Στην τελευταία πράξη της ζωής του ήθελε εκείνος να έχει τη σκηνοθετική επιμέλεια. Ο Λευτέρης Βογιατζής, που έφυγε από τη ζωή τη Μεγάλη Πέμπτη έπειτα από άνιση μάχη με τον καρκίνο, δεν επιθυμούσε ούτε μακροσκελείς επικήδειους λόγους ούτε και βαρύγδουπες δηλώσεις από τους φίλους και τους συγγενείς του.
Φορώντας το χαρακτηριστικό κοστούμι του Τίνκερ από την παράσταση «Καθαροί πια» -μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του-, «αποχαιρέτησε» με θεατρικότητα όλους όσοι βρέθηκαν στην τελευταία παράσταση της πολύχρονης επιτυχημένης καριέρας του.
Επιθυμία δική του ήταν άλλωστε και η μεταφορά της σορού του στο αγαπημένο του στέκι, το καλλιτεχνικό του ορμητήριο στην Κυψέλη, το Θέατρο της Οδού Κυκλάδων, όπου τα τελευταία 30 χρόνια μεγαλουργούσε ανεβάζοντας παραγωγές που δύσκολα θα μπορέσει να λησμονήσει το κοινό.
Και ήταν αρκετοί οι απλοί θεατές που χθες βρέθηκαν στο Α΄ Νεκροταφείο για να πουν το ύστατο χαίρε στον «άρχοντα του θεάτρου» που αναπαύεται πλέον κοντά στον διαπρεπή αρχιτέκτονα Κυριάκο Κρόκο, τον δημιουργό της «καλλιτεχνικής του στέγης», δηλαδή του Θεάτρου της Οδού Κυκλάδων. Σύμφωνα με πληροφορίες, μάλιστα, βαθιά επιθυμία του ήταν να ταφεί κοντά στην Ελλη Λαμπέτη, αλλά αυτό δεν κατέστη δυνατό.
Στο τελευταίο αντίο βρέθηκαν η σύντροφος της ζωής του Ειρήνη Λεβίδη, ο παιδικός του φίλος Μένης Κουμανταρέας, ο Λάκης Λαζόπουλος, η Νόνικα Γαληνέα, ο Νίκος Κουρής, ο Μηνάς Χατζησάββας, ο Γιώργος Κιμούλης, ο Παντελής Βούλγαρης, ο Σταμάτης Φασουλής, η Υρώ Μανέ, ο Δημήτρης Ημελλος αλλά και δεκάδες ακόμη ηθοποιοί, φίλοι και συνάδελφοι που έδωσαν το «παρών» στην πολιτική κηδεία του, που πραγματοποιήθηκε δημοσία δαπάνη.
Λαϊκό προσκύνημα
Χθες μάλιστα από τις 12 το μεσημέρι και για περίπου τέσσερις ώρες η σορός του ηθοποιού είχε τεθεί σε λαϊκό προσκύνημα στη σκηνή του θεάτρου. Σε απόσταση αναπνοής από το φέρετρο με το γυάλινο καπάκι είχε τοποθετηθεί και η καρέκλα του σκηνοθέτη, επάνω στην οποία βρισκόταν ένα τριαντάφυλλο αλλά και ένα πρόγραμμα του «Οιδίποδα», της τραγωδίας που επρόκειτο να ανεβάσει το καλοκαίρι του 2013, επαναλαμβάνοντας τον περσινό θρίαμβο του «Αμφιτρύωνα». Δεν πρόλαβε όμως, όπως δεν κατάφερε να επαναλάβει και «Το Θερμοκήπιο» του Χάρολντ Πίντερ, έργο με το οποίο είχε ταυτιστεί η θεατρική του παρουσία.
«Δεν αντέχω την ιδέα ότι δεν θα τον ξαναδώ» τόνισε συγκινημένη η Ξένια Καλογεροπούλου, η οποία βρέθηκε μεταξύ άλλων στο θέατρο της Κυψέλης, που είχε γεμίσει με φωτογραφίες του σπουδαίου δημιουργού. «Για όσα είπες δίχως λόγια» έγραψε και η γυναίκα της ζωής του στο στεφάνι της. Πόσο δίκιο είχε…
Από τη Σχολή Μιχαηλίδη στο πλευρό της Ελλης Λαμπέτη
Ο 68χρονος ηθοποιός γεννήθηκε στην Αθήνα, είχε σπουδάσει Αγγλική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ενώ ήταν απόφοιτος και της Σχολής Κ. Μιχαηλίδη. Από τις πρώτες του θεατρικές εμφανίσεις ήταν στο έργο «Σάρα», στο πλευρό της Ελλης Λαμπέτη, ενώ είχε συνεργαστεί και με τον Σπύρο Ευαγγελάτο.
Το 1981 δημιούργησε την Εταιρία Θεάτρου «Η Σκηνή» μαζί με γνωστούς ηθοποιούς, ενώ επτά χρόνια αργότερα, το 1988, ίδρυσε τη Νέα Σκηνή, όπου ανέβασε έργα της παγκόσμιας αλλά και της ελληνικής δραματουργίας. Είχε παίξει και σκηνοθετήσει δεκάδες παραστάσεις, μεταξύ των οποίων και «Ο μισάνθρωπος» του Μολιέρου, η «Ελένη» του Ευριπίδη, «Η νύχτα της κουκουβάγιας» του Γιώργου Διαλεγμένου, για την οποία τιμήθηκε με το βραβείο σκηνοθεσίας «Φώτος Πολίτης» και το βραβείο «Κάρολος Κουν», αλλά και τους «Πέρσες» του Αισχύλου. Το 2001 ανέβασε για πρώτη φορά στην Ελλάδα το έργο της Σάρα Κέιν «Καθαροί πια», όπου κρατούσε τον χαρακτηριστικό ρόλο του Τίνκερ.
Στον κινηματογράφο οι εμφανίσεις του Λευτέρη Βογιατζή ήταν μετρημένες και περιορίζονταν στις ταινίες του στενού του φίλου Νίκου Παναγιωτόπουλου, δηλαδή «Τα οπωροφόρα της Αθήνας», «Αθήνα – Κωνσταντινούπολη», «Beautiful people», «Ονειρεύομαι τους φίλους μου» και πολλές ακόμη. «Είμαι απρόβλεπτος, γιατί δεν ξέρω εμένα. Δεν ξέρω τι μπορεί να κρύβω μέσα μου… Αλλες φορές υποκύπτω στη μοιραία κούραση κι άλλες με πιάνει ορμή ξεκινήματος». Αυτός ήταν ο Λευτέρης Βογιατζής…
Γιώτα Βαζούρα
