Από το 2010 έως σήμερα Ευρωπαίοι αξιωματούχοι όλων των βαθμίδων αρέσκονται στο να κάνουν δηλώσεις επί παντός επιστητού, οι οποίες όμως πολλές φορές αποδεικνύονται μοιραίες… Ποιος μπορεί να ξεχάσει ότι κάθε δήλωση της Μέρκελ ή του Σόιμπλε προκαλούσε στις αγορές μια άνευ προηγουμένου αναταραχή. Η επιβεβαίωση τώρα έρχεται με την έρευνα που διενήργησαν οικονομολόγοι της Ε.Ε. και δείχνει ότι οι δηλώσεις που έγιναν στη διάρκεια της κρίσης από Ευρωπαίους αξιωματούχους για τη δημοσιονομική πολιτική και την κατάσταση χωρών της ευρωζώνης, είχαν μετρήσιμο αποτέλεσμα στα spreads των αποδόσεων των ομολόγων της Ελλάδας, της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας, σε σχέση με τα γερμανικά. Η επίπτωση ήταν μεγαλύτερη για την Ελλάδα, σύμφωνα με τη μελέτη που βασίστηκε σε 25.000 δημοσιεύματα από τον Ιανουάριο του 2009 έως τον Οκτώβριο του 2011, προκειμένου να διερευνηθεί πώς οι πολιτικές δηλώσεις επηρέασαν τις αποδόσεις των ομολόγων στη διάρκεια της δημοσιονομικής κρίσης της ευρωζώνης.
Διαπιστώνεται ότι «σε πολλά χρονικά σημεία στη διάρκεια της κρίσης, συγκεκριμένες μορφές πολιτικών δηλώσεων μάλλον πρόσθεσαν αβεβαιότητα στις απόψεις που επικρατούσαν στις αγορές». Οι οικονομολόγοι σχολιάζουν: «Μη εποικοδομητικές και ασυνεπείς δηλώσεις μπορεί να έχουν πραγματικά και μετρήσιμα αποτελέσματα πάνω σε χώρες, στους όρους χρηματοδότησής τους και κατ’ επέκταση στους κατοίκους τους, καθώς επίσης και στη συνοχή της ευρωζώνης». Οι ίδιοι κατέληξαν και στο συμπέρασμα ότι η πιθανότητα πρόκλησης σύγχυσης από τις δηλώσεις αξιωματούχων είναι «διαρθρωτικά υψηλότερη» στην ευρωζώνη, επειδή γίνεται διάλογος σε 17 χώρες, όπως υπάρχουν 17 κυβερνήσεις και πολιτικές. Η πιθανότητα αυτή αυξάνεται επίσης εξαιτίας της πολυπλοκότητας λήψης αποφάσεων στην ευρωζώνη.
«Η έλλειψη σαφώς καθορισμένων κέντρων πολιτικής εξουσίας (π.χ. δεν υπάρχει υπουργός Οικονομικών της ευρωζώνης) οδηγεί στη διασπορά της εστίασης της προσοχής των αγορών και συνεπώς σε μεγαλύτερο “θόρυβο” από τις πολιτικές δηλώσεις» σημειώνεται. Η μελέτη επισημαίνει ότι «σε καμία περίπτωση δεν θα έπρεπε ο ανοιχτός πολιτικός διάλογος στις ελεύθερες δημοκρατίες της Ευρώπης να υποταχθεί στις φαινομενικές ανάγκες των αγορών κρατικών ομολόγων».
