Το τριήμερο 27-29 Μαρτίου τα ξίφη θα βγουν από τα θηκάρια για τα καλά, επιβεβαιώνοντας όσους βλέπουν ότι το Κίνημα πορεύεται προς τις κάλπες χωρίς πολιτική και ψυχολογική ενότητα
- Γιώργος Χατζηδημητρίου
Οσο κι αν ο ίδιος αποφεύγει να το παραδεχθεί, ο Νίκος Ανδρουλάκης ζει ένα πολιτικό παράδοξο. Κανένας στο κόμμα του, όπως, τουλάχιστον διαβεβαιώνουν όλοι δημόσια, δεν τον αμφισβητεί.
Και την ίδια ώρα «μικροί, μεγάλοι» προετοιμάζονται πυρετωδώς για τη μακρά νύχτα των εκλογών, οπότε σαν έτοιμοι από καιρό θα του δείξουν την έξοδο!
Το αναπτυγμένο ένστικτο αυτοσυντήρησης στο ΠΑΣΟΚ, το οποίο, όπως συνηθίζει να λέει ο Κώστας Λαλιώτης, «είναι εφτάψυχο», απλώς αποτρέπει για την ώρα την εκδήλωση μιας μαζικής αμφισβήτησης του προέδρου.
Ειδικά δε σε μια περίοδο έντονης πολιτικής ρευστότητας, όπου το πολιτικό σύστημα περιδινείται στα σκοτεινά νερά της κρίσης εμπιστοσύνης και το κυρίαρχο μεταπολιτευτικό μοντέλο αυτοδύναμων κυβερνήσεων, όπως αποτυπώνεται στις δημοσκοπήσεις, μετράει ψυχορραγώντας τις μέρες του.
Στις συνθήκες αυτές, ωστόσο, όπου καθολικά αναγνωρίζεται στην Κεντροαριστερά ότι «μια τρίτη τετραετία στον Μητσοτάκη θα συνιστούσε εθνικό έγκλημα», ο Νίκος Ανδρουλάκης, όπως ανοιχτά πλέον του καταλογίζουν τα κορυφαία στελέχη, αντί να απευθύνει γενναιόδωρες προσκλήσεις συνεργασίας στον προοδευτικό χώρο, αγωνίζεται να βγει δεύτερος, συντηρώντας ακέραιο το σενάριο συγκυβέρνησης με τη Ν.Δ.
Στο συνέδριο που αποφασίστηκε να διεξαχθεί το τριήμερο 27-29 Μαρτίου τα ξίφη θα βγουν από τα θηκάρια για τα καλά, επιβεβαιώνοντας όσους βλέπουν ότι το ΠΑΣΟΚ πορεύεται προς τις κάλπες χωρίς πολιτική και ψυχολογική ενότητα.
Χάρης Δούκας και Παύλος Γερουλάνος ορκίζονται ότι θα δώσουν κάθε ικμάδα για το κόμμα. Ομως στην πραγματικότητα οργώνουν τις οργανώσεις και χτίζουν ερείσματα για την επόμενη μέρα, βλέποντας το καράβι να πηγαίνει στην ξέρα. Οι πλέον ανήσυχοι δέκτες αποδεικνύονται ως συνήθως οι βουλευτές, που συνειδητοποιούν πως ο πολιτικός απομονωτισμός Ανδρουλάκη δεν εγγυάται μια καρέκλα στο Κοινοβούλιο.
Η μαζική παρουσία τους στην κοπή της πίτας του Π. Γερουλάνου, όπου συμμετείχαν ο Γιώργος Παπανδρέου και δεκάδες κομματικά στελέχη, έδειξε ότι ψάχνουν ελπίδα και τοκίζουν αλλού τα λεφτά τους.
Ηδη μαίνονται μικροί πόλεμοι. «Θα καλοπεράσει» διαδίδουν απειλητικά για την Αννα Διαμαντοπούλου συνυποψήφιοι στη Νότια Αθήνα, ενώ στη Λέσβο ο Παναγιώτης Παρασκευαΐδης χαρακτηρίζει τον Παναγιώτη Δουδωνή «αλεξιπτωτιστή», παρείσακτο στο νησί.
Στην Αρκαδία ο Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος βρίσκεται μεταξύ σφύρας και άκμονος: από τη μια δέχεται τον πόλεμο της ηγεσίας και από την άλλη το ασφυκτικό «μαρκάρισμα» του Μαξίμου που τον δελεάζει ακόμα και με υπουργοποίηση (πάγια τακτική της οικογένειας Μητσοτάκη…) και στη Θεσσαλονίκη ο Αντώνης Σαουλίδης, δεύτερος σε σταυρούς πίσω από τον επίσης παραγκωνισμένο Χάρη Καστανίδη, στράφηκε στον Αλ. Τσίπρα, βλέποντας ότι, αντί για πρόσωπα ευρείας λαϊκής επιρροής με παραταξιακή μνήμη, προωθούνται άνωθεν αδιάφοροι «φυτευτοί», όπως οι Ράνια Θρασκιά και Πέτρος Παππάς, με μοναδικό κριτήριο την αφοσίωση στην ηγεσία.
Αυτός είναι ο λόγος που ο Χάρης Δούκας ζητά εκλογή των υποψηφίων από τη βάση, κάτι που διαρρήδην απορρίπτει ο Ν. Ανδρουλάκης διότι δεν επιθυμεί να χάσει τον έλεγχο της Κοινοβουλευτικής Ομάδας στις επικείμενες συγκρούσεις που προμηνύονται αιματηρές.
Η μόνη παραχώρηση του προέδρου στις εκκλήσεις να ανοίξει τις αραχνιασμένες πόρτες από τον Τσίπρα μέχρι τη Ζωή για να πνεύσει άλλος αέρας ήταν οι ονομαστικές προσκλήσεις σε όσους συμφωνούν με το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ να δηλώσουν… υποταγή και να συμμετάσχουν στα συνεδριακά τραπέζια διαλόγου.
«Ευχαριστούμε, δεν θα πάρουμε» απαντά ενοχλημένος ο ΣΥΡΙΖΑ, απορρίπτοντας τα προσχήματα Ανδρουλάκη, ο οποίος, υψώνοντας τείχη, δεν θέλει να δει ούτε ζωγραφιστό τον Τσίπρα. Αυτό όμως ενοχλεί αφάνταστα την Κουμουνδούρου, τώρα μάλιστα που ο Αλέξης χαμήλωσε την κριτική στους πρώην συντρόφους του και αφοσιώνεται στην ενότητα της Κεντροαριστεράς υπό τη σκέπη του! Ούτε και συγκινεί την ομάδα του Αλέξη Χαρίτση στη Νέα Αριστερά, που ζητεί σταθερά λαϊκό μέτωπο απέναντι στον εγχώριο τραμπισμό. Ετσι έχουν τα πράγματα. Το πώς θα πάνε, άγνωστο…
