Μαγεύτηκαν από τις ομορφιές της Σικίνου, αγόρασαν και μετέτρεψαν σε μικρά «παλάτια» τα εγκαταλειμμένα σπίτια, έγιναν… ένα με τους ντόπιους και περνούν τουλάχιστον έξι μήνες τον χρόνο στο μικρό κυκλαδίτικο νησί. Πρόκειται για Γερμανούς, Νορβηγούς και Σουηδούς που «γνώρισαν» τη Σίκινο σαν τουρίστες και οι οποίοι βρίσκουν «καταφύγιο» στο νησί από την άνοιξη ως το φθινόπωρο, συντηρώντας παλιά κτίσματα και απολαμβάνοντας την ησυχία, τη φύση, τον ήλιο και το γαλάζιο του Αιγαίου.
Ειδικότερα, περίπου 15 οικογένειες ξένων έχουν αποκτήσει δικό τους σπίτι στη Σίκινο και έχουν «υιοθετήσει» σχεδόν όλες τις συνήθειες των 273 μόνιμων κατοίκων. «Οι ξένοι δεν ξεχωρίζουν πια από τους ντόπιους. Ερχονται συνήθως την άνοιξη, αποφεύγουν τον Ιούλιο και τον Αύγουστο που έχουμε αρκετούς τουρίστες και επιστρέφουν το φθινόπωρο. Συντηρούν τα σπίτια που έχουν αγοράσει χωρίς να αλλάξουν την αρχική μορφή τους, ενώ έχουν προσαρμοστεί πλήρως στον δικό μας τρόπο ζωής» λέει ο δήμαρχος Σικίνου, Γιάννης Συρίγος.
Τα τελευταία χρόνια το κυκλαδίτικο νησί αποτελεί πόλο έλξης χιλιάδων ξένων τουριστών, που περιφέρονται τους καλοκαιρινές μήνες στα γραφικά σοκάκια, «εξερευνούν» τις πεντακάθαρες αμμουδιές και τους παραδοσιακούς οικισμούς και δοκιμάζουν τοπικά παραδοσιακά προϊόντα. «Το νησί διαθέτει περίπου 300 κλίνες, ενώ μέσα στον Αύγουστο έχουμε συνήθως περισσότερους από 2.000 επισκέπτες. Ο τουρισμός μας σταδιακά αυξάνεται, αλλά εμείς προσπαθούμε να διατηρήσουμε τον τρόπο ζωής μας» προσθέτει ο κ. Συρίγος.
Προορισμός που συνήθως επιλέγεται από… ψαγμένους τουρίστες, η Σίκινος αποτελεί σημείο συνάντησης και για χιλιάδες φίλους της πεζοπορίας απ’ όλον τον κόσμο, καθώς διαθέτει επτά μονοπάτια για περιπατητές, που συνδέουν το Χωριό με το Κάστρο και με το απάνεμο λιμάνι της Αλοπρόνοιας. Οι δύο οικισμοί είναι σκαρφαλωμένοι σε αντικριστές πλαγιές, όπου δεσπόζουν οι ναοί της Επισκοπής και της Παντάνασσας.
Το νησί φημίζεται για τη φιλοξενία των κατοίκων του, που έχουν πάντα όρεξη για πειράγματα και γλέντι, για τις τοπικές γιορτές και τα πανηγύρια του, αλλά και για τα ξεχωριστά βότανα που διαθέτει. Τον χειμώνα, πάντως, η πρόσβαση είναι δύσκολη, λόγω των ισχυρών ανέμων που πνέουν στο Αιγαίο, με τους ντόπιους να μαζεύονται σε σπίτια ή στα ελάχιστα μαγαζιά που παραμένουν ανοιχτά και να περνούν την ώρα τους με τραγούδια, παραδοσιακούς μεζέδες και καλό κρασί.
