρίσκεται υπό την επήρειά της – παρόλο που δεν τη χρησιμοποιεί! Αν και γεννημένος Αμερικανός, δηλώνει και Σουηδός και Πολωνός και Σκοτσέζος και Ελληνας – χωρίς να μπορεί να ξεχωρίζει τη μια εθνικότητα από την άλλη. Προλάβετε! Δεκτές και επιταγές».
Παναγιώτης Λιάκος
